Jesteś Wilczycą, nie do oswojenia.

Jesteś Wilczycą, nie do oswojenia.
Nazwą Cię inną — bo nie chodzisz tam, gdzie każą.
Bo nie śpisz spokojnie w ich klatkach.
Bo w Twoich oczach jest coś, czego się boją:
świadomość siebie.
Nie da się Cobie prowadzić na smyczy oczekiwań.
Nie da się Ciebie kupić miłymi słowami, obietnicami, złotą klatką.

Nazwą Cię „szaloną”, bo masz odwagę iść pod prąd.
Bo słyszysz zew, którego oni nie rozumieją.
Bo gdy oni śpią snem konformistów — Ty czuwasz.
W Twojej głowie nie ma prostych odpowiedzi.
W Twoim Sercu — nie ma zgody na półprawdę.

Nazwą Cię „nieprzystępną”, bo nie klęczysz, gdy każą.
Bo nie czekasz na pozwolenie, by być sobą.
Bo Twój ogień ich parzy, a oni chcieliby go zamknąć w świecy.
Ale Ty nie jesteś do ozdoby.
Ty jesteś do przetrwania.
Do prowadzenia.
Do rozszarpywania kłamstw i iluzji — pazurem, nie kompromisem.

Nazwą Cię „samolubną”, bo wróciłaś do stada siebie.
Bo już nie głaszczesz wilków w owczej skórze.
Bo przestałaś zostawiać własne Serce na progach cudzych wygód.

Nazwą Cię „zbyt intensywną” — bo w Tobie nie ma miałkości.
Bo kochasz jak żywioł, przeżywasz jak sztorm, milczysz jak noc w lesie.
Bo Twoja obecność burzy ich spokój —
nie ten prawdziwy, tylko ten zbudowany na wygodnym kłamstwie.

I będą gadać.
Szeptać, obgadywać, szufladkować.
Będą próbować złamać Cię, wyciszyć, ułaskawić.
Będą Ci mówić, żebyś była „mniej”.
Mniej dzika.
Mniej pewna siebie.
Mniej czująca.

Ale Ty już nie wrócisz.
Nie schowasz ogona.
Nie zwiniesz się w kłębek dla ich spokoju.

Bo Ty nie jesteś stworzona do klatek.
Ty jesteś stworzona do przestrzeni.
Do nocy.
Do biegu.

Do życia w prawdzie — nawet, jeśli boli.
Do samotności, która nie przeraża, bo to ona przypomina Ci, kim jesteś.
Do wycia, które nie prosi o uwagę — tylko mówi: „jestem”.

I pewnego dnia…
Ci sami, którzy mówili: „Za dużo, za mocno, za głośno” —
przyjdą.
Spuszczeni wzrokiem.
Złamani przez życie, którego Ty się nie bałaś.

I powiedzą:
„Dziękuję.”
Za to, że nie zamilkłaś.
Za to, że się nie sprzedałaś.
Za to, że byłaś dzika, gdy oni byli wygodni.

A Ty?
Spojrzysz.
Nie z pogardą.
Nie z wyższością.
Ale z tą wilczą pewnością, że zrobiłaś to, co trzeba.
Nie dla nich.
Dla siebie.

I pójdziesz dalej.
Po swoje.
Z podniesioną głową.
Z ogniem w Sercu.
I z ciszą, która nie potrzebuje oklasków.

Trzymaj się i rób swoje.

Bez tłumaczenia się.

Basia Ludomira Sławianka

 

Kiedy naprawdę siebie pokochasz, ludzie mogą nazywać Cię różnie.

Powiedzą, że masz trudny charakter, a Ty będziesz wiedziała, że po prostu nie pozwalasz już nikomu sobą pomiatać.

Powiedzą, że jesteś niewygodna, a Ty będziesz wiedziała, że masz własne zdanie i nie boisz się go wypowiedzieć.

Powiedzą, że jesteś wyniosła, a Ty będziesz wiedziała, że to godność.

Powiedzą, że jesteś nie do zniesienia, a Ty będziesz wiedziała, że przestałaś udawać kogoś, kim nigdy nie byłaś.

Powiedzą, że jesteś egoistką, a Ty będziesz wiedziała, że to szacunek do samej siebie.

Powiedzą, że za bardzo siebie cenisz, a Ty będziesz wiedziała, że to miłość własna, na którą długo musiałaś zapracować.

