Nigdy nie wynoś tych rzeczy z domu.

 

Są bóle, których nie opowiada się na ulicy. Są bitwy, które toczy się w ciszy — na kolanach, w modlitwie i z mądrością.

Kłótnie między rodzeństwem

Nie zamieniaj rodzinnych nieporozumień w plotki. To, co dziś boli, jutro może się zagoić.

Ale słowa wypowiedziane publicznie — już nie wrócą.

Choroby przewlekłe

Nie każdy musi znać Twoją diagnozę.

Prawdziwe współczucie to rzadkość.

Wielu pyta nie z miłości, ale z ciekawości.

Długi i groźby

Jeśli ktoś nie może Ci pomóc — nie musi też wiedzieć.

Chroń swoją godność, spokój ducha i najbliższych przed niepotrzebnym osądem.

Uzależnienia lub słabości Twoich dzieci

Nie wystawiaj na widok publiczny tego, co jeszcze się leczy.

Bóg nadal pisze ich historię.

Nie potrzebują wstydu, tylko miłości, wsparcia i prowadzenia.

Pamiętaj:

Równowaga i milczenie to forma ochrony.

Nie każdy, kto słucha, szanuje.

I nie każdy, kto pyta, ma szczere intencje.

Zamknij usta — otwórz serce na modlitwę.

I strzeż swojego domu jak świętości.

Bogaty ojciec zabrał syna do ubogiej rodziny mieszkającej na wsi

 

.

Chciał pokazać chłopcu, jak ciężkie jest życie biednych ludzi.

Spędzili na gospodarstwie cały dzień i całą noc.

W drodze powrotnej ojciec zapytał syna, czy podobała mu się ta wyprawa i czy zrozumiał, jak trudne i nieszczęśliwe jest życie ubogich ludzi.

Chłopiec odpowiedział, że zobaczył coś zupełnie innego:

My mamy w domu jednego psa, a oni mają cztery.

My mamy w ogrodzie tylko basen, a oni — bezkresny horyzont i rzekę.

Nam nocą świecą latarnie, a im — jasne gwiazdy.

Wokół naszego domu stoi ogrodzenie, a oni mają przyjaciół, którzy zawsze przyjdą im z pomocą.

Nam jedzenie podaje służba, a oni jedzą proste posiłki razem, całą rodziną.

Ojciec zaniemówił, gdy zrozumiał, że jego syn dostrzegł prawdziwe wartości — rodzinę, naturę, prostotę i szczerość, których nie da się kupić za żadne pieniądze.

Na koniec chłopiec powiedział:

„Dziękuję, tato, że pokazałeś mi, jak bardzo jesteśmy biedni.”

Nie zaczynaj tygodnia od noszenia cudzego ciężaru.

 

Poniedziałek.

Nowy tydzień.

I zanim znowu zaczniesz martwić się o wszystkich dookoła, zatrzymaj się na chwilę.

Zapytaj siebie, jak Ty się masz.

Nie jak dzieci.

Nie jak mąż.

Nie jak rodzina.

Nie jak sąsiadka.

Jak Ty się masz.

Bo bardzo często jesteśmy tak zajęci ratowaniem innych, że zapominamy, że nasze własne serce też potrzebuje troski.

Nasza babcia miała na to swój sposób.

Najpierw stawiała garnek na kuchni.

Potem ogarniała dom.

A kiedy ktoś przychodził ze swoim problemem, babcia słuchała.

Ale wiedziała też, kiedy powiedzieć

— Dziecko, ja Ci pomogę, ale Twojego życia za Ciebie nie przeżyję. —

I jaka to była mądrość.

Bo kochać człowieka nie oznacza żyć za niego.

Możesz komuś podać rękę.

Ale nie musisz brać go na plecy.

Możesz wysłuchać.

Ale nie musisz nosić jego problemów przez cały tydzień.

Możesz kochać.

Ale możesz też powiedzieć

Teraz potrzebuję chwili dla siebie.

I nie jest to egoizm.

To jest troska o siebie.

Dlatego dzisiaj, zanim wejdziesz w ten cały poniedziałkowy wir, zrób coś małego tylko dla siebie.

Wypij spokojnie kawę.

Otwórz okno.

Weź kilka głębokich oddechów.

Zrób porządek w jednej małej rzeczy.

I powiedz sobie

Ten tydzień nie będzie kolejnym tygodniem, w którym zapominam o sobie.

Nie musisz wszystkiego zrobić dzisiaj.

Nie musisz wszystkiego naprawić.

Nie musisz wszystkim pomóc.

Czasami największą mądrością jest wiedzieć, co jest moje, a co należy zostawić drugiemu człowiekowi.

A babcia pewnie jeszcze postawiłaby przed Tobą talerz i powiedziała

— Zjedz, dziecko. Na pustym brzuchu to i życie wydaje się trudniejsze. —

I może właśnie od tego zacznijmy ten tydzień.

