Wznawiam tworzenie na zamówienie magicznej szamańskiej i uzdrawiającej biżuterii
proponuję BRANSO OBSYDIAN ZE SKRYPTEM RUNICZNYM NA OCZYSZCZENIE PRZESTRZENI MIŁOŚCI I WYZWOLENIE ŚWIĘTEGO OGNIA KUNDALINI
Runa TIWAZ symbolizuje wierność, sprawiedliwość i mądrość, budzi siły witalne organizmu. Natomiast runa SOWILO wnosi siłę pozytywnej energii SŁOŃCA i otwiera nas na światło i miłość ŹRÓDŁA. ANSUZ otwiera nas na duchowe spostrzeganie rzeczywistości. Wznosi świadomość do wolnej duchowej przestrzeni miedzywymiarowej komunikacji. Kamień to OBSYDIAN mistrzostwo wolności energetycznej, ma w sobie bardzo silne właściwości oczyszczające i uwalniające.
Chroni przed zawiścią, zazdrością i za co najbardziej go cenie - rozpuszcza najgłębiej osadzone w podświadomości kody czarnej magii. Obsyfian będzie chronił Ciebie, Twoja rodzinę i Twoje domostwo oraz przestrzeń twórczą. Oczyści i wzmocni Twoje ciało energetyczne gdyż nie tylko chroni ale pomaga przetransformować to co "ciemne i gęste" uwalniając świadomość od cierpienia.
Obsydian ochroni przed przed mentalnymi i emocjonalnymi atakami daje też wsparcie w sytuacjach gdy musimy działać pod presją również systemową. To świetny kamień dla ludzi empatycznych, wrażliwych i czułych gdyż daje wsparcie, wzmacnia energetycznie i chroni przed drenażem energetycznym innych osób. Uwalnia od negatywnych myśli i jest pomocny w zapamiętywaniu snów. Obsydian jest niezwykle pomocny w rozwoju duchowym. Pozwala zobaczyć i zrozumieć jakie myśli i wzorce naszego zachowania już nam już służą i lekko od tego się uwolnić. Ponad to pomaga wznieś się ponad własne ograniczenia mentalne.
Barki są niezwykle ruchliwymi elementami ludzkiego ciała. Umożliwiają
ruchy ramion i tułowia we wszystkich kierunkach. W nich też kumuluje
się dużo stresów dnia codziennego i co za tym idzie – bólu.
Ból barków jest zawsze sygnałem, że człowiek ma poczucie, że zbyt
wiele obciążeń na nich dźwiga. Często jest to wrażenie, że cały świat na
nich spoczywa. Nadmiar wysiłku, stresu, zmartwień. Człowiek czuje się
przytłoczony obowiązkami a jednocześnie nadal jest gotowy, by wziąć ich
na siebie jeszcze więcej. Barki spajają ramiona z tułowiem dlatego
często ból barków jest związany z czynieniem za dużo. Człowiek
odczuwający tę dolegliwość mierzy swoją wartość tym, ile jest w stanie
zrobić dla innych. A jednocześnie niekoniecznie musi to wynikać z jego
prawdziwej chęci. Powstrzymuje się przed robieniem tego, na co ma ochotę
w imię poczucia obowiązku, przeważnie wyimaginowanego. Albo potrzeby
zadowalania innych, choć nikt tego od niego nie wymaga. To, że robi za
dużo dla innych, że zajmuje się szczęściem drugich sprawia, że on sam
ugina się pod ciężarem nie swoich obciążeń i obowiązków. Przyjmuje na
siebie sprawy, które nie wnoszą niczego do jego życia. Czuje, że ludzie
zbyt wiele od niego chcą i czuje wewnętrzny przymus do pomagania innym.
Ma poczucie jakby wszystko musiał robić sam, ale takie branie
odpowiedzialności za wszystko nie daje prawdziwej satysfakcji i
przeważnie nie przynosi wymarzonych profitów w postaci akceptacji,
pochwał albo miłości. Wręcz przeciwnie – pojawia się poczucie złości,
przeciążenia, frustracji i zniechęcenia.
Ból barków pojawia się często u ludzi, którzy mają duże możliwości,
ale ich nie wykorzystują ponieważ są skoncentrowani na innych. Taki ból
jest sygnałem, że koniecznie trzeba zdać sobie sprawę z własnych
ograniczeń i nie brać wszystkiego na siebie. Warto wówczas odpuścić
sobie pewne rzeczy albo poprosić o pomoc. Kiedy człowiek poczuje
wsparcie innych, nie będzie musiał tak bardzo się spinać. Jego barki
będą mogły się rozluźnić.
