Miłość jest najpotężniejszą siłą, jaka istnieje.

Czasem czujemy w sobie głęboki żar: gniew, złość, urazę – często właśnie do tych, którzy są nam najbliżsi: do rodziców.
Nie każdy z nas miał ciepłe, bezpieczne, pełne miłości dzieciństwo.

Być może jako dziecko doświadczałeś lęku, samotności, krzyku, chłodu emocjonalnego, a może nawet przemocy.
Wtedy samo wspomnienie dzieciństwa potrafi wywołać w ciele napięcie, niepokój i wewnętrzny chłód.

Naturalnie obwiniamy za to rodziców.
Ale prawda jest często bardziej złożona: oni również byli kiedyś dziećmi.
Często sami zostali zranieni przez swoich rodziców – naszych dziadków.
Destrukcyjne wzorce potrafią ciągnąć się przez całe pokolenia… aż do momentu, kiedy pojawi się ktoś, kto ma w sobie wystarczająco dużo świadomości, by je przerwać.

Czasem tym kimś jesteś właśnie Ty.

To wciąż nie wszystko.
Wiele traum i emocjonalnego bólu jest zapisane w naszej pamięci komórkowej, w rodzie, w polu, które nosimy w sobie. Nasi przodkowie naprawdę wiele przeszli: wojny, głód, choroby, niesprawiedliwość, osobiste dramaty…
To lista, która właściwie nie ma końca.
Każdy człowiek z rodu to osobna historia bólu i pragnienia miłości.

Dlatego tak często – zupełnie nieświadomie – krzywdzimy siebie nawzajem, powielając to, co narastało przez dziesiątki, a czasem setki lat. I jednocześnie nie potrafimy uwolnić się od własnego bólu.

Zamiast osądzać, możesz zrobić coś innego:
okazać zrozumienie swoim rodzicom, ale przede wszystkim – sobie.

To właśnie poprzez zrozumienie, współczucie i życzliwość zaczyna otwierać się serce.
A gdy serce się otwiera, możliwe staje się prawdziwe uzdrowienie relacji – z rodzicami, z rodem, ale też z samym sobą.

Bo Miłość jest najpotężniejszą siłą, jaka istnieje.
 

Piotr Bracichowicz

List do rodziców.

Wyobraź sobie, że stoją przed Tobą Twoi rodzice. Poczuj ich zapach, ich energie, ich wzrok. Gdy poczujesz, że jesteś gotów przeczytaj to w głębokiej medytacji. Zrób to z poziomu serca. To naprawdę dodaje sił i uwalnia.

"Kochana Mamo,

Jesteś zwykłą kobietą jak miliony innych kobiet. Taką Cię kocham.

Jako zwykła kobieta spotkałaś mojego ojca, on również był zwyczajny. Kochaliście się i zdecydowaliście się zostać ze sobą na całe życie. Dlatego pobraliście się, zupełnie zwyczajnie i kochaliście się jak kobieta i mężczyzna. Z tej głębokiej miłości powstałem ja. Jestem owocem Waszej miłości. Żyję, ponieważ kochaliście się całkiem zwyczajnie.

Czekaliście na mnie dziewięć miesięcy z nadzieją, ale też z obawą, czy wszystko będzie dobrze - dla Was i dla mnie.

Tak kochana Mamo, potem urodziłaś mnie w bólach i z lękiem, jak inne matki. I oto byłem. Popatrzyliście na mnie, popatrzyliście na siebie. Zdziwiliście się: Czy to nasze dziecko? I powiedzieliście mi:

Tak jesteś naszym dzieckiem, a my jesteśmy twoimi rodzicami.

Bierzemy cię jako nasze dziecko.

Potem daliście mi imię, którym mnie wołają. Daliście mi swoje nazwisko i powiedzieliście wszystkim: To nasze dziecko, ono do nas należy.

Żywiliście mnie, chroniliście i wychowywaliście przez wiele lat. Ciągle o mnie myśleliście. Martwiliście się o mnie i zastanawialiście się, czego potrzebuję. Daliście mi tak wiele.

Inni ludzie powiadali, i ja czasem również, że mieliście wady, że nie byliście doskonali. Mówiłem, jacy byliście byli powinni być. Ale tacy jacy byliście, byliście dla mnie właściwi.

Tylko dlatego, że byliście, jacy byliście, stałem się tym, kim jestem. Dla mnie wszystko było właściwe. Dziękuję, kochana Mamo, dziękuję, kochany Tato.

Uwalniam Cię, kochana Mamo, od wszystkich moich oczekiwań i żądań, które wychodzą poza to, czego można oczekiwać od zwykłej kobiety. Dostałem dość, i wystarczy. Dziękuję. I uwalniam Ciebie, kochany Tato, od wszystkich moich oczekiwań i żądań, które wychodzą poza to, czego można oczekiwać od zwykłego mężczyzny. Dziękuję".

Bert Hellinger

 

Kiedy się rodzisz, wsiadasz do pociągu......

„Kiedy się rodzisz, wsiadasz do pociągu, poznajesz rodziców.
Myślisz, że zawsze będą podróżować z Tobą.
Jednak na pewnej stacji wysiadają i zostajesz sam...

W miarę upływu czasu, wsiadają inni.
Są ważni, to przyjaciele, znajomi, nasze dzieci, czasem miłość naszego życia.
Wielu z nich zrezygnuje z tej podróży, zostawiając większą lub mniejszą pustkę.
Inni będą tak dyskretni, że nie zauważymy, iż opuścili swoje miejsca.

Ta podróż pociągiem, jest pełna radości, smutku, oczekiwań, szczęścia i pożegnań.
Sukces tej podróży polega na dobrych stosunkach ze wszystkimi pasażerami pod warunkiem, że dajemy z siebie wszystko... co najlepsze .

