Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przekonania. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przekonania. Pokaż wszystkie posty

środa, 15 stycznia 2020

Cud Serca - Cudem Miłości

Nazywam się Piotr Bracichowicz.
 

Od wielu lat zajmuję się duchowością, skończyłem również kilka kursów o tej tematyce, ale najważniejsze dla mnie było słuchanie samego siebie, otwarcie się na prawdę własnego serca, zaufanie do siebie, do swojej wewnętrznej mocy.
To zmieniło moje życie i ciągle zmienia.
 


Kiedy przestałem kontrolować rzeczywistość z poziomu umysłu i zaufałem własnemu sercu, otworzyłem się na cuda, które wydarzają się same.


Jeżeli czujesz się zagubiony w życiu, masz problemy z którymi nie możesz się poradzić, to zapraszam na sesję w przestrzeni serca, to niezwykłe spotkanie, które pozwoli Ci otworzyć się na moc własnego serca, na zaufanie do swojej mocy i boskiego przewodnictwa. Odnajdziesz wewnętrzny spokój oraz zaczniesz żyć w zgodzie z samym sobą. Uwolnisz się również od destruktywnych przekonań, wzorców oraz blokad. Sesja jest prowadzona telefonicznie lub online.
Chcesz mnie lepiej poznać? Zapraszam na moją stronę na facebooku, na której piszę teksty oraz na swoją stronę internetową, na której więcej poczytasz o mnie oraz o mojej sesji. Możesz również się ze mną skontaktować telefonicznie, będzie mi bardzo miło Ciebie poznać oraz odpowiedzieć na Twoje pytania. Pozdrawiam ❤.

Facebook:  https://www.facebook.com/cudserca/
Strona internetowa: 

www.cudserca.wordpress.com/

Tel: 504 680 793
Email: bracichowiczp@gmail.com



wtorek, 30 kwietnia 2019

Afirmacje terapeutyczne!

afirmacje
Na temat afirmacji można przeczytać wiele sprzecznych ze sobą informacji. Jedni je chwalą jako świetną metodę zmiany przekonań. Inni uważają, że afirmacje nie działają. Ci drudzy często mają rację. Jednak nie dlatego, że afirmację są nieskuteczne, a dlatego, że są źle stosowane. Jeśli czujesz lęk przed wystąpieniami publicznymi i zaczniesz afirmować sobie np. „jestem odważny i pewny siebie więc występowanie przed innymi jest dla mnie łatwe i przyjemne”, to gwarantuje ci, że nie zadziałają. To tak jakbyś chciał nauczyć się biegać, mając nogi skute łańcuchami. W takim stanie nie mógłbyś nawet chodzić, nie mówiąc o bieganiu. To jednak próbujesz robić niewłaściwie wykorzystując afirmacje. By działały, najpierw musisz uwolnić się z łańcuchów, następnie ponownie nauczyć się chodzić, i dopiero wtedy brać się za naukę biegania. Osiągniesz to dzięki afirmacjom terapeutycznym.
Afirmacje, to niezawodna metoda zmiany ograniczających przekonań, o których przeczytasz w artykule: Czym są przekonania?

Czym są afirmacje?
Afirmacja według „Słownika wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych” Władysława Kopalińskiego oznacza potwierdzenie, zgodę, uznanie, aprobatę.
Według Wikipedii :
  1. afirmacja w psychologii – pojęcie to dotyczy zazwyczaj zdań wpływających na poziom samoakceptacji i polega na powtarzaniu pozytywnych twierdzeń na temat własnej osoby. „Afirmacja jako psychotechnika wykorzystuje mechanizm autosugestii i medytacji w celu wzmacniania poczucia akceptacji u osoby ją stosującej.”
  2. afirmacja w ezoteryce – dotyczy odpowiednio sformułowanych zdań wpływających na ludzką świadomość subiektywną a związanych bezpośrednio z m.in. poziomem samoakceptacji. „W pozytywnym aspekcie afirmacja polega na powtarzaniu pozytywnych twierdzeń na temat własnej lub innej osoby, co prowadzi do identyfikacji z ich treścią. W aspekcie negatywnym afirmacje mogą być stosowane do wprowadzania negatywnych wartości w życie danej osoby.”
Zasady tworzenia afirmacji:
  1. Pisz, powtarzaj w myślach, mów głośno – także przed lustrem.
  2. Wykorzystaj własne imię. To silnie działa na podświadomość. Pamiętaj też, by zawsze pisać w 1 osobie, tzn.. Ja Bartek… Ja Monika…
  3. Pisz afirmacje w czasie teraźniejszym.
  4. Nie używaj słowa „nie”.
  5. Pisz afirmacje przez minimum 21 dni.
  6. Pisz afirmacje przez minimum 30 minut dziennie.
  7. Pisz maksymalnie 3 afirmacje w jednym czasie.
  8. Musi być zachowana odpowiednia kolejność (więcej w dalszej części).

Afirmacje uwalniające
Afirmacje uwalniające, to pierwszy krok na drodze do zmiany osobistej. Od nich należy zaczynać.
Afirmacje te są dla osób, które borykają się z silnie zakodowanym problemem. Co oznacza, że praktycznie dla wszystkich, bo większość programów jest mocno zakorzeniona, sięgająca korzeniami do dzieciństwa.
To skuteczny sposób na nauczenie podświadomości, żeby uwalniała przywiązanie do tego, co dla nas niekorzystne, po to, by utorować sobie drogę do zmian, które chcemy wprowadzić.
Pisząc afirmacje uwalniające można skorzystać również z tzw. dekretu uwalniającego. Dekret, to jednoczesny zbiór wielu afirmacji uwalniających na różny temat. Pisząc dekret uczymy podświadomość, by uwalniała się praktycznie od wszystkiego, czego doświadczamy w życiu. To bardzo korzystne dla naszego rozwoju, ponieważ uwalniając się od wszystkich ograniczeń, stajemy się wolni i gotowi na zmiany.
Dekret piszemy nieco inaczej niż typowe afirmacje. Piszemy go raz, cały, po kolei każdą afirmację z których się składa, po czym przez 30 minut powtarzamy go w myślach i/lub wypowiadamy na głos.
Poniżej znajduje się przykładowy dekret. Każda afirmacja z niego jest równocześnie typową afirmacją uwalniającą z którą można pracować niezależnie.
Ja… zwracam wolność sobie i wszystkim pozostałym.
Ja… uwalniam się od negatywnych wzorców, ograniczeń (od wiary w zaślepienie, siłę, moc, panowanie nad moim życiem).
Ja… uwalniam się od poczucia winy wobec… za… .
Ja… uwalniam się od uzależnienia od… .
Ja… uwalniam się od żalów i pretensji do…
Ja… uwalniam się od zachłanności na cierpienie i jestem nadal… (np. wartościową osobą).
Ja… uwalniam się od tęsknoty (lub innych negatywnych uczuć).
Ja… uwalniam się od roli ofiary.
Ja… uwalniam się od lęków przed przyszłością, zmianą… .
Ja… uwalniam się od uczucia bezradności w życiu (w pracy, w związkach).
Ja… uwalniam się od potrzeby ciężkiej pracy i zasługiwania na pieniądze.
Ja… uwalniam się od kontrolowania sytuacji, życia, partnera… .
Ja… uwalniam się od odpowiedzialności za życie innych.
Ja… uwalniam się od realizowania oczekiwań wobec innych.
Przykład wykorzystania pojedynczych afirmacji uwalniających w praktyce:
Zwracam wolność sobie i wszystkim pozostałym.
Jest to afirmacja odpowiednia dla osoby, która tkwi w związku w którym godzi się na kontrolowanie siebie przez partnera
Uwalniam się od poczucia winy wobec Magdy po naszym rozstaniu.
Afirmacja dla kogoś, kto mimo rozwodu czy rozstania, czuje się winny wobec byłego partnera.
Uwalniam się od uzależnienia od partnera.
Afirmacja dla osoby która nie „widzi świata” poza swoim partnerem. Nie potrafi się bez niego sama bawić, czy spędzać czasu.