Od siebie.

Od spokoju.

Od oddechu.

Od świadomości, że Ty również zasługujesz na własną troskę.

Bo nie jesteś tylko tą, która daje.

Jesteś również tą, która ma prawo otrzymywać.

W życiu mamy to, w co wierzymy.

 

Wierzysz, że życie jest piękne - i jest piękne. 
Uważasz, że jest okropne - jest okropne. 
Uważasz, że nie ma wyjścia - i nie znajdziesz wyjścia.

Uważasz, że istnieje wyjście - na pewno je znajdziesz.

Spodziewasz się kłopotów - na pewno nadejdą. 
Boisz się, że zachorujesz - zachorujesz. 
Wierzysz w sukces - sam go tworzysz.

Czekasz na szczęście - już jest w drodze do Ciebie...

Nasza wiara tworzy naszą rzeczywistość!

Bądź dobrej myśli...zawsze.

Kiedy naprawdę siebie pokochasz, ludzie mogą nazywać Cię różnie.

Powiedzą, że masz trudny charakter, a Ty będziesz wiedziała, że po prostu nie pozwalasz już nikomu sobą pomiatać.

Powiedzą, że jesteś niewygodna, a Ty będziesz wiedziała, że masz własne zdanie i nie boisz się go wypowiedzieć.

Powiedzą, że jesteś wyniosła, a Ty będziesz wiedziała, że to godność.

Powiedzą, że jesteś nie do zniesienia, a Ty będziesz wiedziała, że przestałaś udawać kogoś, kim nigdy nie byłaś.

Powiedzą, że jesteś egoistką, a Ty będziesz wiedziała, że to szacunek do samej siebie.

Powiedzą, że za bardzo siebie cenisz, a Ty będziesz wiedziała, że to miłość własna, na którą długo musiałaś zapracować.

Powiedzą, że ranisz słowami, a Ty będziesz wiedziała, że czasem prawda wypowiedziana bez owijania w bawełnę bardziej boli tych, którzy przywykli do Twojego milczenia.

Powiedzą, że przesadzasz, a Ty będziesz wiedziała, że po prostu bronisz tego, co uważasz za słuszne.

Powiedzą, że zwariowałaś, a Ty będziesz wiedziała, że to odwaga.

Powiedzą, że jesteś próżna, a Ty będziesz wiedziała, że uczysz się patrzeć na swoje ciało z czułością, nie z wieczną krytyką.

Powiedzą, że się wywyższasz, a Ty będziesz wiedziała, że to pewność siebie.

Powiedzą, że za dużo marzysz, a Ty będziesz wiedziała, że to wiara — w życie, w Boga, w sens i w to, że po każdej nocy może przyjść świt.

Kiedy naprawdę siebie pokochasz, ludzie nadal będą próbowali Cię nazywać po swojemu.

Ale Ty już nie będziesz się w tym gubić.

Bo będziesz wiedziała, kim jesteś.

I żadne cudze słowo nie odbierze Ci Twojej wartości.

To właśnie jest miłość do samej siebie.

 

Oddal się od krewnych, którzy nieustannie Cię ranią.

Możesz ich kochać, a jednocześnie trzymać się na bezpieczną odległość. Nie każda matka potrafi dawać wsparcie. Nie każdy ojciec umie chronić. Nie każda rodzina jest miejscem, w którym można znaleźć spokój. Są takie domy i takie relacje, w których dystans staje się nie ucieczką, lecz początkiem zdrowienia.

Są ciotki i wujkowie, którzy przerzucają na innych własne rozczarowania, gniew i żal. Są rodzice, którzy nigdy nie byli naprawdę obecni — ani kiedyś, ani dziś. Są rodzeństwa, które zamiast wspierać, krytykują, wykorzystują lub próbują kontrolować.

Są też krewni, którzy plotkują, zazdroszczą, podważają nasze sukcesy i potrafią mówić o nas źle za plecami. Tacy, którzy życzą nam dobrze, ale tylko do momentu, gdy nie zaczynamy radzić sobie lepiej od nich. Tacy, którzy tworzą własne wersje wydarzeń, szukają winnego i próbują zrobić z jednej osoby „czarną owcę” rodziny, by samym poczuć się lepiej.

Bywają również dzieci, które nie okazują szacunku swoim rodzicom, kontaktują się z nimi wyłącznie wtedy, gdy czegoś potrzebują, a rodzinne więzi traktują jak wygodne narzędzie do osiągania własnych celów.

Dlatego warto przestać idealizować rodzinę tylko dlatego, że łączą nas więzy krwi. Warto spojrzeć na nią uczciwie — z jej pięknem, ale także z jej cieniem. Dorastanie oznacza czasem zrozumienie, że nie każda relacja zasługuje na dostęp do naszego życia bez granic.