Nie wiem, na jakiej stacji skończy się ta podróż , więc bądź szczęśliwy, kochaj, wybaczaj.

Ważne jest, aby tak żyć, ponieważ kiedy wysiadziemy z pociągu, będziemy musieli zostawić wspomnienia, tym którzy kontynuują swoją podróż.
Więc, niech zostaną piękne wspomnienia .

Bądźmy szczęśliwi z tego, co mamy i dziękujmy codziennie, że nasza podróż ciągle trwa.
❤
Dziękuję, że jesteś jednym z pasażerów w moim pociągu.
I jeśli będę musiała wysiąść na następnej stacji, jestem wdzięczna, że byłeś piekną częścią... mojej podróży...”
~ Sześćdziesiąt Sekund

Namaste 🙏

Marek Majchrowski

TRUDNE RELACJE Z RODZICEM I SŁÓW PARĘ O STAWANIU SIĘ RODZICEM DLA SIEBIE

.
Dorosłe dziecko rzadko oddala się od rodzica, który:
* traktował i traktuje je z GODNOŚCIĄ i SZACUNKIEM, poszanowaniem jego integralności i przestrzeni (fizyczności, potrzeb, uczuć, wrażliwości)
* nie tłamsił i nie tłamsi go swoimi lękami, kontrolą i manipulacjami, przebranymi w ubranko "miłości"
* nie przytłacza go swoimi osobistymi emocjami, z którymi sobie nie radzi, nie zalewa go nimi
* nie zalewa go pretensjami i żalami
* nie sprawiał, że przez jego złość, frustracje, przemoc słowną, nieustanną krytykę, nadużycia emocjonalne i fizycznie, dziecko czuło się w dzieciństwie jak na wojnie pod obstrzałem
* nie wywoływał w dziecku lęku przed śmiercią (a lęk przed śmiercią czy tez lęk o przetrwanie może pojawiać się nie tylko w sytuacjach, gdy dziecko przekonuje się, iż rodzic jest zdolny do skrajnej przemocy i traci panowanie nad sobą, ale także wtedy gdy dziecko jest zaniedbywane lub rodzic kwestionuje w jakiś sposób miłość do niego lub je odrzuca, odpycha, gdyż dla dziecka miłość rodzica jest warunkiem przetrwania)
* nie krytykuje dorosłego dziecka nieustannie, nie poprawia, nie naprawia, nie koryguje, nie nawraca na jedyną właściwą drogę, nie okazuje rozczarowania, potępienia, niezadowolenia
* nie narusza jego integralności i godności poprzez przemoc fizyczną i emocjonalną, a jeśli do tego doszło w dzieciństwie dziecka, bierze PEŁNĄ, całkowitą odpowiedzialność za swoje zachowanie (wszak to on był wówczas dorosły, a dziecko było tylko dzieckiem) i dąży do naprawy relacji
* wszelkie nadużycia i zachowania, które nadszarpnęły ufną więź z dzieckiem naprawiał na bieżąco, pokazując dziecku, że zależy mu na tym, by czuło się godne, szanowane i kochane, a jeśli nie umiał tego naprawić na bieżąco, zadośćuczynia to dziecku
* nie jest roszczeniowy, nie domaga się zwrotu za swoje poświęcenie dla dziecka, za to, że je urodził czy wychował, za to, że mu pomagał czy pomaga, nie wypomina dziecku, ile dla niego zrobił i robi, nie domaga się rekompensaty za jakąkolwiek pomoc czy "poświęcenie", nie domaga się od dziecka niczego (kiedy relacja jest zdrowa, dziecko samo wyciąga rękę do rodzica w potrzebie, nie potrzebuje być zmuszane do tego manipulacjami)
* nie wypomina dziecku jego zachowań z dzieciństwa i młodości,
* nie stawia swojego ego ponad dobro dziecka, np. usiłując ratować swoje dobre imię i zaprzeczając przemocy która miała miejsce (fizycznej i emocjonalnej) lub czyniąc sobie z dziecka partnera (w dzieciństwie i dorosłości) albo traktując je jak tresowane zwierzątko, które powinno zachowywać się tylko w określony sposób i spełniać wyobrażenia
* nie zaniedbywał dziecka emocjonalnie i fizycznie, lecz nawiązywał z nim bezpieczną, kochajacą więź.
...
Można by jeszcze wymieniać.
.
Rodzice rozważcie, jeśli nie chcecie, aby Wasze dorosłe dziecko żyło w dystansie od Was.
One samo z siebie będzie chciało do Was, gdy będziecie je godnie i z szacunkiem traktować.
.
A jeśli znacie kogoś, kto żyje w dystansie od rodzica, to zanim osądzicie tego kogoś lub zaczniecie mu wrzucać jakiekolwiek rady, wyjaśnienia i teorie duchowe, rozważcie taką możliwość, że ta osoba prawdopodobnie wybaczała tysiące razy, mogła tysiące razy ponad swoje siły bezskutecznie naprawiać relację, mogła sięgać tysiące razy ku rodzicowi jako dziecko i później i tyleż razy być odrzucana, mogła żyć latami w ogromnym bólu, usiłując dać rodzicom to, co chcą albo znosić tysiące aktów przemocy psychicznej i fizycznej, krzyki, krytykę, zaniedbania, manipulacje i niezrozumienie.
I z całą pewnością musiała, aby przeżyć, aby przetrwać, chodzić po tym świecie w założonej zbroi, opancerzona, stłumiona, zamrożona w czuciu, często ogromnie napięta wewnętrznie albo schowana w bańce depresji, apatii i bezsilności.
Być może musiała zebrać się w sobie ostatkiem sił, jakie jej zostały po tej walce o przetrwanie, aby stanąć na nogi i móc nie tylko dalej żyć, ale też dać sobie szansę na stworzenie innych, zdrowych relacji - z własnym dzieckiem, z partnerem.