Do afirmacji uwalniających możemy zaliczyć afirmacje wybaczające.
Celem tych afirmacji jest odpuszczenie i przetransformowanie stłumionych, a nawet wypartych emocji, które dotyczą nas i innych ludzi. Utrzymywanie zranienia i gniewu w sobie, niszczy nas od wewnątrz poprzez tworzenie i utrzymywanie blokad, które skutecznie hamują przepływ życiowej energii. W oparciu o stłumione emocje podjęliśmy kiedyś pierwszą niekorzystną decyzję, a następnie ugruntowywaliśmy dany sposób funkcjonowania, kreując kolejne zdarzenia potwierdzające sensowność i prawdziwość danego poglądu.
Stosowanie afirmacji wybaczających jest jednym z kluczy do podniesienia jakości naszego życia, podwyższenia samooceny, poprawy stanu zdrowia i relacji z ludźmi. Stłumione żale i w ogóle wszystkie przykre emocje stanowią skuteczną zaporę dla kreacji pozytywnego życia. Dlatego warto je uwolnić, a w ich miejsce przyjąć to, co Bóg ma dla nas prawdziwego, czyli czystą miłość, radość, zdrową przyjemność i harmonię.
Wybaczając zawsze wybaczamy sobie i ew. oprawcy/oprawcom. Sobie za to, że dane zdarzenie, to jednak nasza, choć zwykle nieświadoma kreacja. Często, gdy tak naprawdę wybaczymy sobie, przestajemy czuć emocje (np. żalu) do osoby która miała współudział w danym zdarzeniu. Dzieje się tak na przykład w sytuacji, w której przyciągnęliśmy daną osobę/sytuację, która odtwarzając własne kody z podświadomości, potwierdziła program z naszego umysłu (była naszym lustrem). Przebaczając sobie, przebaczamy jej. Emocje i relacja przechodzi transformację.
Przykład afirmacji wybaczających:
Wybaczam sobie, że pełniłem rolę ofiary.
Afirmacja dla osoby która nie może poradzić sobie z tym, że przez wiele lat była wykorzystywana przez rodziców, rodzeństwo i kolegów. Wysługiwali się nią, nie liczyli z jej zdaniem.
Wybaczam sobie, że narzucałem własną wolę.
Dla partnera który przez lata nieświadomie kontrolował partnerkę, decydował za nią w kwestiach przyjaciół, odpoczynku, pracy. Uważał, że wie lepiej i dlatego trzeba się go słuchać.
Wybaczam sobie, że nie kochałem i nie szanowałem siebie.
Afirmacja dla kobiety która została zgwałcona w dzieciństwie. W dorosłym życiu uprawiała przygodny seks, dawała się poniżać, wykorzystywać przez mężczyzn. Uważała, że nie jest nic warta, że nie zasługuje na miłość i szacunek.
Ważna wskazówka!
Pisząc afirmacje uwalniające, także fizycznie uwalniaj się od tych przekonań. To znaczy, że po każdej napisanej afirmacji lub po całej sesji, wydychasz mocno powietrze z płuc wyobrażając sobie jednocześnie, że z tym wydechem pozbywasz się tego przekonania, np.:
Ja Wiola uwalniam się od kontrolowania partnera – wydech!
Tym sposobem uwalniasz negatywną energię!

Afirmacje akceptujące
Po uwolnieniu i wybaczeniu, przychodzi moment, kiedy czujemy ulgę i…. oczekujemy cudu. Ludzie z natury są niecierpliwi. Chcemy od razu widzieć efekty naszej pracy. Najlepiej, żebyśmy się teraz stali od razu milionerami, laureatami Nobla, z mnóstwem przyjaciół, z gromadką dzieci, z małżonkiem spełniającym wszystkie nasze marzenia. A tymczasem niewiele się dzieje. Nadal mamy tą samą pracę, szef nadal jest z nas niezadowolony, klienci tak samo niechętni do zakupów, mąż awanturuje się wciąż tak samo, i długi nie chcą się zmniejszyć. „Czy to ze mną jest coś nie tak, czy te afirmację nie działają?” – zachodzimy w głowie. Wszystko jest w porządku. Czas na krok drugi i trzeci.
Gdy usunęliśmy stary niepotrzebny program, umysł może jeszcze nie być gotowy na wprowadzenie przeciwstawnego pozytywnego przekonania. To jest odpowiedni moment w którym należy się zatrzymać, uświadomić sobie w jakim jest się momencie, zaakceptować to, co jest wokół, aby móc przyjąć nowe, które do nas przyjdzie.
Do tego celu służą afirmacje akceptujące, zwane też uświadamiającymi. Działają one jak otwarta furtka, przez którą wkrótce wejdzie nasze nowe życie. Należy pamiętać o wdechu przy ich wypowiadaniu, aby jak najwięcej dobrego mogło przez tę furtkę przejść.
W afirmacjach akceptujących bardzo ważny jest właściwy dobór słów. Charakterystyczne dla nich są wyrażenia takie jak: „akceptuję”, „zgadzam się”, „mam prawo”, „mogę”.
Przykłady wykorzystania afirmacji:
Akceptuję, kocham i szanuje siebie taką, jaka jestem.
Afirmacja dla kobiety, która nie lubiła siebie, uważała się za nieatrakcyjną i szukała dowartościowania w wielu męskich ramionach.
Akceptuję moje obecne życie takim, jakie jest.
Mężczyzna który nie może znaleźć miłości. Do tej pory uważał, że nie jest jej wart i na nią nie zasługuje. Po uwolnieniu się od tych przekonań, przyszedł czas na zaakceptowanie bycie samemu – co jest po prostu w tym momencie faktem, który czas sobie uświadomić.
Akceptuje swoje cele.
Afirmacja dla kogoś w kim tkwi konflikt miedzy tym, czego pragnie, a tym czego chcą od niego rodzice (znajomi, społeczeństwo).

