Drzewce są istotami wewnątrz drzew.

Drzewce są istotami wewnątrz drzew. Nazywane też driadami są najwierniejszymi opiekunami każdego drzewa. Drzewa są ich domami i w zamyśle Boga od początku było to, aby każde drzewo miało swojego drzewca. Jednakże zdarzają się drzewa, które nie mają drzewców. Drzewce odchodzą przedwcześnie z drzew, gdy na przykład drzewa są podcinane przez człowieka. Ich miłość do drzew jest inspirująca dla każdego, kto się z nimi spotkał.
Ich zadaniami jest uszlachetnianie drzew i wspieranie ich na wiele różnych sposobów. Każdy drzewiec wie, że jest częścią natury i swoją postawą służy drzewu, a spełniając to zadanie także samemu Światłu.

 

 

Gatunków drzewców jest tyle, ile jest gatunków drzew. Mają zazwyczaj męskie formy, chociaż zdarzają się też żeńskie. Ich celem podstawowym jest doświadczać po to, by osiągnąć pełną dojrzałość i powrócić jako świadoma siebie istota, na poziom, z którego wyszły jako nieświadome zarodki, a więc do raju drzewców. Ich raj to poziomy w kręgu istotnym (animistic beings realm), o którym już pisałem. W celu osiągnięcia swojego celu schodzą wiele razy na poziomy subtelnej gęstomaterialności ziemskiej i doświadczają w drzewach, będąc ich najwierniejszymi wewnętrznymi opiekunami.

Tekst: Bartosz Mikołaj Ryszka

Jeśli interesuje Cię tematyka związana z istotami natury, to zapraszam do grupy na Facebooku "Rozmowy z naturą". Znajdziesz tam dużo darmowych treści:

https://www.facebook.com/groups/489053200425306

Irlandzkie życzenia dla przyjaciela.

Nazywał się Fleming i był biednym szkockim farmerem. Pewnego dnia, gdy ciężko pracował w polu usłyszał wołanie o pomoc dobiegające z pobliskich bagien. Pobiegł tam i znalazł przestraszonego chłopca, którego uratował od śmierci. Następnego dnia przed dom farmera zajechał powóz, z którego wysiadł elegancki gentleman, który przedstawił się jako ojciec uratowanego chłopca. Powiedział do farmera, ze chce mu zapłacić za uratowanie syna.Farmer odrzekł, ze zapłaty nie przyjmie gdyż uratował chłopca nie dla pieniędzy. W tym momencie do domu wszedł syn farmera Alexander.
Czy to twój syn?- zapytał genetelman.
Tak to mój syn- odrzekł dumnie farmer.
Mam ofertę dla ciebie. Opłacę naukę dla twojego syna tak, aby zdobył to samo wykształcenie jak mój syn. I jeśli chłopak jest taki jak jego ojciec nie zmarnuje okazji i obaj będziemy z niego dumni. I tak się stało. Syn farmera ukończył najlepsze szkoły i stal się znany na całym świecie jako sir Alexander Fleming, odkrywca penicyliny.
Wiele lat później ten sam chłopiec, który został uratowany z bagien zachorował na zapalenie płuc.
Co uratowało jego życie? Penicylina. Nazwisko chłopca: sir Winston Churchill.
Ktoś kiedyś powiedział: wszystko powraca...

Pracuj tak jakbyś nie potrzebował pieniędzy.
Kochaj tak jakby nikt nigdy Ciebie nie zranił.
Tańcz jakby nikt na Ciebie nie patrzył.
Śpiewaj jakby nikt Cię nie słuchał.
Żyj jakby był raj na ziemi.

Irlandzkie życzenie dla przyjaciela mówi:
Niech zawsze będzie praca dla Twoich rak,
Niech w Twoim portfelu zawsze będzie moneta albo dwie,
Niech zawsze świeci słońce w Twoim oknie,
Niech przyjaciel zawsze będzie przy Tobie,
Niech po każdym deszczu pojawia się tęcza,
Niech Bóg napełni Twe serce radością...


Autor nieznany

Dla Przypomnienia -film Niebiańska Przepowiednia .