I prawdopodobnie musiała też przeżyć bardzo bolesną żałobę, związaną z koniecznością zdystansowania się. Być może musiała zdobyć się na tytaniczny wysiłek, aby stanąć za sobą, móc żyć swoim życiem i stworzyć własne, zdrowe relacje.
.
I jeśli jesteś taką osobą, która musiała się zdystansować od rodziców, na chwilę, na jakiś czas, czy nawet na zawsze, to nikt, ale to absolutnie nikt, kto NIE przeszedł tego samego co Ty, nie ma prawa Ci mówić, co masz robić lepiej, jakim dzieckiem powinieneś być, nie ma prawa Cię pouczać ani osądzać, nie ma prawa Ci mówić, że jakiekolwiek Twoje odczucia są niewłaściwe, nie ma prawa Ci mówić, że powinieneś się uniewrażliwić albo że coś robisz źle ani serwować Ci moralizatorsko własnych interpretacji na temat tej relacji i twojego stosunku do niej.
.
Jako dziecko wybaczałeś zapewne setki czy nawet tysiące razy - małe dzieci są w tym świetne, zawsze gotowe wybaczyć, zawsze pełne nadziei, ciągle "zapominające" o tych wszystkich przykrych rzeczach dla "dobra relacji".
.
Ale te przykre rzeczy wybiją, będą musiały, bo takie jest prawo miłości.
Mogą wybić już w Twojej dorosłości, i wyjść na wierzch właśnie dlatego, że otwierasz się coraz bardziej na samego siebie, na miłość, a ona wlewa się w Ciebie i wypłukuje to wszystko, obmywa Cię.
.
Jako dorosły człowiek masz pełne prawo spotykać się ze swoją złością, ze swoją rozpaczą i bólem, ze swoją stłumioną agresją i je integrować.
.
Nie musisz zmuszać się do powrotu do tych dziecięcych stanów, w których byłeś tak pełen przebaczenia, tak jeszcze otwarty i pełen wiary, że moze być lepiej, jeśli tylko Ty będziesz lepszy.
.
Nie musisz słuchać cudzych koncepcji na temat "konieczności" wybaczenia. Bo to nie "wybaczenie" sprawi, że poczujesz się lepiej. Ono jest jedynie zrozumieniem, że druga osoba robiła co robiła, z powodu swoich ran, swoich uwarunkowań czy z jakichkolwiek innych powodów. Zobaczeniem, że sama cierpiała, czy cierpi. Możesz mieć do niej nawet cały ogrom współczucia i zrozumienia.
.
Ale to nie wybaczenie Cię uleczy. To nie współczucie wobec rodzica Cię uleczy ani zrozumienie dla niego.
.
Poczujesz się lepiej i zaczniesz się uzdrawiać, gdy sam siebie zalejesz życzliwością, miłością, akceptacją, najwyższym współczuciem i zrozumieniem, gdy sam dla siebie staniesz się najbardziej kochającym rodzicem i przyjacielem. To właśnie to nas ulecza i uzdrawia.
I jeśli jest taka potrzeba, masz pełne prawo robić to wszystko z dala od rodziców, a czasem nawet nie masz wręcz innej możliwości, jak zdystansować się.
.
W procesie integracji, uwalniania skumulowanych emocji czy napięć z ciała oraz odkrywania prawdziwego siebie (zwłaszcza, jeśli zostały uszkodzone struktury nerwowe wskutek przemocy albo nie wytworzyły się istotne połączenia w mózgu umożliwiające zdrowe funkcjonowanie w świecie i relacjach)
nieuchronnie zawsze uwrażliwiamy się na swoje ciało, na swoje emocje, na skumulowane napięcia.
Zrzucamy swoje zbroje i ciasne skafandry.
Rozmrażamy się, a wraz z tym rozmrażaniem musimy pozwolić, aby przepłynęło przez nas to, co chce przepłynąć, choćby była to złość, smutek, płacz, a nie narzucać sobie, by realizować jakieś duchowe paradygmaty miłości (które są jedynie programami mentalnymi).
.
Oczywiście to prawda, że nie warto żywić i podsycać w sobie negatywnych uczuć, wściekłości, urazy i nienawiści do nikogo, a zatem także do rodziców.
Ale jeśli już takie uczucia pojawiają się w Tobie, uszanuj je i uhonoruj, bo gdy je pominiesz i nie uhonorujesz, one wybiją, będą wracały.
Takie jest prawo miłości.
Jeśli nie w relacji z rodzicem, to w postaci ciągłego rozdrażnienia, w postaci niezdrowych relacji z innymi ludźmi, ciągłych konfliktów z innymi, z systemem, w relacji z dzieckiem czy partnerem, czy też przyjmą postać autoagresji, apatii, bezsilności i depresji.
.
Wierzę, ze w pewnym momencie zaczniesz stawać się dla siebie najkochańszą matką i ojcem, bądź już się nimi dla siebie stajesz.
Życzę Ci, abyś sycił się zawsze nieskończoną miłością i światłem.
Niech Ci tu będzie najlepiej na świecie.
Wierzę, że dobrze wykorzystasz dar życia, jakiego otrzymałeś od rodziców i stworzysz sobie takie warunki, w których będziesz mógł rosnąć i rozkwitać jak najpiękniej tylko możesz, dzieląc się sobą ze światem z radością i spokojem w sercu, dla dobra nas wszystkich.
Z całego serca Ci tego życzę i niech WSZYSTKO Ci w tym sprzyja.
Jesteś kochany i nigdy nie jesteś sam.
.
tekst: Karolina Bochenek
grafika: Alex Grey

Dajemy to, co mamy. Nie można dać czegoś, czego się nie ma.