Afirmacje właściwe
Po gruntownych przygotowaniu umysłu, gdy już się uwolniliśmy od programu, być może wybaczyliśmy sobie lub komuś pewne sprawy, oraz gdy w pełni zaakceptowaliśmy nasz aktualny stan, miejsce w którym jesteśmy, i uświadomiliśmy sobie, że świat, rzeczywistość i my, możemy być kimś innym, przychodzi wreszcie czas, kiedy kodujemy go od nowa – na lepsze. Mówiąc językiem komputerowym – oczyściliśmy dysk ze zbędnych danych i wirusów, naprawiliśmy uszkodzone klastry, i w końcu zaczynamy instalować na nim nowe programy.
Służą do tego afirmacje właściwe.
To one, wraz z wdechem, powodują, że nasze życie się zmienia, że powoli w naszym życiu wszystko zaczyna układać się po naszej myśli. Zaczynamy osiągać cele, odnosić sukcesy w życiu prywatnym i zawodowym. To jest czas w którym świadomie wybieramy przekonania, które chcemy mieć, takie, które będą dla nas korzystne i będą nam służyć w odpowiedni sposób.
Afirmacje właściwe, inaczej mówiąc wprowadzające, charakteryzują się takimi słowami jak: „zasługuję”, „cenię siebie”, „jestem godna”, „jestem wystarczająco wartościowy/mądry”,
„jestem w porządku”
Wyrzuciliśmy stary program, wybaczyliśmy sobie i innym, przyznaliśmy sobie prawo do zmiany na lepsze, otworzyliśmy furtkę. Nadszedł wreszcie czas, aby wpuścić szczęście, miłość, radość, dobrobyt, znaleźć wymarzoną pracę, partnera czy kupić wymarzony samochód.
Przykład afirmacji w praktyce:
Doceniam siebie, dlatego moja praca przynosi mi zaspokojenie wszystkich moich pragnień i potrzeb.
Afirmacja dla osoby będącej wolną od ograniczających przekonań na temat pracy. Doceniając siebie możemy znaleźć pracę z której będziemy w pełni zadowoleni.
Cenię siebie, jako partnera.
Zdanie dla osoby, która być może nie była doceniana i sama nie doceniała. Dzięki nowemu programowi ma szansę na związek, który to zapewni.
Jestem wystarczająco wartościowy taki, jaki jestem, we wszystkim co robię.
Afirmacja dla osoby, która nie czuła się ze sobą dobrze, nie wierzyła w siebie, była podatna na krytykę innych. Nowe przekonanie zacznie budować zdrowe poczucie wartości i pewności siebie.
Przy tych afirmacja pamiętaj o oddechu. Tym razem wdychasz powietrze ładując się nową pozytywną energią!

Podsumowując, można zauważyć, że proces zmiany danego przekonania, począwszy od uwolnienia, przez akceptacje, a kończąc na wprowadzeniu nowego programu trwa mniej więcej 63 dni (3×21). Mniej więcej dlatego, że zmiana może nastąpić szybciej, niekiedy też na rezultaty trzeba czekać o wiele dłużej. Wszystko zależy od tego jak silny jest program. Mimo to afirmacje są skuteczne, jeśli tylko poświęcimy im należyty czas i koncentrację.

Bartłomiej Raczkowski
https://akademiaducha.pl/afirmacje-terapeutyczne/?fbclid=IwAR1bs8LKlCjyi71IuOcWQnmHIbgWY9My68Qxw8sHh720402VGE4IP6MudO8

niedziela, 5 sierpnia 2018

Terapeutyczna moc pisania.


Pisanie jest jedną z pierwszych czynności, jakich uczymy się w szkole, czasami już wcześniej, w domu. Piszemy odręcznie, na komputerze, w telefonie. Zastanawialiście się kiedyś, jaką moc ma słowo pisane i jaki może mieć na nas wpływ? Na początku zaznaczę, że mam tu na myśli wyłącznie pisanie, jako zapisanie swoich myśli, tego, co nam w duszy gra. Pisanie, jako proces twórczy, to zupełnie inny temat. Poznaj moc pisania.
Poranne strony
Julia Cameron w „Drodze artysty” zaleca codziennie po przebudzeniu zapisać 3 strony. Rekomenduje, aby nastawić sobie budzik o pół godziny wcześniej niż zazwyczaj i jako pierwszą czynność po przebudzeniu pisać. Sama autorka wykonuje to ćwiczenie od ponad 30 lat i uważa, że jest to świetny sposób na pozbycie się blokad twórczych, nie tylko, jeśli chcemy przebudzić w sobie twórczość w pisaniu, ale w każdej dziedzinie. Mogą pojawić się myśli, ale, o czym pisać? O wszystkim. O czymkolwiek. O tym, co ci się śniło (by the way zapisywanie snów też może doprowadzić do ciekawych wniosków, a przede wszystkim do samoobserwacji). O tym, jakie masz plany na ten dzień, co myślisz, co czujesz, co się teraz w twoim życiu dzieje. Jest to odręczne zapisywanie strumienia świadomości. Być może przyjdą dni, że te 3 strony to będzie dużo, a być może okaże się, że złapiesz się na tym, że nie wiesz, kiedy zapisanych jest o wiele więcej niż trzy strony. Przez pierwsze 8 tygodni nie zaglądaj do swoich zapisków, nie czytaj tego, nie oceniaj. Po tym czasie przeczytaj swoje poranne strony. To pozwoli ci przyjrzeć się sobie, zrobić swojego rodzaju remanent, zwrócić uwagę, na co narzekasz, z czym zwlekasz, co jest dobrego w twoim życiu, o kim często piszesz i w jakim kontekście. Poranne strony pozwalają „odreagować bez autodestrukcji, planować bez cudzej ingerencji, narzekać bez słuchaczy, marzyć bez ograniczeń”. Ważne, aby pisać je odręcznie przesuwając czymś do pisania po papierze, i nie oceniać tego, co piszesz.
Pisanie dzienników
Wielu sławnych, podziwianych ludzi pisało dzienniki, pamiętniki, np. Hemingway, Bethoveen. Przelewanie swoich myśli, zwłaszcza w tradycyjnej formie, odręcznie, jest formą medytacji. Jest to pisemna forma refleksji nad swoim życiem. Można pisać dowolnego dnia, o każdej porze, warto potraktować to, jako czas na spotkanie ze sobą. Co ciekawe, w trakcie pisania przychodzą do głowy nowe pomysły, wychodzą na światło skrywane emocje, blokady. Pisanie dla siebie uczy nazywania emocji, zadawania sobie ważnych pytań i odpowiadania na nie, uczy dyscypliny, porządkuje myśli, pozwala na spojrzenie na siebie z dystansu. Dzięki pisaniu dzienników uzyskujemy jasność, o co nam chodzi, jakie są nasze troski, co nam ciąży, dochodzimy do prawdy o sobie samym, do większego zrozumienia i samopoznania.
moc pisania
Pisanie listów
Kiedy masz jakąś nieprzepracowaną z kimś kwestię, dobrym pomysłem jest napisanie do tej osoby listu, gdzie wylejesz z siebie jak z naczynia wszystkie swoje żale, myśli i uczucia, które masz w sobie. Ważne, aby takiego listu pełnego żali nie wysyłać w świat, do adresata. Jesteśmy tylko ludźmi i każdy czasem się unosi na fali emocji.  Wysłanie takiego listu, na pewno nie przysłuży się wyższemu dobru, ale napisanie go na pewno będzie ważnym krokiem do wewnętrznego oczyszczenia i puszczenia, tzw. let it go. Taki list warto też spalić, aby pożegnać się. Mogą one być pomocne zwłaszcza, kiedy przechodzimy przez ciężki okres w życiu, np. po rozstaniu, w okresie żałoby, straty kogoś lub czegoś.
Zapisywanie intencji
Zapisywanie intencji, chociażby na nowy rok, na pełnię, ale także wypisywanie tego, z czym chcemy się pożegnać. Kartkę, na której piszemy to, z czym chcemy się pożegnać, najlepiej spalić. Wziąć ze sobą na spacer do lasu/parku i spalić. Warto też opisać np. naszego partnera/partnerkę na życie, dom, to, o czym marzymy, w sposób jak najbardziej precyzyjny i dokładny. Kartkę z naszymi intencjami warto zatrzymać. Czasami, kiedy wrócisz do niej za jakiś czas, w zaskakujący sposób możesz zauważyć, ile już rzeczy urzeczywistniło się, zostało sprowadzonych do materii.
Przeczytaj również: Spal ten wzorzec. Rytuał uwalniania się od ograniczających przekonań.
Dziennik wdzięczności
Chodzi tutaj o zapisywanie za co jesteśmy danego dnia wdzięczni. Za co dziękujemy, co wywołało uśmiech na naszej twarzy. Czego się dziś nauczyliśmy. Ilość punktów wdzięczności, format i częstotliwość są zupełnie dowolne, chociaż zaleca się to robić codziennie. Do wyrażania wdzięczności i tego, jak to działa, myślę, nie trzeba nikogo przekonywać. Nie zajmuje to dużo czasu, a wdzięczność i docenienie wszystkiego w nas samych i dookoła nas, jest magnesem, który przyciąga do naszego życia cuda.
Każda z wyżej wymienionych form pisania ma działanie podobne do medytacji. Wymaga skupienia się na sobie, na tym, co jest w naszym wnętrzu. Ponadto uczy koncentracji i  samodyscypliny. Pomaga też ćwiczyć uważność, rozmawiać ze sobą, bez uzewnętrzniania wszystkiego bliskim, a zwłaszcza dalszym osobom, pisania długich postów na fejsie czy innym portalu społecznościowym. Oczywiście można, ale na pytanie czemu to służy niech każdy odpowie sobie sam.