Ból barków często związany jest z niską samooceną i niezdolnością do
wyznaczania własnych granic. Korzenie tego przeważnie sięgają
dzieciństwa, gdy granice dziecka nie były respektowane, albo gdy ojciec
nie wyznaczył tych granic. Narzucanie samemu sobie nadmiaru obowiązków
staje się sposobem zasługiwania na miłość i uznanie ze strony innych.
Innych, nie samego siebie. Człowiek nie rozumie, ze inni będą go
respektować i szanować tylko wtedy, gdy on sam będzie siebie szanował.
Podobnie jest z zaspokajaniem potrzeb. Wydaje mu się, że miłość może mu
być ofiarowana dopiero po spełnieniu wielu warunków.
Ulubionym słowem ludzi, którym doskwiera ból barków i nadmierne napięcie w tej części ciała jest słowo „Muszę…”
muszę iść…
muszę zrobić…
muszę być…
muszę zająć się…
muszę….
Bardzo często świadoma praca nad zmianą sposobu wyrażania się,
zamiana słowa „muszę” na „mogę” albo „chcę” jest milowym krokiem do
pozbycia się bólu barków. Drugim krokiem może być komunikowanie własnych
potrzeb i szanowanie ich, odzyskanie przynajmniej części przestrzeni
dla siebie czy pozbycie się niepotrzebnych obciążeń.
Życie i każdy jego moment są cenne i magiczne. We Wszechświecie króluje myśl !
Jest najważniejszą siłą sprawczą. Może pokonać bariery lub je stworzyć.
Otwiera lub zamyka drzwi. Budzi nadzieje lub rozwiewa marzenia. Uwierz ! JUŻ JESTEŚ TYM, KIM PRAGNIESZ BYĆ !
Ty nie odkrywasz siebie, lecz siebie tworzysz na nowo. W każdej chwili
powołujesz do istnienia swoją rzeczywistość. Nie żyjesz po to, aby
odkrywać, co życie ma Tobie do dania, ale to stwarzać samemu ! To Ty sprawiasz, że Twoje życie rusza z miejsca. Kiedy myślisz, że Jesteś w pułapce, że nic dobrego nie może Cię spotkać - pomyśl na nowo ! Kiedy myślisz, że świat to straszne miejsce, w którym dzieje się tyle zła - pomyśl na nowo ! TO TY JESTEŚ STWÓRCĄ TO TY JESTEŚ CUDEM !!! I żadna gwiazda, planeta, czy czyjaś myśl, nie będą bliższe tej oczywistej Prawdzie, niż Ty - Teraz. TO TY DECYDUJESZ O MISJI SWEJ I PRZEZNACZENIU ! Gdy to w pełni zrozumiesz i zaakceptujesz, Twoje życie stanie się ekscytujące i opuszczą Cię wszelkie ograniczenia.
,,Istnieje tylko jeden cel wszelkiego życia, a jest nim to, abyś Ty i
wszystko, co żyje, mogli doznać najwyższej chwały. Nie czekaj, aż tak
się stanie - po prostu to stwórz ". Neale Donald Walsch
Otaczają Cię tylko cuda, a Twoja obecność, jest największym ze
wszystkich cudów życia. Gdyby nie Twoje życie i to, jak je przeżyłeś do
tej pory, nic na tej planecie nie byłoby takie samo. Twoje myśli
dotykają nas wszystkich, Twoja życzliwość leczy, a miłość sprawia, że na
duszy robi się cieplej. Dobro, które uczyniłeś i czynisz cały czas,
będzie trwało nieskończenie. Z Miłością Ponad Wszelkie Zrozumienie ❤️🙏 Ania Nalu Niżyńska
"Każdy
z Nas w drodze przez doświadczenie ma jedno podstawowe i najważniejsze
zadanie: KOCHAĆ SIEBIE. Pierwsze czego pragnie Bóg i Dusza to to, abyś
pokochał siebie samego. Kiedy Ty ukochasz siebie, Wszechświat zrobi to
także. To już prosta droga do szczęścia.
Miłość własna jest
tym, co pozwala nam pięknie żyć, w poczuciu godności i mocy jakie daje
poszanowanie swojego własnego istnienia. Pochodzisz
od Boga. Jesteś Boską Istotą. I nie ważne jak trudnych doświadczeń
pragnie Dusza, jakkolwiek daleko byś nie odszedł, jakim błotem się nie
utaplał, ścianą nie odgrodził, smołą nie oblał, ZAWSZE będzie w Tobie
Boskie Światło, które ma moc skruszyć wszelkie ograniczenia. Światło,
które w ostateczności doprowadzi Cię do Domu - do siebie samego. Do
Twojej boskości.