Jako dorośli, wiemy doskonale, co otrzymaliśmy od rodziców: to, co oni mieli i nic więcej. Owszem, być może próbowali przekazać nam pewne prawdy, zasady, mądrości życiowe, ale sami nimi nie żyjąc, byli dla nas mało wiarygodni.
Spora część spadku po bliskich to niekorzystne dla nas przekonania, negatywne nastawienie do świata, niewiara we własne możliwości,, akceptacja za cenę uległości, przesadne zwracanie uwagi na to, co pomyślą o nas inni.
Jeśli tak było w naszym przypadku, zróbmy wszystko, by nie przekazywać tego dalej
Im szczęśliwsi są rodzice, tym szczęśliwsze w życiu będą ich dzieci. Dostaną to, czym żyją ich rodzice. Kiedy tak się dzieje, nie jest potrzebne żadne poświęcenie, odmawianie sobie czegokolwiek, bo wszystko dawane jest z miłości do siebie: rodzice dzielą się tą miłością, którą darzą siebie samych.

Im więcej spokoju w rodzicach,

tym spokojniejszy jest cały dom i ci, którzy w nim mieszkają.

Strona Świat Przyjazny Dzieciom powstała z myślą o rodzicach i dzieciach – w takiej właśnie kolejności. To rodzice są najbliższym światem dzieci. Jeśli będzie on przyjazny, dzieci to wyczują i wyrosną na szczęśliwych, wrażliwych i pewnych siebie ludzi, wypełnionych miłością i takim, jak rodzice, nastawieniem do życia i innych ludzi.

Mam nadzieję, że to, czym każdego dnia zapełnia się ta strona, pomoże odkryć w Tobie to, co najlepsze, zwrócić uwagę na to, co w życiu ważne, napełnić twój umysł radością, spokojem i pobudzić do refleksji nad tym, co tak naprawdę jest w życiu ważne dla ciebie. Tak, dla ciebie, bo tym właśnie dzielisz się ze swoimi bliskimi.
Dobry film, książka, muzyka, gra czy nowa umiejętność mogą pomóc rozbudzić wszystko, co w nas najlepsze i sprawić, że najbliższa rozmowa będzie ciepła i pełna zrozumienia a reakcja na nieoczekiwane zdarzenie, adekwatna do jego wagi.

http://swiatprzyjaznydzieciom.pl/o-stronie/

Artykuł mądrości Indian.

Zebraliśmy indiańskie wypowiedzi, w których jest odparta cała filozofia dalekich plemion.

Zakopujmy siekiery wojny i rozpalmy fajkę pokoju.

Na pewno nikt nie będzie sprzeczał się z faktem, że rdzenni mieszkańcy Ameryki mają wyjątkowy pogląd na świat i miejsce człowieka w nim. To spokojna mądrość, która rozumie, że głównymi wartościami na ziemi na zawsze pozostaną przyroda i życie.
Zebraliśmy dla swoich bladoskórych braci i sióstr indiańskie wypowiedzi, w których jest oparta cała filozofia dalekich plemion.

1. Wewnątrz każdego człowieka idzie walka złego wilka z dobrym. Zawsze zwycięża ten wilk, którego karmisz.
2. Kiedy będzie ścięte ostatnie drzewo, kiedy będzie zatruta ostatnia rzeka, kiedy będzie schwytany ostatni ptak – tylko wtedy zrozumiecie, że pieniądzy nie można jeść.
3. Wielki duch jest niedoskonały. On ma światłą stronę i ciemną. Czasami ciemna strona daje nam więcej wiedzy aniżeli światła.
4. Po to, żeby usłyszeć siebie, są potrzebne milczące dni.
5. Kochaj ziemię. Ona nie jest odziedziczona tobą u twoich rodziców, ona jest pożyczona tobą u twoich dzieci.
6. Nie idź za mną – być może nie poprowadzę cię. Nie idź przede mną – być może nie pójdę za tobą. Idź obok i będziemy jedną całością.
7. Nie chcemy kościołów, ponieważ one nauczą nas sprzeczać się o bogu.
8. Nie trzeba wiele słów, żeby powiedzieć prawdę.
9. Kiedy człowiek modli się jeden dzień, a potem grzeszy sześć dni, Wielki Duch gniewa się, a Zły Duch śmieje się.
10. Nawet martwa ryba może płynąć z prądem.
11. Dobry człowiek widzi dobre znaki.
12. Dąż do mądrości, a nie do wiedzy. Wiedza – to jest przeszłość. Mądrość – to jest przyszłość.
13. Niech mój wróg będzie silny i straszny. Jeśli pokonam go, nie będę odczuwać wstydu.
14. Jedno "weź" lepiej dwóch "oddam".
15. Dobre serce i dobry umysł – to jest to co potrzebne, żeby być przywódcą.
16. Wiedza jest ukryta w każdej rzeczy. Kiedyś świat był biblioteką.
17. Cierpię kiedy wspominam jak dużo było powiedziane dobrych słów i jak dużo obietnic było poruszone. W tym świecie zbyt wiele mówią ci, u których w ogóle nie ma prawa mówić.
18. Nie możesz obudzić człowieka, który udaje, że śpi.
19. Ten kto milczy wie do dwóch razy więcej aniżeli gaduła.
20. Dziecko – gość w twoim domu: nakarm, naucz i puść.
21. Dobrze powiedziane słowo jest lepsze od celnie rzuconej siekiery.
22. Dlaczego bierzecie na siłę to, co nie możecie wziąć miłością?
23. Życie cieknie od wewnątrz na zewnątrz. Dotrzymując się tej myśli sam staniesz się prawdą.
24. Biały człowiek ma za dużo szefów.
25. Nie wierz starym ludziom, którzy mówią, że umrzeć młodym jest wyróżnieniem.
26. Dopóki każdy człowiek nie pozna pokoju w swojej duszy, niemożliwy jest pokój między narodami.
27. Jeśli zauważyłeś, że jedziesz na martwym koniu – zleź!
28. Kiedy urodziłeś się płakałeś, a świat się śmiał. Żyj tak, by umierając śmiać się, a świat płakał.

