No cześć moi drodzy.
Dzisiaj chcę poruszyć temat, który dla mnie jest bardzo ważny. Temat ludzi starszych na wsi – naszych babć, dziadków, sąsiadów i sąsiadek.
Powiem Wam coś z własnego doświadczenia.
Starsi ludzie to nie są „ludzie z przeszłości”. To są żywe księgi wiedzy.To, co oni wiedzą o hodowli, o ziemi, o leczeniu, o przetworach, o życiu… tego często nie znajdziecie w żadnej książce ani w internecie.
Ja sam swoją wiedzę czerpię właśnie od nich – od mojej babci, od ciotki, od sąsiadów.
To nie jest wiedza „z teorii”. To jest wiedza sprawdzona przez życie.
Jak siać, żeby urosło
Jak hodować, żeby było zdrowe
Jak zrobić przetwory, które przetrwają zimę
Jak coś naprawić, kiedy nie ma sklepu pod ręką
Jak leczyć się domowymi sposobamiTego uczą właśnie oni.
I wiecie co jest najgorsze?
Że dzisiaj wielu młodych ludzi przestało słuchać starszych.
Zamiast tego – telefon, internet, „bo ja wiem lepiej”.
A prawda jest taka, że:
starszy człowiek często widział więcej niż niejeden „ekspert z internetu” przeżył więcej błędów i wie, jak ich uniknąć i ma doświadczenie, którego nie da się kupićNie spychajmy ich na margines.
Nie traktujmy ich jak „już niepotrzebnych”.
Bo to jest ogromny błąd.
Może obok Ciebie mieszka starsza sąsiadka, która potrafi zrobić najlepsze powidła.
Może dziadek wie, jak wychować drób, żeby nie chorował.
Może ktoś pamięta rzeczy, które za chwilę znikną na zawsze.
Póki jeszcze są – pytajcie. Rozmawiajcie. Zapisujcie ich wiedzę. Uczcie się od nich.Bo przyjdzie moment, że tej wiedzy już nie będzie gdzie wziąć.
A wtedy żaden internet jej nie odda.
Ja mówię to jako ktoś, kto żyje na wsi i naprawdę widzi wartość tych ludzi.
Szanujmy starszych.
Słuchajmy ich.
Uczmy się od nich.
Bo to oni są fundamentem tego, co dziś jeszcze działa na wsi.
(To nie jest post z internetu. To są moje własne przemyślenia i doświadczenia z życia na wsi, przelane na tekst, żeby podzielić się tym, co naprawdę działa.)
Warto to udostępnić i polubić bo to złoty temat złoto 
.
.
