Do
grupy zapraszam wszystkie osoby i firmy, które chciałby się wymieniać towarami i
usługami. Na zasadzie np. ja upiekę Ci ciasto, a Ty obetniesz mi włosy.
Ja popilnuję Ci dziecka, Ty wyprowadzisz mi psa. Ja naprawię Ci auto,
Ty pomalujesz mi mieszkanie. Ja pomogę Ci w matmie, Ty podszkolisz mnie z
angielskiego itd... Każdy z każdym może się umówić, tak, żeby obie
strony były zadowolone.
Mile
widziane są osoby, które kochają zwierzęta - ja pomagam w Polskiej
Organizacji Pomocy Zwierzętom. Dziewczyny ratują zwierzęta -
Przeprowadzamy interwencje, pomagamy , ratujemy, karmimy, leczymy,
radzimy. Oddajemy do adopcji.
Poszukujemy :
- domów tymczasowych dla psów i kotów - gdzie karmę i opiekę weterynaryjną zapewnia POPZ,
- kojców dla szczeniąt i kotów. Także zabawki dla zwierząt, miseczki, ręczniki i koce.
- wolontariuszy do pomocy w przytulisku w Lubięcinie,
- fantów, bonów i voucherów na nasze bazarki, które trwają cały rok
Fanty,
to wszystko co można spieniężyć - książki, ubrania, gadżety, małe
meble, rowery, szkło, kosmetyki, biżuteria , gry, zabawki, naczynia,
sprzęt AGD, domowe wypieki i przetwory itd.
Nie muszą to być rzeczy nowe, mogą też być używane, ale w dobrym stanie.
Wszystko
może odbyć się w formie pieniężnej jeśli taka forma Ci odpowiada, to
nam jak najbardziej, Normalne jest to, że za pracę należy się
wynagrodzenie.
Jednak jeśli Twoja kondycja finansowa jest chwilowo gorsza możemy się wymienić na Twój produkt lub Twoją usługę.
Pisz śmiało - razem ustalimy najlepszą formę realizacji.
Życzę nam Wszystkim ciepła, zdrowia, miłości, radości, światła, dobrych, pomocnych ludzi wokół nas zawsze.
Dobrego dziś, jutro, zawsze - TERAZ.
Niech się dzieje dla nas Wszystkich Zawsze tylko to co Najlepsze.
Większość kandydatów do adopcji kota idzie do schroniska z zamiarem
przygarnięcia jednego pupila. A może warto zastanowić się na
podarowaniem nowego domu dwóm zwierzakom?
Autorka: AnnaCelińska – Mysław
Adopcja zwierzęcia to ogromne wydarzenie dla całej rodziny. Na
początku wszyscy są zaaferowani nowym przybyszem. Każdy chce się z nim
bawić, głaskać, spędzać każdą minutę w jego towarzystwie. Z czasem
jednak życie wraca na stare tory. Po całym dniu pracy marzymy tylko o
odpoczynku. Wreszcie możemy zająć się sobą, usiąść z książką, pooglądać
telewizję, zrelaksować się w wannie albo po prostu wyjść z domu i
spędzić czas z przyjaciółmi. Tymczasem nasz kot, który nudził się jak
mops, przespał większość dnia i teraz jest spragniony towarzystwa. W
końcu przyszedł podajnik jedzenia i umilacz jego czasu, musi to
wykorzystać! W takim momencie dla kota książka to najwygodniejsze na
świecie posłanie, więc się na niej kładzie. Pilot od telewizora –
przecież nikomu niepotrzebny – idealnie nadaje się do podgryzania.
Kąpiel najlepsza jest we dwoje, a przy okazji można się zabawić,
wrzucając do wanny trochę kosmetyków. Co to ma wspólnego z adopcją od
razu dwóch kotów?
Przyjęcie pod dach dwóch zwierząt, najlepiej takich, które już się
znają (np. rodzeństwa), ma ogromny wpływ na proces adaptacyjny.
Towarzysząc sobie w eksploracji nowego terenu, koty dodają sobie otuchy.
W grupie zawsze raźniej. Odłączenie od matki, braci, sióstr jest dla kociaka ogromnym przeżyciem.
Jeśli jest to typ „wszystkiego się boję”, wsparcie pobratymcy będzie
miało duże znaczenie. Koty bardzo dużo uczą się przez naśladownictwo.