Ewelina Wójcik

http://akademiaducha.pl/terapeutyczna-moc-pisania/


niedziela, 25 września 2016

Wszystko jest piękne.



Wpojono nam przekonania, że zachody słońca, oceany, kwiaty, szczęśliwe uśmiechy, motyle wiosną i supermodelki w magazynach są piękne, natomiast deformacje, zniekształcenia, głęboki smutek, rozbita szklanka i rozbite serce czy marzenia, cyrkowe dziwadła i psie kupy nie są i nigdy nie będą. Człowieka Słonia nazwaliśmy brzydkim. Marylin Monroe nazwaliśmy piękną. Oddzieliliśmy pozytywne od negatywnego, piękno od brzydoty, nawet życie od śmierci i to stało się początkiem wszelkiego zła – konceptualne rozdzielenie życia na części, podzielenie wielkiego Niepodzielnego, a potem uznanie tego podziału za rzeczywistość. Nasze dzieci dorastają, czując się brzydkie, desperacko pragną być piękne, próbując naśladować obrazy piękna, którymi ich nakarmiliśmy. Pokrywamy się skorupą makijażu, gmeramy w sobie, ulepszamy i maskujemy siebie, zakrywamy nasze piękne niedoskonałości i często kończymy czując się mniej piękni niż kiedykolwiek wcześniej, bardziej samotni niż kiedykolwiek, bardziej sztuczni, ciągle dążąc do tej fałszywej doskonałości, a przynajmniej do tego złudnego „wpasowania się”.
Chrzań pranie mózgu i życie według czyjegoś pomysłu, nieustanne poszukiwanie aprobaty czy nawet uznania u innych! Wszystko jest piękne, wszystko! Albo przynajmniej jest wezwaniem do tego fundamentalnego, uniwersalnego piękna, które nie zna żadnych przeciwieństw czy granic, piękna istnienia, życia samego w sobie, i wszystko, wszystko jest do tego zaproszeniem. Twarz bezdomnego człowieka na ulicy, smród zgnilizny, krew i wydzieliny, i pot, to wszystko jest życiem, to wszystko jest święte, i chociaż może wolimy, żeby niektóre z tych „świętości” nie były tak święte, to jednak niezależnie od naszych usilnych starań pozostają, żeby nas sprawdzać i przypominać, abyśmy się przebudzili na bezmiar wszystkiego.
Każda z twoich „niedoskonałości”, każda wada, każda rysa, plamka i zmarszczka, każda wydzielina, każdy zapach, które tak bardzo starasz się zamaskować i ukryć jest małym zaproszeniem, żebyś przypomniał sobie o swojej śmiertelności, o swojej podstawowej pokorze, o cichej wdzięczności za rzeczy takie jakimi są, oraz o swojej niezgłębionej i bezgranicznej mocy jako wyjątkowej ekspresji samego Życia.
BĄDŹ TYM KIM JESTEŚ. Zawsze tak mówiono i to zawsze było prawdą.
Nie pozwól, żeby ktokolwiek ci wmawiał kto i co jest piękne.

Foto: pixabay.com
Fragment pochodzi z książki Jeffa Fostera – TAK! Kochaj to co jest.

poniedziałek, 29 lutego 2016

Co choroby mówią o Tobie ?

love2Aby nam dobrze służyć, ciało potrzebuje troski i uwagi, czułego traktowania, miłości. Najlepsze co możemy dla siebie zrobić, to słuchać jego potrzeb i podążać za nimi. Wydaje się to proste – piję, kiedy czuję pragnienie, jem gdy czuję głód, śpię bo jestem zmęczony, idę na spacer, ponieważ chcę pooddychać i zrelaksować się, ćwiczę jogę, ponieważ czuję że moje ciało potrzebuje się rozciągnąć.
Według Louise Hay, amerykańskiej terapeutki, choroba jest sygnałem wysyłanym przez ciało. Nadświadomość właśnie przesyła nam informację, że pewne nasze zachowania, myśli i słowa są sprzeczne z wielkim prawem miłości i naszym wewnętrznym ja.
Gdybyśmy naprawdę słuchali naszych ciał, wiedzielibyśmy dokładnie co robić aby czuć się dobrze. Nie ma co ukrywać że z tym słuchaniem różnie bywa i dlatego się ono buntuje, wysyła sygnały, ostrzega. Jak najlepszy przyjaciel, który pilnuje, żebyśmy nie zboczyli z właściwej drogi.

Choroba to oznaka, że w naszym życiu nie dzieje się najlepiej. Gnębią nas złe przeczucia, lęki, mamy o sobie niskie mniemanie, nie wiemy jak wyjść z kryzysu, nie panujemy nad emocjami, nie widzimy sensu i celu życia.
Ciało jest lustrzanym odbiciem naszych myśli i przekonań.
Każda jego komórka reaguje na naszą myśl i każde wypowiadane przez nas słowo. Hay twierdzi, ze 90 procent chorób ma swoje źródło w psychice. Ból jest oznaką winy, a wina zawsze szuka ukarania. Przewlekły ból wywodzi się z długotrwałego poczucia winy, często zalegającego tak głęboko, że nawet nie jesteśmy go świadomi.
Zdrowie to miłość, która przez nas płynie. Choroba to zatkane w naszym organizmie kanały miłości. Większość z nas jest przekonana że potrafi kochać. To inni nie umieją. Czy powiedziałeś kiedyś: „Kocham ich (partnera, rodziców, dzieci), ale chciałbym zmienić pewne rzeczy”? Tak mówi większość ludzi na świecie. Tymczasem miłość to pozostawić wolność sobie i innym.

