Drzewa - brzoza i osika .

Osika

Drzewo, które pobiera energię. Osika jest skierowana, gdy trzeba uwolnić się od ciężaru problemów, pozbyć się kłopotów i nagromadzonej negatywnej energii, złagodzić proces zapalny, pozbyć się bólu (np. bólu zęba), zapomnieć o nieprzyjemnym epizodzie, wymazać z pamięci osoby.

Natomiast człowiek może komunikować się z osiką tylko w pierwszej połowie dnia i nie dłużej niż dziesięć minut. Przy dłuższym kontakcie może wystąpić ból głowy, depresja, senność, nudności, zawroty głowy, trudności w oddychaniu. W drugiej połowie dnia i wieczorem nie należy w ogóle zbliżać się do drzewa - wyssie z Ciebie całą siłę i pozytywną energię.

Brzoza

Pociesza, wspiera, daje nadzieję, pomaga zapomnieć o kłopotach w chwilach smutku i spojrzeć na otaczający świat z optymizmem. Jeśli Twoje życie jest pełne kłopotów i nieszczęść, jeśli przeciwności losu spływają na ciebie jak grom z jasnego nieba, posadź w swoim ogrodzie brzozę i wprowadź zasadę mówienia jej o swoich kłopotach.

Obejmij brzozę i opowiedz jej o swoich kłopotach, a odchodząc, pamiętaj, aby w pobliżu pnia położyć monetę.

 

Lusterko. Światło, dobro, miłość, prawda.

"Pewien profesor, kończąc kiedyś lekcję, zwrócił się do swoich studentów w następujący sposób, mówiąc:
- Czy są jakieś pytania?
Jeden ze studentów zapytał go wtedy:
- Tak, panie profesorze: proszę mi powiedzieć jaki jest sens życia?
Jego kolegów, którzy zmierzali w kierunku drzwi, ogarnął śmiech. Jednak profesor przyglądał się uważnie studentowi, chcąc zrozumieć czy pytanie zostało zadane poważnie czy jedynie dla żartu. Kiedy doszedł do wniosku, że student zadał mu je na serio, powiedział:
- Odpowiem panu.
Potem wyjął z kieszeni swoich spodni portfel, wydobył z niego małe lusterko wielkości dużej monety i po chwili namysłu powiedział:
- Kiedy wybuchła wojna, byłem jeszcze dzieckiem. Pewnego dnia znalazłem na ulicy roztrzaskane w drobiazg lusterko. Wziąłem wtedy ze sobą największy jego kawałek. To właśnie ten drobiazg. Zacząłem się nim bawić i byłem pełen radości, że mogę odbijać jego światło we wszystkich jego zakątkach, do których nigdy nie zaglądało słońce: w ciemnych głębokich dziurach, szczelinach i zakamarkach. Zachowałem sobie to małe lusterko. Kiedy stałem się dorosłym człowiekiem, zdałem sobie sprawę, że lusterko ma dla mnie jeszcze większe znaczenie niż poprzednio. Dzięki niemu zrozumiałem, że i moje życie może przekazywać światło. Ja też jestem fragmentem lustra, którego nie znam w całości. Poprzez wszystko to, kim jestem i co czynię, mogę przekazywać światło - światło prawdy, zrozumienia, świadomości, dobra, czułości - światłość, która powinna docierać do ciemnych zakątków ludzkiego serca, by móc zmienić choćby jego odrobinę. Być może dostrzegą to również inni i oni także zechcą czynić podobnie. W tym właśnie zauważam sens życia."
Bruno Ferrero.

Halo, Kochani, wyciągamy lusterka z zakamarków! Już!!!