Jeśli mój kompan coś zrobił, to dlaczego ja mam nie spróbować?
Przede wszystkim koty żyjące razem są lepiej zsocjalizowane, bardziej
otwarte na otaczający je świat. Lepiej dogadują się z człowiekiem,
chętniej poznają nowe rzeczy, zdecydowanie mniej się boją. A przede
wszystkim nie będą nas traktować jak zastępczą matkę, bez której nie są
wstanie się obejść.
Dwa koty w jednym domu o wiele więcej się też ruszają. Jeden zachęca
drugiego do zabawy. Codzienne gonitwy, zapasy, wspinaczki po meblach
wpływają korzystnie na ogólną kondycję zwierząt. Więcej ruchu to mniejsze problemy z nadwagą i wynikającymi z niej problemami zdrowotnymi.
Kot aktywny fizycznie rzadziej choruje, a jeśli nawet, to silniejszy
organizm jest w stanie dużo szybciej poradzić sobie z chorobą.
Często powtarza się opinię, że kot jest samotnikiem. Po części można się
z nią zgodzić, gdyż koty w naturze na przykład polują w pojedynkę. Nasz
wychodzący mruczek również – na polowanie raczej nie będzie zabierał
swojego kompana, ale to nie znaczy, że w codziennym życiu również
pragnie być sam jak palec. Każdy kot dla lepszego rozwoju potrzebuje pobratymcy, który będzie mu dostarczał nowych wrażeń.
Już pierwsze tygodnie życia mają ogromne znaczenie dla prawidłowego
rozwoju. Kociaki boksując, gryząc w zabawie z matką, uczą się, jakiej
siły mogą używać, nie robiąc przy tym nikomu krzywdy. Taka nauka za
młodu da wiele korzyści w późniejszym życiu. Bawiąc się z naszym
pupilem, nie zaznamy podrapań i ciężkich ugryzień. Dlatego tak ważne
jest aby nie odłączać kociaka zbyt wcześnie od rodzeństwa i matki.
Przyjmuje się, że odpowiedni moment przypada na 12.–13. tydzień życia
kociaka. Adoptując parkę, czas ten można orobinę skrócić, gdyż kociaki w
nowym domu nadal będą socjalizować się w obrębie swojego gatunku. To
dobre dla nich, a dla nas, opiekunów, nie ma nic cudowniejszego niż
widok dwóch w pełni socjalizowanych kotów, które razem spędzają czas na
zabawie, kocich zapasach, wzajemnej toalecie czy wspólnym relaksie na
słońcu na parapecie.
Każde zwierzę ma swój niepowtarzalny zapach. Koty żyjące w grupie myją
się wzajemnie, zamieniając swoją indywidualną woń na zapach grupy. Czy
takie zachowanie nie powinno nam dać do myślenia? Czy koty w ten sposób
nie pokazują nam, jak ważne jest dla nich towarzystwo osobnika tego
samego gatunku?
Części z Was wydaje się zapewne, że im więcej kotów w domu, tym
więcej zniszczeń i większe wydatki codzienne. Otóż nic bardziej mylnego.
Przygarnięcie jednocześnie dwóch kotów pozwoli oszczędzić meble i różne bibeloty.
W końcu zawsze gotowy do harców pobratymca jest dużo bardziej
atrakcyjniejszy niż noga od stołu czy zabawa w zrzucanie rzeczy ze
stołu. Wydatki na dwa koty są nieznacznie większe niż na jednego, o ile
zwierzęta są zdrowe. Jest cała lista rzeczy, które i tak trzeba kupić
niezależnie od liczby kotów. W domu, w którym znajdują się dwa
zaprzyjaźnione ze sobą koty, wystarczy jedna kuweta. Oczywiście jest
złota zasada „tyle kuwet, ile kotów plus jedna”, jednak to dotyczy
raczej sytuacji wprowadzania nowego kota lub gdy koty razem mieszkające
nie w pełni się akceptują. Przy dobrze socjalizowanych kotach jedna
(przynajmniej dwa razy dziennie sprzątana) kuweta w zupełności
wystarczy.
Tak samo jest z kupnem drapaka czy zabezpieczeniem okna. I tak trzeba to zrobić!