Kochać to szanować i akceptować pragnienia innych, nawet jeśli się nie zgadzamy z nimi, nawet jeżeli ich nie rozumiemy.
Naszą specjalnością jest kochanie głową. Myślimy, że kochać to mówić innym co powinni robić. Chcemy ich zmieniać, aby nie popełnili tych samych błędów co my. Ciągle analizujemy i oceniamy zachowanie innych, gdyż mamy wobec nich oczekiwania. Tyle że to nie miłość a raczej pragnienie posiadania, manipulacji i kontroli, a to powoduje nieporozumienia i konflikty, które nie służą naszemu ciału.

Prawdopodobne przyczyny niektórych chorób i dolegliwości wg Louise Hay.

Anemia – postawa „tak, ale”, brak radości, lęk przed życiem, poczucie bycia „nie dość dobrym”
Artretyzm – poczucie bycia niekochanym, krytycyzm, uraza
Astma –nadmierna i przytłaczająca miłość, uczucie przyduszenia, niemożność wytchnienia
Biegunka – strach przed zmianami, odrzucanie samego się, strach przed odrzuceniem
Ból gardła – niemożność wypowiedzenia swojego „ja”, zdławiona złość, Odmowa zmiany.
Ból kolana – uparte ego i duma,  niezdolność do ugięcia się, mała elastyczność, brak tolerancji.
Ból kręgosłupa – brak wiary w życie, brak oparcia, przytłoczenie odpowiedzialnością za innych.
Ból nóg – lęk przed przyszłością, niechęć ruszenia na przód.
Choroby kobiece – odrzucanie swojej kobiecości, pielęgnowanie urazy do partnera.
Choroby nerek – krytykowanie innych, ciągłe niezadowolenie.
Choroby żołądka – przerażenie, obawa przed nowym
Dolegliwości oczu – niechęć oglądania tego co się widzi dookoła, strach przed przyszłością.
Depresja – Skupianie się wyłącznie na sobie, zablokowanie kanałów komunikacyjnych.
Gorączka – oznaka wewnętrznego gniewu
Kaszel – poczucie zagrożenia, poczucie dławienia przez życie
Migrena – niechęć do bycia kierowanym, opieranie się rytmowi życia
Nadciśnienie – długotrwały nierozwiązany problem emocjonalny
Nerwobóle – karanie się za winę, udręka z powodu trudności w porozumiewaniu się.
Niestrawność – odczuwany na poziomie wnętrzności lęk, przerażenie, niepokój.
Rak – głęboka rana, długo utrzymująca się uraza ,  skrywana tajemnica lub żal zżerający od środka,  noszenie w sobie nienawiści.
Serce – długotrwałe kłopoty emocjonalne, brak radości.
Zaparcia – zbytnie przywiązanie do swoich poglądów, trudności z przyjmowaniem innych punktów widzenia.
zawał serca – wyciskanie z serca całej radości na rzecz kariery, stanowiska i pieniędzy.

????????????????????????????????????????
„Każda choroba jest krzykiem duszy, jest wołaniem naszego prawdziwego „ja” o to, aby zacząć wreszcie żyć w zgodzie z tym, kim jesteśmy naprawdę!”

1. Właściwe odżywianie fizyczne: oznacza to, że nie powinniśmy jeść rzeczy niewłaściwych, w złym czasie i w złym stanie świadomości, ponieważ „danie, które jemy, może zjeść nas samych”!.
2. Właściwe odżywianie psychiczne: nigdy więcej gniewu, nerwów, stresów, ranienia siebie nawzajem, tłumienia lęku i poczucia winy – idziemy przez życie pogodni i spokojni!
3. Właściwe odżywianie umysłowe: pozytywne myślenie, mówienie i działanie. Pamiętaj, że dostaniesz od życia dokładnie to, na co ukierunkujesz swoją świadomość. Równie ważne jest właściwe słuchanie, czytanie i patrzenie. Jednym słowem, gdy żyjesz w stanie „prawdziwej świadomości”, jesteś zdrowy.

http://sekrety-zdrowia.org/choroby-mowia/

sobota, 3 maja 2014

Bzdury.

Jest ich mnóstwo i to takich, w które od lat wierzymy, a nawet dalibyśmy się pokroić za ich słuszność. Są bzdury dotyczące życia i norm społecznych, rodzinnych, religijnych i osobistych.
Jedną z nich jest to, że na to, by dostać coś dobrego, trzeba sobie zasłużyć. Czyli sytuacja, gdy po złym zachowaniu, czy występku spotkamy się z dobrym traktowaniem, należy do rzadkości.
W rodzinie dzieci uczą się, by zasłużyć na pochwałę, uśmiech, dobre słowo, zabawkę, czy czas spędzony na ulubionej grze komputerowej.
Potem wychowuje się je, że u Boga też trzeba sobie zasłużyć na to, by spełnił to, o co Go prosimy. On przecież jest sprawiedliwym sędzią – nagradza tylko dobrych.
Jedną z największych bzdur w praktykach religijnych, z którą nigdy nie mogłem się zgodzić, była ta, dotycząca zakazu przystępowania do Komunii osób, które są w nowym związku, bo poprzedni się rozpad. Żeby nie wiem, co robili, jak bardzo przykładną rodziną byli, rozgrzeszenia nie dostaną. W przeciwieństwie do nałogowych alkoholików, którzy dzień w dzień biją swoje żony, wykorzystują dzieci i przepijają rodzinny majątek. Oni mogą przynajmniej raz w roku do komunii przystąpić, choć często i tak robią to z obowiązku…
Bzdury dotyczące zasługiwania mają bardzo daleko idące konsekwencje w każdej dziedzinie życia: trzeba byś szczupły, by nie narazić się na kpiny otoczenia; trzeba być chamem w szkole, by mieć paczkę podobnych i wraz z nimi znęcać się nad tymi, którzy nieco częściej używają swojego rozumu i nie zapomnieli, że są ludźmi…
Nawet na pochwały i docenianie ze swojej strony zaczynamy zasługiwać. Pomyślmy, jak często jesteśmy źli na siebie, gdy danego dnia zmarnujemy czas, strzelimy gafę, ze strachu zmarnujemy okazję, wygłupimy się przed kimś ważnym, poddamy się wobec niewielkiej przeciwności losu. Czy jesteśmy w stanie siebie zrozumieć w takich chwilach? Czy może o wiele częściej katujemy siebie w myślach, poniewieramy ocenami i osądami, uważając siebie za ostatnich nieudaczników. Gdybyśmy tylko byli inni… lepsi, mądrzejsi, odważniejsi, zdolniejsi, zaradniejsi, pracowitsi, przebojowi, sumienni, obowiązkowi, systematyczni…
Ale nie jesteśmy i bez tego, wierząc w te bzdury o zasługiwaniu, wciąż odmawiamy sobie miłości, ciepła, czułości, zrozumienia i wybaczenia.
Ostatecznie to nie życie, świat, Bóg nie chcą nam dać tego, co najlepsze. Oni to wszystko mają przygotowane, jak mądrzy rodzice, kochający swoje dziecko i chcący dać mu całą torbę pysznych słodyczy. Czekają, ale my wciąż powtarzamy, że nie zasługujemy, jesteśmy źli, niedoskonali, głupi… Jak tylko się zmienimy, przyjdziemy po cukierki. Teraz jednak wiemy, że na to, co najlepsze, musimy sobie zasłużyć i zapracować.
I robimy wszystko każdego dnia, by się zmienić. Stajemy na uszach, by dziś być lepszym człowiekiem i zapracować sobie na dar losu… A tu nic. Harujemy jak woły, a życie wciąż rzuca nam kłody pod nogi, w twarz wieje przeciwny wiatr, a słońce chowa się wciąż za burzowymi chmurami.
Oni wszyscy czekają, aż my sami pozwolimy sobie na to, by nas obdarowali pomimo tego, co o sobie myślimy i jak udało nam się przeżyć dzień. Chcą dać to, co najlepsze i nie potrzebują naszej zmiany, naszej nieskazitelności, ukorzenia, pokuty, samobiczowania.
Miłość daje bezinteresownie. Robi to, bo chce, a nie dlatego, że jesteśmy doskonali. Właśnie dzięki darom Miłości, darom Życia, darom Świata, darom Boga możemy być lepsi. Dzięki nim nasze życie może być wspanialsze, spokojniejsze, radośniejsze i prawdziwsze. Dzięki tym darom możemy zmieniać się na lepsze, doskonaląc swoje umiejętności, swoją cierpliwość, życzliwość, przebaczenie, współczucie, pracowitość, sumienność, wytrwałość.
Jeśli wciąż jednak wierzyć będziemy w te bzdury o zasługiwaniu, skazani będziemy na życie o własnych siłach, w ciemności, pośród burz, wichur i trzęsień ziemi powodowanych przez brak miłości do siebie i wzbranianie się przed przyjęciem tych wszystkich niesamowitych darów, które Miłość chce nam ofiarować każdego dnia.
Piotr – odkrywca