Jeśli kochasz siebie samego, nie ma mowy, abyś
zrobił cokolwiek przeciwko sobie. Nie pozwoli Ci na to szacunek do
Twojego własnego istnienia, wypływający z poczucia Twojego Boskiego
Pochodzenia. Jeśli kochasz siebie samego uszanujesz także każde inne
istnienie, jako przejaw Boga, ponieważ wszyscy jesteśmy JEDNOŚCIĄ.
Nauczono Nas: najpierw drugi człowiek, potem JA. Prawda jest taka, że
najpierw TY, potem inni. TY sam. Wszystko inne będzie Ci dodane. I nie
ma to nic wspólnego z egoizmem. Kiedy robisz coś wbrew sobie, krzywdzisz
siebie i krzywdzisz swoją Duszę. Kiedy ból jest wielki, a Dusza jest
słaba, ucieka, ponieważ nie może wytrzymać tego, co sama sobie wybrała
doświadczyć. Połączona z Tobą jedynie wąską linią pozwoli Ci żyć, ale
nie poprowadzi, bo jest daleko od Ciebie i Twojego życia. Wtedy jest
nieszczęście, depresja, złamane życie. Nie ma drogowskazu.
Kiedy postępujesz w zgodzie ze sobą, nie pozwalasz przejmować innym
kontroli nad Twoim życiem. Masz w sobie potężną moc, której poddaje się
przestrzeń i wszystko, co w niej zawarte. Życie staje się piękne i
oparte na zasadach, które wybrałeś Ty i Twój Boski Przewodnik – Dusza.
To jest nagroda za to, że miałeś odwagę iść własną drogą. Takimi Bóg
chce widzieć swoje Dzieci. Jesteśmy orłami, którym przeznaczone jest szybować wysoko po niebie.
Uwierz: jesteś doskonałym dziełem Boga, w całej swojej niedoskonałości,
a Twój świat jest także doskonały. W Tobie Bóg spotyka się z samym
sobą".
„To
oczywiste, to oczywiste!” – reagowałam kiedyś, aż do momentu, kiedy
ktoś, mądrzejszy ode mnie, utarł mi oczywistego nosa. A zrobił to
zadając jedno konkretne pytanie: „Skoro to takie oczywiste, to powiedz
mi, czy przekułaś to w praktykę?”
Od tego czasu już nie mówię, że coś jest oczywiste. :-) I nie robię tego jeszcze z dwóch powodów:
bo to najczęściej oznacza, że nie wprowadziłam takiej zasady w swoje życie, na jakkolwiek „oczywistą” by nie wyglądała;
jeśli stała się częścią mojej codzienności – przestaje być taka oczywista! :-) Paradoks to taki i zagwozdka.
Dlatego, często sama sobie powtarzam wiele „oczywistych” rzeczy, i z wielką chęcią ich słucham.
Któregoś pięknego dnia, postanowiłam je spisać, a
dzisiejszego, jeszcze piękniejszego poranka, postanowiłam, że je
opublikuję, z nadzieją, że Tobie też się przydadzą. Przy niektórych z
nich umieściłam linki do moich tekstów, z których dowiesz się więcej na
temat danej „oczywistości“.
A więc zaczynamy…
Oto lista rzeczy, które dla wielu z pewnością są
oczywiste, choć z drugiej strony, często pozostają tylko w świecie
teorii. Dziś jednak masz szansę przekuć je w praktykę :-)
Kochani,
prosto z serca do serca przesyłam miłosne życzenia słowami Rhondy Byrne... bo lepiej bym tego nie ujęła.
Zakochaj się w życiu!!!
Nieważne, jak mocno kochałeś w przeszłości - wzmóż to uczucie
dwukrotnie, dziesięciokrotnie, stu-, tysiąc- i milionkrotnie, ponieważ
taki właśnie jest prawdziwy poziom miłości, którą możesz odczuwać, i
cała ta miłość mieści się w tobie! Cały składasz się z miłości. Miłość
to twój jedyny składnik, twoja prawdziwa natura, prawdziwa natura życia i
całego wszechświata. Możesz kochać znacznie mocniej, niż kiedykolwiek
kochałeś, znacznie mocniej, niż umiesz to sobie wyobrazić.