A co z pożywieniem i żwirkiem? Tak naprawdę kupując jednorazowo większą
ich ilość, wydajemy mniej na jedną sztukę. Zwróćcie uwagę, że kupując w
sklepach internetowych 10–15 saszetek mokrej karmy, uzyskujemy niższą
cenę jednostkową. Dodatkowo każdy opiekun wie, że koty są dość wybredne.
Rano otwarta saszetka niekoniecznie może przypaść do gustu naszemu
mruczkowi wieczorem. I tak postoi otwarta parę godzin, po czym jest
wyrzucana. Owszem, trzeba kupić więcej pokarmu, ale też aż tyle go się
nie marnuje. Przy dwóch kotach, które na pewno będą konkurować przy
misce, ilość jedzenia wyrzucanego do kosza się zmniejsza.
Wyjazdy również nie stanowią większego problemu: i tak musimy
zaangażować sąsiada czy kogoś z rodziny, żeby wpadł do naszego pupila.
Dla takiej osoby nie ma specjalnej różnicy, czy opiekuje się jednym czy
dwoma kotami. Poświęcony czas jest taki sam. Także korzystając z pomocy
petsittera, płaci się taką samą stawkę niezależnie od liczby
zostawianych w domu zwierząt.
Prawdziwym dodatkowym wydatkiem będzie pokrycie
kosztów opieki weterynaryjnej. Jak jednak już wspomniałam, dwa koty w
domu mają więcej ruchu i ogólnie są w lepszej kondycji, choć oczywiście
zawsze może się przydarzyć, że któryś zachoruje i będzie trzeba udzielić
mu pomocy. Tak więc większość argumentów przemawia za przygarnięciem od
razu dwóch kotów, ale zawsze trzeba pamiętać, że w razie choroby koszty
się podwajają.
Miki został adoptowany w grudniu 2014 – pamiętam to jak dziś. Była niedziela, jak zawsze w weekend odwiedziliśmy schronisko w celu wyprowadzenia naszych podopiecznych na spacer. Nic nie zapowiadało, że jakiś psiak trafi do naszego domu.
Po wejściu na sektor suk i wyprowadzeniu naszych podopiecznych na
spacer wracając do boksu mąż mnie zawołał. Powiedział „Aga zobacz jakie
maleństwa tu siedzą”! Okazało się, że są to pisaki zabrane z
pseudohodowli z bardzo złych warunków.
Po wejściu do boksu zapadła decyzja zabieramy „białego”! Ja nie
byłam nastawiona na adopcję ponieważ w domu mieliśmy wtedy także kota,
Marcin ma alergię, pracujemy całymi dniami, jak to wszystko pogodzimy? Miki był najbiedniejszy w tym całym towarzystwie: brak zębów, wyleniała sierść, wiek oszacowany na 10 albo i więcej lat. Ogólnie obraz nędzy i rozpaczy. Opuściliśmy boks…
Postanowiliśmy przemyśleć decyzję (bardziej ja bo Marcin chciał go
zabrać od razu). Po wyjściu ze schroniska w głowie mieliśmy jedną myśl –
gdzie on będzie miał lepiej niż u nas? Nie możemy go tam zostawić, jest zimno, a on taki mały w wilgotnym boksie. Bez zębów nie poradzi sobie w towarzystwie innych większych od siebie czworonogów.
W tej sytuacji serce wzięło górę nad rozumem, więc wróciliśmy do schroniska po Mikiego. Klamka zapadła – adoptujemy go! Była to jedna z najlepszych decyzji jakie podjęliśmy w naszym życiu.
Po przyjeździe do domu nasz kot Czester przyjął nowego członka rodziny
bardzo ciepło. Dość szybko się zaprzyjaźnili, a Mikuś w jego
towarzystwie czuł się bardzo dobrze. Traktował go jak starszego brata.
Początki nie były łatwe. Po pierwszej wizycie u weterynarza okazało
się że Miki ma poważną wadę serca, rokowania nie były za dobre… Całe
szczęście trafiliśmy na dobrego specjalistę, który zastosował
odpowiednie leczenie i Miki jest już z nami ponad rok. Przez ten czas między Mikim, a mną nawiązała się niesamowita więź.
Jesteśmy niemal nierozłączni. Miki obdarzył mnie tak dużym zaufaniem,
że po prostu nie mogę go już nigdy zawieść! Dzisiaj nie wyobrażam sobie
że mogło by go zabraknąć w naszym życiu. Pomimo swojego wieku Miki jest bardzo pogodnym i radosnym psem.