źródło :http://takchcezyc.pl/zmiana-myslenia/przekonania-zmiana-myslenia/bzdury/

wtorek, 25 lutego 2014

Piąta umowa. Don Miguel Ruiz, Don Jose Ruiz, Toltecka księga mądrości. Droga do świata prawdy, harmonii i miłości.

Miguel Ruiz urodził się w meksykańskiej wiosce, w rodzinie uzdrowicieli. Jako najmłodszy z trzynaściorga dzieci miał kontynuować starą rodzinną tradycję, ale zamiast tego wybrał studia medyczne i został chirurgiem. Jednak na początku lat siedemdziesiątych, podczas wypadku samochodowego, przeżył doświadczenie z pogranicza śmierci, które zmieniło jego życie, skłaniając go do zgłębienia własnego wnęrza. Postanowił poświęcić siędoskonaleniu starodawnej wiedzy swoich przodków. Do dziś dzieli się tymi naukami na swoich wykładach i warsztatach. Jest autorem światowego bestsellera “Cztery umowy”, przetłumaczonego na 27 języków. Dziś przedstawiamy Państwu książkę Don Miguela, którą napisał ze swoim synem, a zarazem uczniem Don Jose Ruiz, pt. “Piąta umowa”.
Don Miguel wywodzi się z rodu Tolteków, gdzie z pokolenia na pokolenie przekazywano tajemną wiedzę. Nauki te skrywano wiele lat, jednak pradawne przepowiednie głosiły, iż nadejdzie moment, gdy będzie można je objawić całej ludzkości. Don Miguel oraz jego syn, Don Jose Ruiz, otrzymali przekaz, by podzielić się z nami potężnymi naukami Tolteków. Mądrość Tolteków wywodzi się z tego samego źródła, do którego odwołują się wszystkie święte tradycje świata. Nie jest to religia, ale szanuje wszystkich duchowych nauczycieli, którzy kiedykolwiek żyli na Ziemi. Uznaje istnienie duchowości, jednakże opisuje ją jako drogę życiową człowieka, której wyjątkowość polega na natychmiastowym dostępie do szczęścia i miłości.
Na początku książki autor uzmysławia nam, że żyjemy w świecie symboli. Przychodzimy na ten świat jako istoty doskonałe, z własnym programem do przerobienia. Z jakichś powodów nasze dusze wybierają przyjście ze świata nieskończoności na Ziemię, aby urodzić się, mieć dzieci, starzeć się, by potem na nowo powrócić do nieskończoności. Rodzimy się, a nasze otoczenie kształtuje nas według własnych zasad. Zatracamy przy tym nasze prawdziwe Ja. Przychodząc na ten świat dorastamy w konkretnym państwie, mieście, rodzinie. To nasi rodzice narzucają nam konkretne wyznanie, język, uczą nas co jest złe, a co dobre, czasami mają wobec nas konkretne plany. Gdy zaczynamy mówić językiem symboli – w zależnośći od tego, w jakim państwie mieszkamy, wpajane nam są przekonania dorosłych. To nie są nasze przekonania; to świat, rodzice od najmłodszych lat kształtują nas według własnych zasad. Robią tak, ponieważ sami kiedyś zostali tak “oswojeni” ze światem, w którym żyli.
“Tak naprawdę jesteśmy oswajani, jak oswaja się psa lub kota lub każde inne zwierzę: przez system kar i nagród. Mówi się do nas, że jesteśmy “dobrym chłopcem” czy “dobrą dziewczynką”, gdy robimy to, co dorośli chcą, byśmy robili.”
Często w swoim życiu chcemy zadowolić innych, staramy się sprostać cudzym wyobrażeniom o nas samych. Wynika to z lęku lub strachu. Staramy się czynić wszystko to, co zostało nam wpojone od dziecka. Jako dzieci nie mamy możliwości wyboru swoich własnych przekonań, wiary; przyjmujemy zasady jakie obowiązują w naszych rodzinach. Wierzymy w to, co wierzyli nasi rodzice. Widzimy siebie oczami innych. W swoim życiu poznajemy świat symboli polegający na nazywaniu wszystkiego wokół siebie. Słyszymy: “jesteś mądry”, “jesteś gruby”, “jesteś piękny”, “jesteś brzydki”. Jeśli w to uwierzymy, we wnętrzu wielu ludzi zaczyna się dramat.
“Przed oswojeniem, udomowieniem, nie dbamy o to, kim jesteśmy i jak wyglądamy. Głównie chcemy poznawać, wyrażać własną kreatywność, doświadczać przyjemności i unikać bólu. Jako małe dzieci jesteśmy wolni i rozbrykami; biegamy nadzy bez świadomośći tego faktu i bez potrzeby osądzania siebie. Mówimy prawdę, ponieważ żyjemy w prawdzie. Nasza uwaga skupiona jest na danej chwili; nie boimy się przyszłości i nie czujemy wstydu z powodu przeszłości. Po oswojeniu staramy się być dobrzy dla innych, lecz nie jesteśmy już dobrzy dla samych siebie, bo nigdy nie możemy osiągnąć naszego obrazu doskonałości. W procesie oswajania tracimy wszystkie nasze naturalne ludzkie skłonności, a potem rozpoczynamy poszukiwanie tego, co straciliśmy. Próbujemy odnaleźć wolność, gdyż nie czujemy się już na tyle wolni, żeby móc być takimi, jakimi naprawdę jesteśmy; szukamy szczęścia, ponieważ już nie jesteśmy szczęśliwi; chcemy odkryć piękno, bo nie wierzymy już, że jesteśmy piękni.”
Autorzy książki przypominają nam, że każdy umysłto inny świat. Opisują doświadczenie: wyobraźmy sobie ciemną salę kinową, w której jest tylko jeden widz. Siedzisz w kinie i widzisz na ekranie projekcję swojego życia. Widzisz swoje życie dokładnie takie jakie jest, swoimi oczyma. Wychodzisz z tej sali, idziesz do następnej, gdzie tym razem widzisz swoją matkę, która nawet Cię nie zauważa; jest tak pochłonięta oglądaniem swojego filmu z życia. Siadasz więc obok niej, widzisz na ekranie znajome obrazy, by po chwili doznać olbrzymiego szoku, widząc, że mama widzi nas zupełnie inaczej, niż my widzimy siebie. Tak samo dzieje się w sali kinowej, gdzie siedzi nasz ojciec, dziecko, ciotka, wujek, babcia, dziadek. Każdy z nas ma odrębny umysł i swoje własne postrzeganie bliskich, otoczenia, rodziny. Doznajemy olbrzymiego szoku, zdając sobie sprawę, żę każdy widzi jedną i tą samą osobę inaczej. Mama w kinie, podczas projekcji z filmu własnego życia widzi Cię swoimi oczyma. Jakim szokiem jest dla nas fakt, że obraz ten jest daleko inny, niż my się sami postrzegamy. Dzieje się tak, ponieważ nikt inny, nawet nasi rodzice, małżonkowie, nie mają wglądu w nasz umysł. Nikt, poza nami samymi, nie ma dostępu do najgłębszych zakamarków naszej duszy i umysłu.
Po chwili przychdzi refleksja: po co się tak starałem, po co chciałem całę życie sprostać cudzemu wyobrażęniu mojej osoby, skoro każdy człowiek, rodzina, znajomi, widzi mnie według własnej projekcji. Uzmysłowienie sobie tego jest pierwszym krokiem do zrzucenia skorupy i wyjścia na zewnątrz niej, życia w zgodzie z samym sobą, z własnymi przekonaniami. Zaczynamy wówczas rozumieć, że nie żyjemy tylko po to, aby kogoś zadowolić, sprostać wymaganiom, czy też zadowolić cudze oczekiwania. Mamy być prawdziwi i autentyczni. Mamy żyć w zgodzie z samym sobą.
Prawda jest taka, że nie ma na świecie ludzi lepszych czy gorszych. Żyjemy obok milionów ludzi oswojonych w podobny sposób, jak my. Żaden człowiek nie jest lepszy lub gorszy od czegokolwiek, co istnieje we wszechświecie. Podstawą naszego istnienia jest miłość. W pierwszej kolejności miłość do siebie samego, potem miłość do otaczającego nas świata. Gdy kochamy siebie, energia akceptacji naszego Tu i Teraz, bez względu na wygląd naszej ziemskiej powłoki, emanuje na wszystkie inne istoty odgrywające ważne role w naszym życiu. Gdy emanujemy miłością i światłem, inni ludzie odpłacają nam tym samym. Wszystko, czego szukamy, mamy w sobie; miłość i akceptację. Bardzo ważne jest bycie sobą, bycie autentycznym w tym co się robi i mówi, bycie Tu i Teraz ze świadomością pełni szczęścia i otaczającej nas miłości.
“Ci, którzy tego nie zrozumieli, nadal dążą do stanu doskonałości. Poszukują Boga i nieba, wciąż starając się je odnaleźć. Cóż, nie ma czego szukać. Wszystko jest tutaj, ukryte w tobie. Nie musisz szukać nieba, bo sam nim jesteś. Nie musisz szukać szczęśćia, gdyż masz je w sobie.”
tekst: Mariola Witkowska Kajdan