Źródło: http://womanadvice.pl/artykul-madrosci-indian#ixzz4S2vkSuRq
Czasopismo WomanAdvice.pl - rady na wszystkie wypadki życia

Wzruszysz się do łez. I nauczysz czegoś bardzo ważnego.

Oto piękna i niezwykle poruszająca opowieść o drzewie i chłopcu. Kiedy pierwszy raz ją czytałem, nie mogłem powstrzymać łez. Ty również nie przejdziesz obok niej obojętnie. Jestem tego pewien.

***

Dawno temu, w kraju o nazwie mi nieznanej, rosło wielkie drzewo mango. Pewien mały chłopiec lubił przychodzić do drzewa i bawić się z nim. Robił to prawie codziennie. Wspinał się na gałęzie, jadał owoce mango, ucinał sobie drzemki w cieniu drzewa. Bardzo kochał to drzewo, a ono odwzajemniało to uczucie. Było bardzo szczęśliwe.
Czas płynął i chłopiec był coraz starszy. W końcu urósł na tyle, że coraz rzadziej bawił się w towarzystwie drzewa. Pewnego dnia pojawił się ze smutnym wyrazem twarzy.
– Chodź – powiedziało drzewo – pobaw się ze mną.
– Nie jestem już dzieckiem, nie bawię się już wokół drzew – odparł. – Wolę bawić się zabawkami, ale nie mam pieniędzy, by je kupić.
– Niestety, nie mam pieniędzy – powiedziało drzewo – ale mam swoje owoce. Możesz je zerwać i zanieść do miasta na targ. W ten sposób zdobędziesz potrzebne ci pieniądze.
Chłopiec był ogromnie uszczęśliwiony. Zebrał wszystkie owoce mango, jakie rosły na drzewie, i poszedł do miasta z uśmiechem na twarzy. Drzewo także było szczęśliwe.
Niestety, chłopiec bardzo długo nie wracał. Z tego powodu drzewo posmutniało.
Czas dalej płynął, a chłopiec stał się dorosłym człowiekiem. Kiedy wrócił, drzewo znowu było szczęśliwe.
– Chodź – powiedziało – pobaw się ze mną.
– Nie mam czasu na zabawę – odpowiedział młody mężczyzna. – Muszę pracować na utrzymanie swojej rodziny. Musimy zbudować dom, żeby żyć bezpiecznie. Czy możesz mi w tym pomóc?
– Niestety, nie mam domu – powiedziało smutno drzewo – ale możesz ściąć moje gałęzie, aby zbudować dom dla rodziny.
Człowiek nie wahał się i ściął wszystkie gałęzie, po czym odszedł zadowolony. Drzewo było szczęśliwe, widząc go uśmiechniętym. Ale mężczyzna znowu długo nie wracał. Drzewo było znów samotne i smutne.
Czas płynął i w pewien letni dzień mężczyzna wrócił. Był już w średnim wieku, ale drzewo było zachwycone.
– Chodź i pobaw się ze mną! – niemal krzyknęło z radości.
– Jestem za stary i zbyt smutny, by się bawić – odpowiedział człowiek. – Dużo przez ostatnie lata pracowałem i jestem zmęczony. Marzę o łodzi, by móc pożeglować po morzu. Dzięki temu mógłbym się zrelaksować. Czy możesz dać mi łódź?
– Niestety, nie mam łodzi – powiedziało drzewo – ale możesz użyć mojego pnia do budowy łodzi. Wypłyniesz na szerokie wody i będziesz szczęśliwy.
Człowiek ściął więc pień, pozostawiając jedynie pniak, który nie sięgał nawet do kolan. Zbudował piękną łódź i znowu nie wrócił przez długi czas. Ale drzewo było szczęśliwe, że mogło mu pomóc.
Wreszcie, po bardzo wielu latach, mężczyzna wrócił. Był bardzo stary.
– Niestety – powiedziało drzewo – nie mam nic więcej do ofiarowania. Nie mam już owoców.
– Mam za słabe zęby, żeby jeść owoce – odpowiedział starzec.
– Nie mam już pnia i gałęzi, po których mógłbyś się wspinać.
– Jestem za stary, żeby chodzić po drzewach.
– Wybacz – powiedziało drzewo ze smutkiem. – Pragnę ci coś ofiarować, ale nic mi nie pozostało. Mam już tylko umierające korzenie.
– Teraz już nie trzeba mi wiele do szczęścia – rzekł starzec. – Wystarczy mi spokojne miejsce do odpoczynku. Jestem bardzo zmęczony po tych wszystkich latach, które przeżyłem.
– Skoro tak – powiedziało drzewo – usiądź przy mnie. Jestem tylko pniakiem, ale doskonale nadaję się jako oparcie dla zmęczonego człowieka.
Mężczyzna usiadł i oboje znowu byli szczęśliwi.