Dziś chciałabym Wam przypomnieć wspaniały film -Niebiańska przepowiednia. Niebiańskie proroctwo – czasem spotykane też pod tytułem Niebiańska przepowiednia, to książka J. Redfielda, która została zekranizowana w 2006 roku. Utrzymana jest w klimacie fikcji o tematyce duchowej – jest swego rodzaju fabularyzowanym przewodnikiem po duchowych prawach, które autor przedstawia w formie tajemniczych przepowiedni.

Pomóż stworzyć Raj na Ziemi.

Możesz to zrobić odrzucając wszelkie negatywne myśli na swój temat i na temat innych ludzi.

Nawet jeżeli jakaś osoba nie jest zbyt miła, nie krytykuj jej, tylko natychmiast pomyśl o tym, że jest Miłością i zobacz jak wypełnia się światłem i Miłością.

To naprawdę działa!

Bądź wypełniony Miłością i myśl o innych, że także są Miłością.

To sprawi, że osoby o których myślisz, zaczną stopniowo otwierać się na Miłość.

„Wszyscy jesteśmy Miłością” – zawsze myśl w ten sposób, zawsze czuj w ten sposób, a pomożesz zmienić ten świat.

 http://wszystkojestmiloscia.blogspot.com/2014/11/pomoz-stworzyc-raj-na-ziemi.html

Efekt milczenia

"Pewien mężczyzna przyszedł do pustelnika. 
Spytał go:                                 

- Czego uczy cię twe życie w milczeniu?
Pustelnik, który czerpał wodę ze studni, odpowiedział swemu gościowi:
- Spójrz na dno tej studni. Co widzisz?
Mężczyzna zajrzał do studni. 
- Nie widzę niczego – odpowiedział.
Pustelnik przez jakiś czas stał nieruchomo, a potem znów zwrócił się do gościa:
- Teraz popatrz! Co widzisz w studni?
Mężczyzna zajrzał i powiedział:
- Teraz widzę siebie, swoje odbicie w wodzie.
Pustelnik wyjaśnił:
- Kiedy wrzuciłem wiadro, na wodzie pojawiły się fale, a teraz jest spokojna. Podobny jest efekt milczenia: człowiek odnajduje siebie."

Z książki "Modelowanie rzeczywistości" 
  



źródło :http://takchcezyc.pl/zmiana-myslenia/madre-opowiesci/efekt-milczenia/#more-10052

Cień -akceptacja swojego cienia.