źródło :http://www.samouzdrawianie.pl/piata-umowa-don-miguel-ruiz-don-jose-ruiz-toltecka-ksiega-madrosci-droga-swiata-prawdy-harmonii-milosci/


piątek, 27 grudnia 2013

Świadomość jest jak ogród.


Nasza świadomość jest jak ogród. Obojętnie, czy jest to ogród wokół domu, czy ogród naszego umysłu, najważniejsza jest dobra ziemia. Na początek trzeba ją oczyścić z wszelkich chwastów, kamyków i gruzu. Dodać kompost, nawozy i dobrze wymieszać. W takiej ziemi prędko wyrosną piękne rośliny. Tak samo jest z naszym umysłem. Jeśli chcesz, żeby twoje afirmacje szybko przyniosły plony, musisz pozbyć się wszystkich negatywnych myśli i przekonań. Potem zasiej dobre przekonania oraz dobre, pozytywne myśli. Afirmujesz to, czego pragniesz w życiu, i nic cię nie powstrzyma. Twój ogród myśli bujnie się rozrośnie.

"Twoja wewnętrzna moc" ~ Louise L. Hay

niedziela, 30 września 2012

Louise Hay - Zdrowy duch i ciało, czyli o wybaczaniu i życiu w TU i TERAZ

Film o terapeutycznym przekazie poruszający rolę myśli, przekonań i dogmatów, które mamy względem siebie i naszego życia. Ukazuje on destruktywne oddziaływanie rzeczy z przeszłości, które ciągle na nowo i na nowo podsycamy w naszym umyśle i nie pozwalamy im odejść. Prowadzi to w dłuższej perspektywie czasu do wytworzenia się w naszym ciele bólów a następnie chorób przewlekłych, uważanych często za nieuleczalne. A jednak można się uzdrowić poprzez pozwolenie odejść przeszłości i pokochanie i zaakceptowanie siebie, bo to właśnie moment TU i TERAZ jest nowym początkiem.

czwartek, 23 sierpnia 2012

EFT- samouzdrawianie

Myślami i przekonaniami można zmienić chemię w swoim ciele, to cudowne odkrycie. EFT - jest techniką, która stanowi rozwiązanie większości dolegliwości, chorób, problemów z jakimi zmaga się człowiek. Badania amerykańskie wskazują, że 80% dolegliwości ma podłoże emocjonalne.

Dr Bruce Lipton - biolog molekularny wykonał doświadczenia, które doprowadziły go do wniosku, że nasze myśli mają moc zmieniania chemii naszego ciała.
Doktor Lipton wyciągnął wniosek, że to nie materiał genetyczny kontroluje przeznaczenie komórek! To otoczenie warunkuje zdrowie bądź chorobę komórek. Jeśli weźmiesz zdrowe komórki przeniesiesz do chorego środowiska, komórki zachorują, zatem, chcesz żeby wyzdrowiały przenieś je z powrotem do środowiska zdrowego!

Myślami i przekonaniami można zmienić chemię w swoim ciele, to cudowne odkrycie.