Powiedzą, że ranisz słowami, a Ty będziesz wiedziała, że czasem prawda wypowiedziana bez owijania w bawełnę bardziej boli tych, którzy przywykli do Twojego milczenia.

Powiedzą, że przesadzasz, a Ty będziesz wiedziała, że po prostu bronisz tego, co uważasz za słuszne.

Powiedzą, że zwariowałaś, a Ty będziesz wiedziała, że to odwaga.

Powiedzą, że jesteś próżna, a Ty będziesz wiedziała, że uczysz się patrzeć na swoje ciało z czułością, nie z wieczną krytyką.

Powiedzą, że się wywyższasz, a Ty będziesz wiedziała, że to pewność siebie.

Powiedzą, że za dużo marzysz, a Ty będziesz wiedziała, że to wiara — w życie, w Boga, w sens i w to, że po każdej nocy może przyjść świt.

Kiedy naprawdę siebie pokochasz, ludzie nadal będą próbowali Cię nazywać po swojemu.

Ale Ty już nie będziesz się w tym gubić.

Bo będziesz wiedziała, kim jesteś.

I żadne cudze słowo nie odbierze Ci Twojej wartości.

To właśnie jest miłość do samej siebie.

 

Zioła: Naturalna siła zdrowia, której nie możesz zignorować.

Melisa łagodzi chaos myśli, wprowadzając spokój tam, gdzie panował zgiełk.

Dziurawiec - cichy opiekun naszych nerwów, dający im konieczne wytchnienie.

Tymianek, sojusznik oddechu, wspiera nasze drogi oddechowe z wyjątkową troską.

Mniszek wzmacnia krew, dostarczając jej potrzebnej energii do krążenia.

Ostropest działa jak tarcza dla wątroby, odciążając ten pracowity organ.

Kto nie zna ukojenia po filiżance rumianku? To niezawodny pogromca bólu brzucha.

Koper włoski to mistrz trawienia, niosący ulgę tam, gdzie domagamy się spokoju.

Piołun, często niedoceniany, odgrywa kluczową rolę w zdrowiu przewodu pokarmowego.

Czy wiedziałeś, że pokrzywa to nie tylko chwast? To potężny strażnik układu moczowego.

Wiesiołek, skarb natury, czuwający nad delikatnym zdrowiem kobiecym.

Każde z tych ziół to mały fragment większej całości, nasze naturalne wsparcie w codziennym życiu.

Niech moc natury będzie Twoim sprzymierzeńcem.
 

Ocet – biedny lek bogatych czasów

Ocet – biedny lek bogatych czasów
Zanim pojawiła się nowoczesna medycyna, ludzie uważnie obserwowali ciało, naturę i reakcje organizmu. Wiedzieli, że wiele dolegliwości nie bierze się „znikąd”, lecz z przegrzania, przeciążenia, zastoju lub nadmiaru napięcia.
Jednym z najczęściej używanych domowych środków był właśnie ocet — prosty, tani i zawsze dostępny.

Dlaczego był tak ceniony?

• Na zmęczenie całego ciała
Ocet stosowano po ciężkiej pracy fizycznej lub długim dniu. Nacierano nim stopy, dłonie i kark albo robiono chłodne okłady. Wierzono, że „ściąga” zmęczenie, przywraca świeżość i pomaga szybciej odzyskać siły.

• Na bóle głowy i napięcie w skroniach
Przy bólach głowy przykładano octowe kompresy na czoło lub skronie. Szczególnie polecano go wtedy, gdy ból pojawiał się po stresie, zdenerwowaniu albo długim przebywaniu na słońcu. Ocet miał „wyciągać” nadmiar ciepła i napięcia z głowy.

• Na gorączkę i „rozpalone ciało”
Podczas gorączki ocet był jednym z podstawowych środków domowych. Nacierano nim łydki, stopy, ręce i kark. Uważano, że pomaga obniżyć temperaturę i przywrócić naturalną regulację organizmu bez gwałtownego ingerowania w jego rytm.

• Na ciężkie nogi i zastoje
Po całym dniu chodzenia, stania lub pracy w polu robiono kąpiele stóp z dodatkiem octu albo okłady na łydki. Wierzono, że pobudza krążenie, zmniejsza obrzęki i przynosi uczucie lekkości w nogach.