Cień

Emilka Wróblewska-Ćwiek

Chyba największym wyzwaniem, jakie stoi przed nami tu na Ziemi jest konfrontacja z własnym cieniem; rozpoznanie go, przyznanie się do niego, utulenie. 
W cieniu skrywamy wszystko to, co nie jest społecznie akceptowane, co sprawia innym ból, co powoduje, że inni nas odrzucają. Kontaktujemy się z innymi i przybieramy maski: pełnych światła, uduchowionych, mądrych, opanowanych, pełnych miłości i wiedzy, silnych, itd. A w głębi naszej psychiki czai się ukryty ON: czarny, pokrętny, maluczki, pełen lęku i nienawiści-CIEŃ, MROK, straszna Buka ;) 
Maski zapewniają nam Miłość, akceptację innych, bez której nie moglibyśmy żyć. Potrzebujemy nawzajem siebie i swojej Miłości, uwagi: niezauważani, niekochani, umieramy. 
Wszystko byłoby super, gdybyśmy nie mieli cienia: łączyłyby nas sielankowe relacje z innymi, żylibyśmy w krainie wiecznej szczęśliwości, nie byłoby cierpienia, tarć, konfliktów, poczucia odrzucenia, walki, wojen. Chyba wszyscy o tym marzymy, tęsknimy do takiego pięknego, słodkiego świata.
Ale nie ma tak dobrze! Najpierw musimy sobie poradzić sami ze sobą, z cieniem, który rzucamy. Dopóki go nie rozświetlimy, dopóty kreować będziemy sobie swoje prywatne piekiełko.
Ale jak sobie poradzić z cieniem?
Hmmm...możemy np. udawać przed sobą i innymi, że nie ma w nas już mroku, że wszystko jest przepracowane, elegancko, super; ja już jestem na tak wysokim poziomie, taki dobry, świetlisty i pełen miłości, tylko inni mają problem ;)
Takie zaprzeczanie zapewnia nam dobre samopoczucie; przynajmniej na jakiś czas. Działa dopóty, dopóki upychane do szafy naszej podświadomości graty nie rozsadzą w końcu jej drzwi i wszystko nie gruchnie z hukiem o ziemię.
Cień ujawnia się najczęściej w naszych relacjach z innymi. Oto nagle w moim kanale odbioru pojawia się konflikt, pojawiają się ciężkie emocje, pojawiają się zarzuty, mocne słowa.
Ktoś ma do mnie pretensje, zarzuca mi jakieś straszne rzeczy, okazuje swoją dezaprobatę, ocenia, kieruje w moją stronę ciężkie, zawiesiste, pełne pretensji energie. I teraz albo wchodzę w poczucie winy, albo walczę, albo przyjmuję wszystko neutralnie, próbując nawiązać kontakt z sobą swoimi uczuciami, drugą osobą, przedstawiając jej swój punkt widzenia i wsłuchując się w jej odpowiedź. 
Możemy też wcale nie być neutralni. Jeżeli czyjeś zachowanie nas rani, uważamy że jest niesprawiedliwe, rodzi się w środku bunt, złość, niepewność, agresja. I wtedy kluczem jest nawiązanie z tym ciężkim czymś w sobie kontaktu.
Pamiętajmy, że wszystko, co pojawia się w naszym świecie zewnętrznym, mamy w sobie. Przychodzi do mnie człowiek pełen pychy, zadufany w sobie, walczący- ja to widzę, to znaczy, że te aspekty są we mnie. Ja mam w sobie tą pychę, zadufanie w sobie, poczucie wyższości i walkę.
Tak, mam to w sobie. Nie jest to moja prawdziwa natura, a wkodowane na bazie trudnych doświadczeń przeświadczenia i programy myślowe. Mam je w sobie i nienawidzę ich do tego stopnia, że ukrywam je głęboko, żeby inni ich nie zobaczyli. Ale one wychodzą z cienia, jak duchy po zmroku na cmentarzu i buu! Straszą mnie. I myślę wtedy, że nie zasługuję na Miłość i szacunek, skoro one we mnie są. I cierpię. I walczę z innymi, usiłując im wmówić, że to oni, że to w nich ten cień, nie we mnie. A inni mówią, że to we mnie jest, że to ja jestem winna. I tak sobie milutko spędzamy razem czas. ;)
Chyba najwspanialszą sprawą, jaka może nam się przydarzyć jest umiejętność uczciwego spojrzenia na siebie, swój mrok i zaakceptowanie go. Akceptacja siebie całego, nawet wtedy gdy zachowałem się jak świnia. 
W każdym zachowaniu tkwią dobre intencje, nawet w tym świńskim. Chociażby chęć ochrony siebie i zapewnienia sobie Miłości.
Wierzę w to, że my, ludzie potrafimy się dogadać, że potrafimy słuchać siebie nawzajem i widzieć w sobie Światło, Miłość i Dobro pomimo błędów, jakie popełniamy i mroku, który mamy w sobie, którego jeszcze sobie nie uświadomiliśmy. 
Uświadamiam sobie mój mrok i w dalszym ciągu uważam, że jestem bardzo wartościowym człowiekiem. 
Uświadamiam sobie mrok w Tobie i w dalszym ciągu uważam, że jesteś bardzo wartościowym człowiekiem. 
Jestem. Jesteś. Jesteśmy. Jedność. Uczestniczymy razem w mroku i w Świetle. Rozświetlamy mrok swoją uczciwością wobec siebie samego i innych osób i tak budujemy wzajemne zaufanie, wyrozumiałość, miłość i akceptację.
Nie będziemy szczęśliwi dopóty dopóki nie pokochamy siebie i nie nauczymy się tworzyć ożywczych, pełnych miłości związków. 
♥źródło: http://transformacjaswiadomosci2012.blogspot.com/2013/03/cien.html