Razem bardzo dużo przeszliśmy w czerwcu 2015 roku. Odszedł od nas
nagle nasz kochany kot – Czester. Był to ogromy cios. Miki stracił
swojego najlepszego kumpla, a my ukochanego przyjaciela. Ten okres był dla nas bardzo trudny. Brak Czestera bardzo
doskwierał. Po jego śmierci rozważaliśmy adopcję kota, jednak nikt nie
brał pod uwagę drugiego psa. Z racji tego, że jesteśmy
wolontariuszami i w schronisku bywamy dość często szanse na nie
przyniesienie kolejnego zwierzaka do domu były marne. Ten dzień też dobrze zapamiętałam. Tym razem była to sobota, a dokładnie 15 sierpnia 2015.
Będąc na spacerze ze swoim podopiecznym spotkałam wolontariuszkę z uroczym staruszkiem o imieniu Norek. Jak zobaczyłam tą uroczą bezzębna, kudłatą kulkę od razu się zauroczyłam.
Chwyciłam za telefon i zadzwoniłam do Marcina. Powiedziałam mu, że musi
pilnie przyjechać do schroniska żeby poznać jednego psiaka.
Po przyjeździe Marcina zabraliśmy Norka na spacer. A, że Norek to złodziej, więc skradł serce także jemu.
Marcin oczywiście podjął męską decyzję – zabieram go! Ty masz Mikiego,
a to będzie mój pies. Ja oczywiście jako królowa zamieszania
spanikowałam. Drugi pies, nie ogarniemy tego… Nie, jednak nie możemy go
zabrać. Smutni zaprowadziliśmy go z powrotem do boksu, w którym
mieszkał.
Ogarnęliśmy resztę naszych psów, a po skończonej pracy poszliśmy się
przebrać. Marcin powiedział, żeby przed wyjściem do niego jeszcze
zajrzeć. Kiedy spojrzeliśmy do jego boksu zaniemówiliśmy. Stał przy metalowych drzwiach, wlepiając w nas swoje okrągłe oczy. Jakby chciał powiedzieć – zabierzcie mnie stąd. Wtedy Marcin otworzył boks i powiedział – idziesz z nami! I
tak oto staliśmy się szczęśliwymi posiadaczami dwóch przecudownych
psich seniorów. Miki i Fido od pierwszych chwil spodobali się sobie. Adopcja Fidka była również najlepszą decyzją jaką mogliśmy podjąć. Dzięki niemu Miki stał się bardziej odważny, pewny siebie i jeszcze bardziej wesoły. Dzięki Fidowi poprawiły się relacje Mikiego i Marcina, którego się bał i do końca mu nie ufał. Kochamy ich najbardziej na świecie i nie wyobrażamy sobie bez
nich życia. Na co dzień dają nam tyle radości, że życie bez nich byłoby
bardzo smutne.
Drodzy Czytelnicy strony Ośrodka Redukcji Stresu i bloga http://nadziejadlaciebie.blogspot.com/ od dnia 21 września do
dnia 31.10.2015 prowadzona jest przez Ośrodek akcja "Pomóż zwierzętom
przetrwać zimę-paka dla bezdomniaka".
Wszystkich, którzy mają zbędne
koce, pościel, kapy, ręczniki, szelki, miski,a także chętnych którzy
zechcą podarować karmę dla psów i kotów lub podarować darowiznę na rzecz
schroniska-przytuliska w Nowej Soli prosi się o kontakt pod numerem
telefonu 530 355 477. Paczki można przesyłać z całej Polski i całego świata jak ktoś ma takie życzenie Przedstawimy psy i kotki do adopcji. Może znajdziecie się nawzajem przyjaciele . Konto do wpłat darowizn: Deutsche Bank 13 1910 1064 2804 5638 4111 0001 z dopiskiem dla bezdomniaków z Nowej Soli.Dla przelewów z zagranicy (Swift): BPKOPLPW 87 1020 5402 0000 0202 0094 8802 Osoby, które pomogą i wyrażą takie życzenie zostaną wymienienione z imienia i nazwiska na stronie Ośrodka Redukcji Stresu na FB. Dziękuję i serdecznie pozdrawiam i zapraszam do pomocy. Agnieszka