Autor: Shel Silverstein, “The Giving Tree”

Morał:

Każdy z nas ma w swoim życiu takie drzewo jak to występujące w powyższej opowieści. Tym drzewem są nasi rodzice.
Być może niektórzy z was nie mają już rodziców lub wychowali się w dysfunkcyjnej rodzinie. Najczęściej jednak zawsze mamy w życiu kogoś, kto darzy nas miłością. To może być wuj lub ciotka, dziadkowie lub po prostu bliski przyjaciel. Ci ludzie oddają nam wszystko, co mają. Żadne wyrzeczenie nie jest dla nich zbyt wielkie. I są gotowi poświęcić nam całe życie.
Kiedy jesteśmy dziećmi, uwielbiamy się bawić ze swoimi opiekunami. Kiedy dorastamy, opuszczamy dom rodzinny i często wracamy tylko wówczas, gdy potrzebujemy pomocy. Bez względu na wszystko, bliscy zawsze będą na nas czekać i dadzą z siebie wszystko, żeby tylko nas uszczęśliwić.
Coraz częściej jednak zdarza się, że w zamian za poświęcenie otrzymują od nas… samotność i tęsknotę. Jesteśmy zbyt zajęci, żeby ich odwiedzać. Praca, obowiązki domowe, dzieci, kolejny wyjazd na zagraniczne wakacje… i wiele innych rzeczy sprawia, że nie mamy dość czasu dla swoich najbliższych.
Chłopiec z opowieści może się wydawać okrutny i nieczuły. Ale przecież wielu z nas właśnie w ten sposób traktuje swoich rodziców. Bierzemy ich za pewnik i często nie doceniamy tego, co dla nas robią. Aż pewnego dnia jest już za późno.
Nie ma znaczenia, jak bardzo jesteś zajęty. Poświęć trochę czasu swoim rodzicom. Masz telefon komórkowy? Po prostu zadzwoń.

http://przewodnikduchowy.pl/wzruszysz-sie-lez-nauczysz-czegos-waznego/

Osho, Dojrzałość, Odpowiedzialność bycia sobą.

Życie dziecka zaczyna się z chwilą, gdy dusza wejdzie do łona. Jeśli wkroczyła w przestrzeń medytacyjną możliwe jest, że będziesz miał dziecko, które nie podda się naciskom. Dziecko urodzone z medytacji nie może zostać uwarunkowane; będzie się przeciw temu buntować. Tylko ludzi przeciętnych da się uwarunkować.
Para, która potrafi wejść w medytację podczas uprawiania miłości, nie jest zwyczajną parą. Ci ludzie będą szanować dziecko. Dziecko jest gościem, który przychodzi od nieznanego, a ty musisz tego gościa szanować. Rodzice, którzy nie szanują swoich dzieci, zniszczą ich życie. Szacunek, miłość, wdzięczność za to, że „wybrałeś nas jako swoich rodziców" odpłaci wam głębszym szacunkiem, większą wdzięcznością i większą miłością.
Kiedy kogoś kochasz nie starasz się wywierać na niego presji. Gdy kogoś kochasz dajesz mu wolność, dajesz mu ochronę. Kochając, nie chcesz aby druga osoba stała się kopią ciebie, chcesz aby była ona wyjątkowa i niepowtarzalna. I aby to zrobić stworzysz mu odpowiednie warunki, postawisz go przed wyzwaniami, które wymuszą rozwój jego potencjału. Nie obciążysz go wiedzą, ponieważ będziesz chciał aby sam poznał prawdę. Każda zapożyczona prawda jest kłamstwem. Dopóki sam jej nie przeżyjesz, nigdy nie stanie się twoją prawdą.

Osho, Dojrzałość, Odpowiedzialność bycia sobą

Przebaczanie - powrót do życiowej harmonii.

(źródło: vancouversun.com)

Uzdrawiająca moc przebaczenia

Wyobraź sobie, że ktoś zarzuca Ci na barki 15-kilogramowy plecak i wysyła w dalszą drogę. Jakbyś się czuł? Twoje ruchy stałyby się powolne, na każdym kroku towarzyszyłoby Ci uczucie ogromnego ciężaru. Brak swobody ograniczałby również Twoją przestrzeń mentalną. Życie stałoby się trudne do zniesienia. Niestety, wiele osób żyje w ten sposób i nie widzi światełka w mroku.
Nie ma na świecie człowieka, który nie doświadczyłby cierpienia. Cierpienie na stałe wpisuje się w nasz życiorys. Często odczuwamy je za sprawą słów i działań drugiej osoby. Wynika to z faktu, że nasze oczekiwania spotykają się z odmową. Rzeczywistość pisze swój własny scenariusz. Za przykład może posłużyć dziecko, które oczekuje miłości, wsparcia i zrozumienia ze strony swoich rodziców. Zamiast tego otrzymuje chłodne relacje, w których nie ma miejsca na dostrojenie się do jego potrzeb. Naturalnym następstwem staje się poczucie krzywdy, a wraz z nim nadchodzą rozczarowanie, żal i gniew. To one są tym plecakiem, który towarzyszy nam na długie lata.
Już tak bywa, że nie wszystko w życiu układa się po naszej myśli. Ludzie nas zawodzą, a ich postępowanie bywa podszyte troską o spełnianie własnych pragnień. Ego rządzi się własnymi prawami. Ego dyktuje warunki. W świecie, gdzie Ja sprawuje władzę, brakuje miejsca dla drugiego człowieka. To jeden z głównych powodów, dlaczego ludzie nas ranią.
Jest jednak sposób, dzięki któremu możemy pozbyć się zbędnego balastu z przeszłości. Mowa o przebaczeniu. Więzienne mury zbudowane z gniewu i poczucia krzywdy potrafią być bardzo grube. Na szczęście, to od nas samych zależy, kiedy je opuścimy. Przebaczenie to proces, który postępuje powoli, ale gdy wreszcie uda się dotrzeć na tę drugą stronę, otrzymujemy możliwość, aby znów oddychać pełną piersią. Przebaczenie niesie ze sobą ukojenie dla duszy osoby, która zdobywa się na ten czyn.
Przebaczanie nie oznacza zapominania. Ludzie, którzy przetrwali ogromny ból, uczą się jak wybaczać, lecz nigdy nie zapominają czynów popełnionych przez swoich krzywdzicieli. Nie o to w tym wszystkim chodzi. Proces leczenia silnych ran trwa niekiedy latami. Jednym z podstawowych kroków do zdrowienia jest umiejętność odnalezienia w sobie siły, aby odpuścić. Odpuszczanie zaczynamy od siebie. Przestajemy się winić za coś, co nie wyszło od nas samych. Kluczowa jest tu samoakceptacja. Następnie, metodą małych kroków, rozciągamy ją wobec tych, którzy wnieśli cierpienie do naszego życia. Pamiętajmy, że niezależnie od tego, czy druga osoba wykaże chęci, aby powrócić na neutralny grunt, nam będzie się żyło dużo lżej.

