🌒 16 listopada – Dzień Wiedźmy 🌘

 

Dzień, w którym przypominamy sobie, kim tak naprawdę była wiedźma… nie ta z bajek, nie ta na miotle i nie ta, którą straszono dzieci, ale ta prawdziwa — słowiańska, leśna, mądra.

Bo wiedźma to nie ktoś „zły”. Wiedźma to kobieta, która wie. Wie o ziołach, o lesie, o rytmie natury, o cichych zmianach w powietrzu.

Wie, kiedy przyjdzie deszcz , kiedy zakwitnie paproć , kiedy coś w sercu trzeba wyleczyć, a kiedy po prostu przeczekać.

Kiedyś była uznawana za strażniczkę równowagi — tę, która potrafiła rozmawiać z żywiołami i ze zwierzętami bardziej niż z ludźmi.

Kobietę odmienną, niepokorną, wymykającą się ramom i oczekiwaniom. A każda odmienność budzi lęk… Dlatego wiele wiedźm skazano, wyśmiano, wygnano — nie za to, co zrobiły, ale za to, że były inne.

W słowiańskim świecie wiedźma nie była potworem.Była tą, która wie.Znała imiona ziół, które leczą .Nadstawiała ucha na szepty drzew .Widziała świat nie oczami, lecz duszą — i to właśnie przerażało tych, którzy bali się prawdy.

Wiedźma chodziła własnymi ścieżkami, plątała się z mgłą , rozmawiała z nocą , a księżyc był jej jedynym świadkiem .Nie potrzebowała aprobaty ludzi — wystarczało jej, że rozumiała rytm świata, ten głuchy puls pod ziemią, który bije od początku czasów.

Za tę wiedzę płaciła cenę: odrzucenie, szept, strach.Ludzie bali się tego, czego nie potrafili pojąć — dlatego próbowali ujarzmić to, co było nieujarzmione.Ale wiedźmy nigdy nie dało się ujarzmić.

Bo wiedźma to odmienność, która nie przeprasza za to, kim jest.To kobieta, która stoi pomiędzy światłem a cieniem , z jedną stopą w ludzkiej codzienności, a z drugą w krainie, gdzie magia nie jest bajką, lecz prawem natury.

Mówią, że kiedyś każda rodzina miała swoją wiedźmę:zielarkę , szeptuchę , tę, co stawiała bańki, co odczyniała uroki, co potrafiła odebrać ból i przywołać sen .I choć minęły całe wieki, ich echo nadal chodzi nocą po lesie…

Dziś wiedźma staje się symbolem siły, wolności i intuicji.Symbolem kobiety, która idzie własną drogą — nawet jeśli ta droga prowadzi przez mroczny bór, między cichymi drzewami, pod wiatr, który mówi prawdę tylko tym, którzy potrafią słuchać.

I może w dzisiejszej kobiecie też jest coś z wiedźmy:

odrobina magii,

trochę uporu,

kropla dzikiej wolności,

i cała wielka księga niepisanej wiedzy, którą nosi się w sercu.

Więc jeśli ktoś powie Ci kiedyś „wiedźma”…

uśmiechnij się. Bo to znaczy, że wiesz więcej, czujesz głębiej i idziesz tam, gdzie inni boją się spojrzeć.

A w lesie — wśród mchu , borówek , mgieł i starych drzew — każda z nas może na chwilę poczuć się po prostu sobą.

Sobą-wiedźmą.

Tylko czternaście wilków…

 

W 1995 roku, gdy czternaście wilków wypuszczono na wolność w amerykańskim Parku Narodowym Yellowstone, nikt z naukowców nie przypuszczał, że ten krok odmieni wszystko — od świata zwierząt po koryta rzek.

Tylko czternaście wilków…

Przez siedemdziesiąt lat nie było ich w parku. W tym czasie niepodzielnie panowały jelenie. Rozmnażały się bez kontroli, a ludzkie próby ograniczenia ich liczby niewiele dawały. Roślinność zanikała, ziemia jałowiała, krajobraz pustoszał.

Aż pojawiły się wilki — i zaczęło się coś niezwykłego.
Nie wybili wszystkich jeleni, ale zmusili je do ostrożności. Zwierzęta unikały otwartych dolin i brzegów rzek. Tam, gdzie przestały się paść, przyroda odetchnęła. Zaczęły rosnąć drzewa, w ciągu sześciu lat ich liczba zwiększyła się pięciokrotnie.

Wróciły bobry — zaczęły budować tamy z młodych wierzb. Z pojawieniem się bobrów przyszły wydry, kaczki, ryby. Wilki ograniczyły liczebność kojotów, a to pozwoliło rozmnożyć się królikom i myszom. Za nimi przyleciały jastrzębie, pojawiły się łasice, lisy.

Przyszły także niedźwiedzie — polowały w pobliżu wilków lub po prostu dojadały resztki ich zdobyczy. W lasach znów pojawiły się jagody. Życie zaczęło pulsować na nowo.

Ale najbardziej zdumiewające było to, że wilki zmieniły nawet rzeki. Ich koryta stały się prostsze, brzegi mocniejsze, erozja mniejsza. Dlaczego? Bo nowa roślinność wzmocniła ziemię wzdłuż brzegów.

Tak oto czternaście wilków odmieniło cały ekosystem.

Historia Yellowstone przypomina nam, że nawet niewielka siła — jeśli jest naturalna i na właściwym miejscu — potrafi przywrócić harmonię całemu światu .......



Dziękuję : Piąty zasiew