Kiedy zakochujesz się w życiu, znikają wszystkie granice. przełamujesz
ograniczenia związane z pieniędzmi, zdrowiem, szczęściem i radością w
relacjach z innymi ludźmi. Kiedy zakochasz się w życiu, nie odczujesz
żadnego oporu i wszystko, co kochasz, niemal natychmiast pojawi się w
twoim życiu. Wchodząc do pokoju, bedziesz zwracał powszechną uwagę.
Ciekawe okazje będą się masowo pojawiać w twoim życiu. Najlżejszy twój
dotyk uśmierzy wszelkie negatywne uczucia. Będziesz się czuł lepiej, niż
mógłbyś przypuszczać. Będzie cię przepełniać nieograniczona energia,
podniecenie i żądza życia, której nic nie jest w stanie zaspokoić.
Będziesz się czuł lekko jak piórko, jakbyś unosił się w powietrzu.
Wszystko, co kochasz, samo spadnie ci pod nogi. Zakochaj się w życiu,
wyzwól drzemiącą w tobie moc, a staniesz się nieograniczony i
niezwyciężony.
Jak zatem zakochać się w życiu? Tak samo jak zakochujesz się w drugim człowieku - uwielbiając wszystko,
co się z nim wiąże! Zakochując się w drugim człowieku, widzisz tylko
miłość, słyszysz tylko miłość, przemawiasz tylko miłością i odczuwasz
miłość całym swoim sercem! W taki właśnie sposób możesz wykorzystać
potężną moc miłości, żeby zakochać się w życiu.
Nick Vujicic ma sporo do powiedzenia w temacie motywacji do pokonywania przeszkód. 29-letni Australijczyk urodził się bez kończyn, jedynie z nie w pełni wykształconą stopą. Czy jest to kolejna smutna postać opowiadająca o swoim trudnym żywocie? Bynajmniej. Tytuł jego książki „Bez rąk, bez nóg, bez zmartwień” jest doskonałą ilustracją jego lekkiego podejścia do życia. – Gdy dzieci pytają mnie „co ci się stało?” odpowiadam im: PAPIEROSY!!! – cytuje swój ulubiony żart Nick. Ma dystans do swojego stanu, co nie oznacza, że nie wyciąga wniosków z tego, co nauczyło go życie bez kończyn. Jego doświadczenie obfituje w pouczające lekcje, a sam chętnie się nimi dzieli na spotkaniach z ludźmi, którzy potrzebują motywacji do przełamywania własnych barier.
Trywialne określenie, że kalectwo utrudnia życie, nie oddaje całego dramatu, z jakim co dzień zmaga się człowiek bez kończyn. Ale Nick głosi zupełnie odwrotną tezę: „No limbs – no limits” (brak kończyn – brak ograniczeń). Odważnie mówi „NIE” stwierdzeniu, że kalectwo jest synonimem ograniczenia. Dlaczego? Dla Nicka odpowiedź jest prosta. Za tym, co uważamy za klęskę czy sukces, ograniczenie czy możliwość, stoją takie czynniki, jak perspektywa, wizja i wybory, jakich dokonujemy w naszym życiu. Wszystkie one mają wspólny mianownik: opierają się na subiektywnej ocenie rzeczywistości. Oznacza to, że uznanie położenia takich osób, jak Nick za tragedię, to tylko kwestia tego, z jakiej perspektywy na to patrzymy, jaką wizję życia zakładamy i jakie kroki podejmujemy w swojej życiowej drodze.
Na jakież to ograniczenia może napotykać Nick w swoim życiu? – Ktoś taki jak ja nie może sam jeść, ani ubrać się. Gdy się urodziłem, lekarz powiedział, że nigdy nie będę w stanie stać, ani skakać – relacjonuje obiegowy punkt widzenia ostentacyjnie podskakując w miejscu na konferencyjnym podeście. Potrafi także samodzielnie golić się, odbierać telefon i pić ze szklanki. Okazuje się więc, że te subiektywne przekonania o ograniczeniach przybierają maskę obiektywnych faktów, dlatego tak chętnie są przyjmowane. Jeśli społeczeństwo mówi: „kaleka jest niesamodzielny”, to sami uznajemy to za oczywistość.
Przeszkody codziennego dnia to nie wszystko, są jeszcze wyższe osiągnięcia. Powszechnie poddaje się w wątpliwość, czy osoba niepełnosprawna da radę studiować, potem zajmować się inwestowaniem, organizować szkolenia, pisać książki, zakładać fundacje i budować szpitale. I to w wieku dwudziestu kilku lat. Obiektywnie jest to dla niej niewykonalne. Ktoś mógłby ewentualnie dodać nieśmiało, że osoba ta musiałby mieć dużo samozaparcia, motywacji... No właśnie. Nick pokazuje, że to właśnie subiektywna ocena tego, co jest, a co nie jest możliwe, jest istotna w przełamywaniu granic. To on sam uznał, że rzeczy te są w jego zasięgu i po prostu zaczął je realizować.