• Na przegrzanie organizmu
W dawnych czasach mówiono, że ciało może być „zbyt gorące” — nie tylko fizycznie, ale i energetycznie. Ocet traktowano jako środek chłodzący, który przywraca równowagę po nadmiarze emocji, stresu czy wysiłku.

• Na nagłe osłabienie i zawroty głowy
Przy zasłabnięciach podawano wodę z kilkoma kroplami octu lub nacierano nim skronie. Wierzono, że pobudza organizm i pomaga „wrócić do siebie”.

• Dlaczego ocet był zawsze pod ręką?
Bo był uniwersalny. Nie służył do jednej dolegliwości — był traktowany jako środek przywracający balans. Używano go wtedy, gdy ciało było przeciążone, przegrzane lub „zablokowane”.

Dawna ludowa mądrość nie polegała na walce z objawami, lecz na obserwacji i równoważeniu organizmu.
Ocet był symbolem tej wiedzy — prosty, skromny, ale niezwykle skuteczny w codziennym życiu.
 

🌒 16 listopada – Dzień Wiedźmy 🌘

 

Dzień, w którym przypominamy sobie, kim tak naprawdę była wiedźma… nie ta z bajek, nie ta na miotle i nie ta, którą straszono dzieci, ale ta prawdziwa — słowiańska, leśna, mądra.

Bo wiedźma to nie ktoś „zły”. Wiedźma to kobieta, która wie. Wie o ziołach, o lesie, o rytmie natury, o cichych zmianach w powietrzu.

Wie, kiedy przyjdzie deszcz , kiedy zakwitnie paproć , kiedy coś w sercu trzeba wyleczyć, a kiedy po prostu przeczekać.

Kiedyś była uznawana za strażniczkę równowagi — tę, która potrafiła rozmawiać z żywiołami i ze zwierzętami bardziej niż z ludźmi.

Kobietę odmienną, niepokorną, wymykającą się ramom i oczekiwaniom. A każda odmienność budzi lęk… Dlatego wiele wiedźm skazano, wyśmiano, wygnano — nie za to, co zrobiły, ale za to, że były inne.

W słowiańskim świecie wiedźma nie była potworem.Była tą, która wie.Znała imiona ziół, które leczą .Nadstawiała ucha na szepty drzew .Widziała świat nie oczami, lecz duszą — i to właśnie przerażało tych, którzy bali się prawdy.

Wiedźma chodziła własnymi ścieżkami, plątała się z mgłą , rozmawiała z nocą , a księżyc był jej jedynym świadkiem .Nie potrzebowała aprobaty ludzi — wystarczało jej, że rozumiała rytm świata, ten głuchy puls pod ziemią, który bije od początku czasów.

Za tę wiedzę płaciła cenę: odrzucenie, szept, strach.Ludzie bali się tego, czego nie potrafili pojąć — dlatego próbowali ujarzmić to, co było nieujarzmione.Ale wiedźmy nigdy nie dało się ujarzmić.

Bo wiedźma to odmienność, która nie przeprasza za to, kim jest.To kobieta, która stoi pomiędzy światłem a cieniem , z jedną stopą w ludzkiej codzienności, a z drugą w krainie, gdzie magia nie jest bajką, lecz prawem natury.

Mówią, że kiedyś każda rodzina miała swoją wiedźmę:zielarkę , szeptuchę , tę, co stawiała bańki, co odczyniała uroki, co potrafiła odebrać ból i przywołać sen .I choć minęły całe wieki, ich echo nadal chodzi nocą po lesie…

Dziś wiedźma staje się symbolem siły, wolności i intuicji.Symbolem kobiety, która idzie własną drogą — nawet jeśli ta droga prowadzi przez mroczny bór, między cichymi drzewami, pod wiatr, który mówi prawdę tylko tym, którzy potrafią słuchać.

I może w dzisiejszej kobiecie też jest coś z wiedźmy:

odrobina magii,

trochę uporu,

kropla dzikiej wolności,

i cała wielka księga niepisanej wiedzy, którą nosi się w sercu.

Więc jeśli ktoś powie Ci kiedyś „wiedźma”…

uśmiechnij się. Bo to znaczy, że wiesz więcej, czujesz głębiej i idziesz tam, gdzie inni boją się spojrzeć.

A w lesie — wśród mchu , borówek , mgieł i starych drzew — każda z nas może na chwilę poczuć się po prostu sobą.

Sobą-wiedźmą.