Potrzebujemy się rozwijać, dojrzewać, leczyć stare rany i uczyć się stawiać zdrowe granice.

Czasem największą odwagą jest uznanie, że niektóre osoby, choć są rodziną, nie są dla nas dobre. Można im wybaczyć, można życzyć im dobrze, ale nie trzeba uczestniczyć w ich dramatach, manipulacjach, pretensjach czy niekończących się konfliktach.

Nie jesteś odpowiedzialny za cudzy gniew, rozczarowanie ani niespełnione oczekiwania.

Jesteś odpowiedzialny za własne życie, własny spokój i własne zdrowie.

Kocham Was wszystkich.

Ale dziś wybieram również siebie.

Bo potrzebuję spokoju.

Potrzebuję wolności.

Potrzebuję być zdrowa.

Rafał Stachyra autor książki Naturalny Świat - człowiek Orkiestra

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Witajcie

Jestem Rafał Stachyra

https://rafalstachyra.pl/

 

Chciałem podziękować Agnieszce Kołodziejskiej-Martoś za zaproszenie do tej pięknej przestrzeni.

 

Mam nadzieję że przyjemnie będzie Wam się czytało poniższy tekst w którym zaprezentuje siebie 🙂

 

 

 

Już od najmłodszych lat fascynował mnie kontakt z naturą. Gdy moi rówieśnicy bawili się samochodami ja szedłem z bliskimi do lasu poszukując rozłożystych drzew. Wielokrotnie otrzymywałem prezenty, które pogłębiały mój rozwój oraz zainteresowanie światem. W dzieciństwie bardzo lubiłem przeglądać: atlasy geograficzne, książki popularnonaukowe oraz magazyny obrazujące różnorodność świata.

 

‘

 

Postanowiłem  podążając za intuicją wybrać studia geograficzne. Był to przepiękny okres w moim życiu, który miło wspominam. Zdecydowałem się wówczas napisać pracę naukową związaną z życiem człowieka w zgodzie z naturą.

 

 

Zdecydowałem się odbyć niezwykłą podróż. Przez 2 lata objechałem prawie 200 naturalnych miejsc w Polsce. Ludzie , których odwiedziłem wykazywali się niezwykłymi umiejętnościami praktycznymi. Stworzyli oni harmonijne siedliska w których żyli w zgodzie z naturą.

 

 

Spotkanie wielu niezwykłych ludzi zachęciło mnie do stworzenia wydarzenia podczas którego szersze grono odbiorców mogło by dowiedzieć się więcej na temat koegzystencji człowieka z naturą. 
W 2022 zorganizowałem kongres naturalny. W przeciągu 2 lat 1-dniowe wydarzenie online zmieniło się w 100-dniowy event. Ludzie mieli możliwość nauczyć się praktycznej wiedzy i umiejętności od ogólnopolskich ekspertów.

 

 

 

Ostatnio udało mi się wydać książkę “Naturalny świat”. Pisałem ją na przestrzeni kilku ostatnich lat. Zawarłem w niej wizje świata identycznego do ziemi w którym człowiek tworzy świat w zgodzie z naturą. Stosunkowo szybko książka zyskała dużą popularność. Prawie wszystkie recenzje związane z moim dziełem literackim mają charakter pozytywny. Za co serdecznie dziękuje. Moim celem było stworzenie świata który będzie: dobry, wolny, naturalny oraz świadomy.

 

 

Rozpocząłem pisanie kolejnych książek. Będą one opowiadały m.in o: współczesnej naturalnej osadzie w której ludzie żyją w zgodzie z naturą, zmianach globalnych na przestrzeni najbliższych 50-100 lat w kierunku naturalnego świata, przemianach w skali 2 milionów lat, multiwszechświatach oraz o tym: co było, jest oraz będzie.

 

 

Planuje również tworzenie naturalnych wydarzeń podczas których ludzie będą mogli się jednoczyć. Będą to BEZPŁATNE wydarzenia plenerowe cechujące się dobrą energią.  Pierwsze wydarzenie odbędzie się już niebawem.

 

Dla wszystkich czytelników bloga przygotowałem bezpłatnie książkę w wersji pdf do pobrania za pośrednictwem mojej strony internetowej.

https://rafalstachyra.pl/naturalny-swiat/

 

Jeśli ktoś z Was chciałby nawiązać ze mną współpracę zapraszam do kontaktu mailowego

r.j.e.stachyra@gmail.com

https://www.facebook.com/rafal.jozef.stachyra

Dziękuje jeszcze raz Agnieszka Kołodziejska-Martoś za zaproszenie do udziału w tym cudownym blogu.

https://nadziejadlaciebie.blogspot.com/2021/01/kochani-jesli-ktos-z-was-maluje.html