– To, jak widzisz swoje życie, to pierwsza kluczowa rzecz – oznajmia Nick. Jeśli z twojej perspektywy jest ono pełne przeszkód, nawet tych obiektywnych, rzeczywiście będziesz przez nie ograniczony. To rada dla każdego, by inaczej spojrzeć na swe możliwości. Ta lub inna praca może wydawać się nieosiągalna, jeśli nie myśli się o sobie, jako o kimś, kto może dosięgnąć takiego sukcesu. Ale można też zanegować to przekonanie i doskonalić się, by być zdolnym do wykonywania tej pracy. Owszem, na pewno nie będzie łatwo przesuwać swe granice: Nick zapewne potrzebował czasu i nie lada cierpliwości, aby nauczyć się samodzielnego picia ze szklanki.
Kolejny wniosek, jakim dzieli się Nick, mówi o tym, że każdy, kogo potencjał został określony jako ograniczony, musi stawić czoła tym wszystkim zdolnościom, które mu pozostały. Stawić czoła – czyli sprostać ich potencjałowi. Już nie ma wymówki – nie mogę tego, nie mogę tamtego. Jeśli nie jest się w stanie biegać, ale potrafi się myśleć, trzeba wykorzystać tę zdolność w 100%. – Brak nóg w tym nie przeszkadza, przeszkadza tylko twój umysł – podsumowuje Nick. Nie warto skupiać się na tym, czego się nie ma, a na tym, co rzeczywiście możemy wykorzystać w swoim życiu. Perspektywa możliwości od razu się wówczas rozszerza. Jeśli przełożyć to na realia zawodowe, można zgodzić się, że niektóre opcje są dla nas zamknięte – np. kariera zawodowego pianisty, jeśli nigdy nie uczyło się grać. Ale to, czego uczyliśmy się na studiach można wykorzystać tak, by odnieść sukces w swym wyuczonym zawodzie.
Do swojej dyspozycji mamy dzień dzisiejszy wraz z całą jego potencjalnością. Nie ma sensu skupiać się na tym, co przepadło, na niewykorzystanych szansach i na tym, co sprawia, że jest się w ten czy inny sposób ograniczonym. Stąd paradoksalna postawa Nicka: jak twierdzi, nie ma żalu do losu o to, że urodził się bez kończyn. Jest mu wręcz za to wdzięczny, bo dzięki temu robi masę rzeczy, o których nie pomyślałby jako wartych zainteresowania będąc w pełni sprawnym człowiekiem – nie odbyłby tylu spotkań z młodzieżą i ludźmi potrzebującymi motywacji do codziennego życia. – Nie zmieniłbym nic, bo daję ludziom nadzieję – stwierdza.
Wszystko to oddziałuje na wizję życia, jaką się obiera. Błędem jest zakładać, że ze swych możliwości wycisnęło się już wszystko, że jedyne niespodzianki, jakie mogą nas spotkać pochodzą tylko z kolejnych wydarzeń, jakie przynosi los. To własny potencjał powinien stać się niespodzianką. Dlatego wizja swego życia nie powinna być kompletna i zamknięta. Od razu pojawia się na horyzoncie kolejna istotna rzecz – wybory. To one nadają tej niedokończonej wizji sens. Bezwładne podążanie z nurtem nie doprowadzi do odkrycia swego potencjału. By coś zmienić, trzeba wykonać ruch. Potrzebny jest krok płynący z naszej inicjatywy. Cel, który sobie obieramy, nie przyjdzie sam. Przybliża się tylko wtedy, gdy to my posuwamy się do przodu. Jeśli więc wizja życia zakłada jakiś niedokończony element, trzeba podjąć wyzwanie kroczenia ku niemu.
Czy Nick mówi coś nowego? Pewnie już wielu trenerów próbowało tymi słowami zachęcić swych słuchaczy do działania. Różnica jednak polega na tym, że ten niewielki człowiek poświadcza własnym życiem, że takie podejście daje efekty.
Wznawiam tworzenie na zamówienie magicznej szamańskiej i uzdrawiającej biżuterii 
Kamień to OBSYDIAN mistrzostwo wolności energetycznej, ma w sobie bardzo silne właściwości oczyszczające i uwalniające. 