Bariery

Najnowsze badania, przeprowadzone przez Williamsona i Gonzalesa (http://link.springer.com/article/10.1007%2Fs11031-013-9382-1), pokazują, że ludzie posiadają awersję wobec przebaczenia. Wynika to z różnych czynników. Oto one:
a) Brak gotowości
Człowiek ma tendencje do zakopywania emocjonalnego ładunku, który potem nosi w sobie jak tykającą bombę. Zamiast spojrzeć na problem z innej perspektywy, ludzie kurczowo trzymają się krzywdy, która została im wyrządzona. Wpadają również w pułapkę bycia ofiarą, nie dostrzegając, że kontekst jest o wiele szerszy. Jednym z powodów jest obawa, że po podjęciu kroku w stronę pojednania, za jakiś czas ponownie doświadczą bólu. Aby zmiana mogła pójść we właściwym kierunku, potrzeba czasu. Od dawna powtarzamy, że czas leczy rany. Czas pozwala nam również spuścić nieco ciśnienia w przypadku, gdy żywimy do kogoś urazę.
Co zrobić:
Usiądź prosto, rozluźnij mięśnie i przywołaj wspomnienie, które utkwiło Ci głęboko w pamięci. Dokonaj wizualizacji w swoim umyśle. Poobserwuj przez chwilę to, co się tam pojawia. Stań się świadom nadchodzących emocji. Nazwij je i określ ich naturę. Jaki mają charakter? Są pozytywne? A może negatywne?
Wsłuchaj się w doznania płynące z Twojego ciała. Gdzie się pojawiają? W klatce piersiowej? W okolicy serca? Jakie one są? Czujesz ciężar? Coś Cię uwiera?
Jeśli zrobi się ciężko, spróbuj skoncentrować swoją uwagę na wdechu i wydechu. Poświęć kilka minut i wróć do rzeczywistości.
b) Protekcjonalność osobistych wartości
Jeśli mamy do czynienia z sytuacją, w której ktoś był raniony wielokrotnie, pojawia się zwątpienie, co do słuszności podejmowanych kroków. Gdzieś po drodze ucierpiała godność. W głowie na okrągło krąży pytanie: Czy druga strona ma na względzie moje racje i przekonania? Czy nie będzie mi lepiej w pojedynkę? To bardzo silne blokady. W tym konkretnym przypadku, ludzie uważają przebaczanie za słabość, za wystawianie się na kolejne, potencjalne próby zranienia.
Te obawy nie są bezzasadne. Repetytywność, wprowadza stan alarmowy, który każe nam unikać kontaktu zamiast dążyć do zbliżenia i zacieśniania relacji. Warto sobie uzmysłowić, że budowanie relacji powinno opierać się na wyznaczaniu pewnych granic, których respektowanie będzie wynikało z obustronnego szacunku i zrozumienia.
Co zrobić:
Przeprowadź szczerą rozmowę. W pierwszej kolejności z samym sobą. Zastanów się, co jest dla Ciebie ważne, co było zaniedbywane. Następnie zdobądź się na szczerą rozmowę z drugą osobą. Przedstaw jej swój punkt widzenia. Podkreśl, co Twoim zdaniem do tej pory zawodziło.
Teraz najtrudniejsze: Zdobądź się na odrobinę empatii. Wysłuchaj drugiej strony. Spróbuj spojrzeć na całość jej oczami. Jak ona się w tym wszystkim czuła? Czy dokonałeś odpowiedniej adaptacji do wyznawanych przez nią wartości?

Zalety przebaczania

Nauka dostarcza wielu dowodów, które pozwalają opowiadać się za podejmowaniem trudu przebaczania. Wyselekcjonowałem dla Ciebie najważniejsze z nich:

1. Przebaczenie może sprawić, że będziemy szczęśliwsi. Badania pokazują, że nie tylko łatwiej przebaczają ludzie, którzy są pogodni z natury, lecz samo przebaczanie może znacznie wpłynąć na poprawę samopoczucia. Ma to miejsce szczególnie w przypadku, gdy pojednamy się z kimś, kto jest dla nas ważny.
2. Przebaczenie może wpłynąć na poprawę stanu zdrowia. Zadra, którą nosimy w sercu sprawia, że podnosi się ciśnienie tętnicze krwi oraz wzrasta tętno. Są to typowe objawy stresu, który przeżywa organizm. Przebaczenie może odwrócić ten proces. Ponadto, chowanie do kogoś urazy powoduje, że obniża się odporność naszego układu immunologicznego.
   Doktor Tom Farrow, psycholog kliniczny z Uniwersytetu w Sheffield, podjął prace badawcze nad wpływem przebaczania na procesy zachodzące w naszych mózgach. Badania z wykorzystaniem rezonansu magnetycznego pokazują, że przebaczanie uaktywnia płat czołowy, odpowiedzialny za rozwiązywanie problematycznych sytuacji i kreowanie złożonych myśli.
3. Przebaczanie wzmacnia relacje międzyludzkie. W przypadku, gdy bliska osoba sprawi nam zawód, pielęgnowanie żalu czyni mniej prawdopodobnym dalszą współpracę, podkopując uczucia zaufania i poświęcenia. Takie postępowanie wywodzi nas w pole. Najlepszym lekarstwem jest przebaczenie. Pozwala nam ono wrócić na właściwą ścieżkę zanim znajomość odejdzie w zapomnienie.
4. Przebaczanie pobudza nas w kierunku życzliwości. Dzięki niemu zyskujemy szansę, aby pielęgnować pozytywne emocje w stosunku do drugiej osoby. Co ciekawe, wzrasta też chęć brania udziału w wolontariacie i akcjach o charakterze dobroczynnym. Wynika to z faktu, że poprawa więzi z drugim człowiekiem nabiera nowej świeżości.

Na koniec, pragnę podzielić się z Tobą cytatem Mahatmy Gandhiego. Myślę, że niezwykle trafnie oddaje on to, jak należy rozpatrywać przebaczenie: „Słabi nigdy nie potrafią przebaczać. Przebaczenie jest cnotą silnych.” Bądź silny. Bądź wytrwały. Tylko tak dobro zwycięży w Twoim sercu i poprowadzi Cię do ocieplania stosunków z innymi.

Jestem Życiem jednością i każdy jego element mnie kocha i wspiera.

Jestem Życiem jednością i każdy jego element mnie kocha i wspiera. Idąc dalej, sam zapewniam sobie spokój umysłu i radość z życia w każdym wieku. Każdy dzień jest inny i przynosi odmienne przyjemności. Jestem aktywnym uczestnikiem tego, co się dzieje w świecie. Jestem pełnym entuzjazmu studentem z intensywnym pragnieniem nauki. Doskonale dbam o swoje ciało. Wybieram myśli, które czynią mnie szczęśliwym. Mam silny duchowy związek ze światem, co z kolei podtrzymuje mnie na duchu przez cały czas. Nie jestem żadnym ze swoich rodziców i nie mam zamiaru zestarzeć się bądź umrzeć tak, jak oni to zrobili. Jestem unikalna istotą i wybieram dla siebie spełnione życie aż do ostatniego dnia, jaki przyjdzie mi spędzić na tej planecie. Jestem w stanie spokoju z życiem i miłością całego swego Życia. To jest prawda mego jestestwa i ja ją akceptuję. Wszystko jest w porządku w moim życiu.

Louise L. Hay, Pokochaj swoje życie

Pragnę i życzę Ci,żebyś abyś był szczęśliwy.

Pragnę, abyś był szczęśliwy. I to z bardzo egoistycznych powodów. Pragnę, abyś był szczęśliwy i zdrowy. Abyś wiedział, że masz wpływ na swoje życie, a przynajmniej na wiele jego aspektów. Aby Twoja praca przynosiła Ci satysfakcję lub chociaż zadowolenie. Pragnę, aby wokół Ciebie byli przyjaźni ludzie o pogodnym nastawieniu do życia. Abyś miał pieniądze na wszystko, czego potrzebujesz. Abyś potrafił dawać i brać i był zadowolony z samego siebie. Abyś wiedział, że szczęście to nie jest tylko chwila, jak trzepot skrzydeł motyla.
Tego wszystkiego pragnę z bardzo egoistycznych powodów. Otóż im więcej szczęśliwych ludzi wokół mnie, tym lepiej wpłynie to na moje życie. Im więcej szczęśliwych ludzi, tym bardziej przyjazny i bezpieczny będzie świat. Tym mniej obaw, że ktoś ciemną nocą na ulicy wepchnie nóż w plecy. Tym mniej nienawiści, agresji i uzależnień. Im więcej szczęśliwych ludzi, tym lepsze zdrowie społeczeństwa, mniejsze nakłady na służbę zdrowia i system obrony kraju. Im więcej szczęścia, tym mniej rodziców, którzy wylewają na dzieci swoje frustracje. Im więcej szczęśliwych ludzi, tym mniej śmieci i brudu w miastach i w lasach. Im więcej świadomych i szczęśliwych ludzi, tym zdrowsze jedzenie i środowisko.
Im więcej szczęśliwych ludzi, tym większe prawdopodobieństwo, że ktoś mnie wesprze, gdy się zagubię.
Tak więc niezmiernie zależy mi na tym, abyś był szczęśliwy.

Dzieci szczęścia
Jedną z ostatnio wydanych nowości książkowych z tej tematyki są “Dzieci szczęścia”. Jeśli jeszcze nie odnalazłeś swojej drogi do szczęścia, spróbuj szczęścia z tą książką. Książka jest jak mapa prowadząca do upragnionej, pozornie dalekiej krainy mlekiem i miodem płynącej zwanej przez wielu ‚szczęście’. Jednak droga do tej krainy jest zaskakująca – nie prowadzi przez wydeptane ścieżki, ani przez drogi, które nam się wydaje, że do niej prowadzą. Autor wraz z każdą mądrą myślą, wraz z każdą wskazówką, wraz z każdą opowieścią z życia wziętą, odziera kolejne warstwy iluzji, które przysłaniają horyzont szczęścia.

Źródło: http://projektinfinitus.pl/rozwoj-duchowy/pragne-abys-byl-szczesliwy