Doktor Bruce Lipton mówi, jesteśmy tak potężni, że możemy w chwili zmienić naszą biologię przez zmianę naszych myśli. To jest bardzo dobra wiadomość dla nas. Dr Lipton podkreśla, że jeśli zmieniamy nasze przekonania, zmieniamy chemię w naszym ciele, bo komórka jest programowana przez nasze przekonania.

EFT opiera się na założeniu, że przyczyną wszystkich negatywnych emocji jest zaburzenie w systemie energetycznym ciała. Kiedy łączymy delikatne opukiwanie kluczowych punktów energetycznych skupiając jednocześnie myśli na problemie, wydarzeniu z przeszłości, fizycznym dyskomforcie czy czymkolwiek innym, co powoduje cierpienie, to energia w jakikolwiek sposób związana z daną sytuacją zostaje uwolniona wraz z blokadami w systemie energetycznym ciała.

To niesamowita technika, prosta i przyjemna w „użyciu” a efekty widoczne od razu, czasem spektakularnie, innym razem subtelnie.
Opukiwanie kluczowych punktów energetycznych zmienia wibrację energetyczną w ciele.  Skoncentrowana myśl skupia uwagę na problemie, w którym zaburzenie energetyczne powstało.

EFT jest uwalnianiem od cierpienia, docieraniem do spokoju, który jest ponad wszelkie zrozumienie.

Oto niezwykle skuteczna metoda na poprawienie swojego życia we wszystkich dziedzinach w wykonaniu  Brada Yates.  Na Internecie są tez  inne polskie strony na ten temat.  Technik jest kilka.
 
Biorę odpowiedzialność za swoje życie:
 



Sesja uniwersalna, 3-minuty - Brad Yates, metoda EFT po polsku. 

 

 

Czuję w sobie jakiś dziwny niepokój - Brad Yates, metoda EFT [PL] 

 

 

niedziela, 18 grudnia 2011

Podświadomość kluczem do bogactwa.


Zastanawiasz się dlaczego zmagasz się z kłopotami finansowymi, albo dlaczego brak Ci pieniędzy na spełnienie jakiegoś życzenia. Ponieważ nie zdołałeś przekonać podświadomości, że zawsze żyjesz w dostatku. Oczywiste, że nie zostaniesz się milionerem , dzięki temu , że powiesz sobie :” Jestem milionerem”. Cel ten osiągniesz, przybierając w duchu właściwą postawę tak, aby myśl o dostatku miała w nim swoje stałe miejsce.Ktoś kto boi się nędzy, albo czuje się nędzarzem, stanie się nim. To czego się boisz umacniasz. To czego się boisz spotka Cię. Jeśli jednak Twoje myśli kierują się ku bogactwu , wkrótce będziesz żyć w dostatku. Nigdzie nie jest powiedziane , że człowiek musi przeżyć swoje życie w nędzy i upodleniu. Powtarzaj sobie 3-4 razy dziennie przez 5 minut „Bogactwo-sukces”. Słowa te mają ogromną siłę .Skup myśli na swojej sile wewnętrznej, a w Twoim życiu wkrótce nastąpi upragniona zmiana.Dlaczego twierdzenie o własnym bogactwie nic nie daje ? Pewien mężczyzna powiedział-”Aż do znudzenia powtarzałem- jestem bogaty. Tymczasem moja sytuacja tylko się pogarszała. Wiedziałem po prostu, że moje stwierdzenia nie odpowiadają faktom.” I to z tego właśnie powodu podświadomość odrzucała treść jego słów i następowało przeciwieństwo tego co na zewnątrz twierdził.Mężczyzna ten mówił o bogactwie, a myślał o nędzy !

Podświadomości możesz wpoić tylko prawdziwe myśli i uczucia, nie zaś czcze słowa i stwierdzenia, w których prawdziwość ani trochę sam nie wierzysz. Myśl i odczuwaj , że już masz to czego pragniesz ! Powtarzaj „W dzień i w nocy wszystko mi sprzyja”.
Ktoś kto czuje się bogaty, będzie jeszcze bogatszy. Ktoś, kto czuje się biedny , straci i tę ostatnią odrobinę mienia. Twoja podświadomość pomnaża wszystko , co jej powierzysz. Myśl zatem o sukcesie, dobrobycie, spokoju, zdrowiu, harmonii .Już słyszę jak mówisz: „Ach już to wszystko robiłem i nic się nie zdarzyło !” Pewnie po 10 minutach popadałeś w dawne nawyki myślowe. Albo jak ten mężczyzna mówiłeś o dobrobycie, a myślałeś o biedzie. Daj sobie czas. Umysł ludzki potrzebuje około 35-60 dni na „przestawienie się”. Jak całe swoje 20-30-40-50-60- 70- letnie życie myślałeś negatywnie, nie oczekuj , że w ciągu dnia lub dwóch wszystko się zmieni. Oczywiście może się tak stać , bo jak wcześniej mówiłam, podświadomość czasem rozwiązuje nasze problemy od razu , ale każe też często czekać na rozwiązanie. Ziarno nie kiełkuje od razu jak je wsadzisz do ziemi.Jeśli nie chcesz odstraszyć wszelkiego dobrobytu, przestań lekceważyć i oczerniać innych, bogatszych ludzi. Przyczyną nędzy i niedostatku bywa często zawiść. Czy i Ciebie nie ogarnia zazdrość, gdy widzisz, że konkurent , sąsiad, czy nawet Twój krewny wpłaca na konto w banku sumę , która przerasta Twoje możliwości ? Albo, że jeździ lepszym samochodem od Ciebie, albo, że mieszka w domu, a Ty gnieździsz się w małym mieszkanku ?Pokonaj ten negatywny odruch , mówiąc sobie : ”To wspaniale! Jak się cieszę, że dobrze mu idzie! Oby tak dalej !” Uleganie zazdrości ma zgubne skutki. Nie krytykuj innych i nie zazdrość nikomu. Życz zawsze innym szczerze i z całego serca wszystkiego najlepszego ! Jeśli stwierdzisz,że ktoś z Twoich znajomych dorobił się majątku kłamstwem i oszustwem, zostaw go swojemu losowi. Nie krytykuj. Zajmij się sobą ! Pamiętaj, że barierę dzielącą Cię od bogactwa wznieść może tylko Twój umysł. Kiedy zdołasz jednak pozytywnie odnosić się do wszystkich bliźnich, usuniesz te przeszkody raz na zawsze.

Zapraszam na mój kurs Podświadomość i jej potęga.
Agnieszka

www.dotykzycia.pl

wtorek, 8 listopada 2011

Przesłanie Nadziei dla wszystkich ludzi.

Zapraszam do obejrzenia dwu częściowego filmu przepełnionego zupełnie innym przekazem niż te z którymi mamy do czynienia na co dzień. Coś zupełnie innego od tego , czym nas karmi telewizja i gazety.

Spróbuj otworzyć się na inne spojrzenie -tak po prostu bez komentarza , bez krytyki i oceny. Powitaj miłość płynącą prosto z serca, która da Ci odpowiedź na to-kim naprawdę jesteś. Pozwól odejść , startym , hamującym Cię wzorcom , by zmierzać w kierunku odwagi, radości , spokoju , miłości , bezpieczeństwa , dobrobytu i harmonii.

.