Praca w ziemi działa inaczej niż odpoczynek na kanapie — i to nie jest kwestia wysiłku, ale mikrobiologii.

Praca w ziemi działa inaczej niż odpoczynek na kanapie — i to nie jest kwestia wysiłku, ale mikrobiologii.

Gdy ręce dotykają żywej gleby, organizm wchłania bakterię Mycobacterium vaccae przez skórę i drogi oddechowe. Ta bakteria aktywuje neurony produkujące serotoninę — ten sam neuroprzekaźnik, na który działają leki antydepresyjne. Różnica polega na tym, że gleba dostarcza go przez kontakt, nie przez receptę.

Co dzieje się w tym czasie:
— Poziom kortyzolu (hormonu stresu) spada w ciągu 20 minut od kontaktu z ziemią
— Mycobacterium vaccae wpływa na układ odpornościowy, zmniejszając stany zapalne powiązane z przewlekłym stresem
— Badania Uniwersytetu w Bristolu potwierdziły, że myszy eksponowane na tę bakterię zachowywały się jak po podaniu antydepresantów

Nie potrzebujesz hektara ani profesjonalnego ogrodu. Skrzynka balkonowa, działka, donica z ziołami na parapecie — wystarczy 20 minut grzebania w ziemi gołymi rękami, żeby ten mechanizm zadziałał.

Ogrodnicy mówią od lat, że "ziemia leczy". Teraz wiadomo, że to nie metafora — to Mycobacterium vaccae i szlak serotoninowy aktywowany przez kontakt ze składnikami żywej gleby.

MAGIA RĄK BABCI 💫

 

Dlaczego jej dotyk leczył — nawet wtedy, gdy nie było tabletek ani głośnych modlitw...

Pamiętasz to uczucie.

Gdy babcia kładła dłoń na czole — i robiło się lżej.

Gdy obejmowała — i znikał strach.

Gdy w ciszy głaskała po głowie — i jakby cały świat cichł.

To nie była tylko troska.

To była magia, która mieszkała w jej rękach.

Skąd brała się ta siła?

Nasze babcie nie miały dyplomów, certyfikatów z reikii ani kursów bioenergii.

Ale miały dwie rzeczy, silniejsze niż jakakolwiek nauka:

Bezwarunkową miłość –

taką, która nie potrzebuje słów i „zawsze wie, co robić”.

Dziedzictwo ciepłej magii –

przekazywane przez pokolenia: gesty, dotyki, szeptane słowa, których nikt nie zapisywał — tylko się je czuło.

Co się dzieje, gdy dotyka babcia?

Z punktu widzenia energii:

jej ręce wygładzają pole, jak żelazko zagniecenia na koszuli;

bierze na siebie część bólu, niepokoju, lęku;

nie osądza — a to już połowa uzdrowienia.

Z punktu widzenia magii:

dotyk przekazuje intencję: „jestem przy tobie, trzymam cię, nie puszczę”;

a gdy jeszcze coś szepcze — uruchamia się energetyczny kod zaklęcia, nawet bez rytuału.

Z punktu widzenia duszy:

to powrót do miejsca, gdzie można być słabym i jest to bezpieczne.

Ręce, w których mieszkała ziemia

Babcie nie pracowały w rękawiczkach.

Ugniatały ciasto, kopały w ziemi, pieliły, karmiły, leczyły, głaskały, szyły. Wszystko — rękami.

To przez nie płynęło połączenie z polem.

Przez palce przepływała energia rodu. Przez dłonie — siła kobiecej miłości, która niczego nie oczekuje w zamian.

I tak — wiedziały, gdzie położyć rękę, by przestało boleć.

Nie znały anatomii. One po prostu czuły.

Proste gesty, za którymi stała magia:

— Głaskanie po głowie — by uspokoić myśli

— Trzymanie za rękę — by wyrównać energię lęku

— Krzyżyk na czole — by ochronić przed złym okiem

— Dłoń na piersi — by ukoić serce

— Przytulenie z kołysaniem — by przywrócić duszę na miejsce

Nic nadzwyczajnego.

A wszystko — prawdziwe.

Czy możemy przywrócić tę magię?

Tak.

Bo ona nie zginęła — tylko przycichła.

Magia babcinych rąk żyje w każdym, kto potrafi dotykać z troską, a nie z oczekiwaniem.

To nie technika — to stan serca.

Spróbuj:

Przytulić — i pomyśleć: „Jesteś bezpieczny”

Pogłaskać po ręce — i oddychać powoli, razem

Położyć dłoń na bolącym miejscu — i po prostu pobądź w ciszy

Nie trzeba być czarownicą, by leczyć.

Wystarczy być — naprawdę obecnym.

Magia babcinych rąk to pamięć rodu zapisana w skórze.

To modlitwa bez słów.

To miłość, w której nie ma ani warunków, ani wątpliwości.

To dotyk, który mówi:

„Trzymam cię. Dopóki jestem — jesteś cały.”

„Babciu, jak radzisz sobie z bólem?”

 

„Rękami, kochanie. Kiedy robisz to umysłem, ból staje się jeszcze bardziej intensywny”.
– Rękami, babciu?
„Tak, tak. Nasze ręce są antenami naszej Duszy. Kiedy poruszasz nimi, szyjąc, gotując, malując, dotykając ziemi lub zatapiając je w ziemi, wysyłają sygnały troski do najgłębszej części Ciebie i Twoja Dusza się uspokaja W ten sposób nie będzie już musiała wysyłać bólu, żeby go okazać.
„Czy ręce są naprawdę takie ważne?”
„Tak, moja dziewczyno. Pomyśl o dzieciach: poznają świat dzięki dotykowi.
Kiedy patrzysz na dłonie starszych osób, mówią one więcej o ich życiu niż jakakolwiek inna część ciała.
Wszystko, co jest robione ręcznie, jak się mówi, jest robione z sercem, bo tak naprawdę tak jest: ręce i serce są połączone.
Pomyśl o kochankach: kiedy ich dłonie się dotykają, kochają się w najbardziej wzniosły sposób.
„Moje ręce, babciu… jak dawno ich tak nie używałam!”
„Poruszaj nimi, kochanie, zacznij z nimi tworzyć, a wszystko w Tobie się poruszy.
Ból nie przeminie. Ale to będzie najlepsze arcydzieło. I nie będzie już tak bolało, bo udało Ci się wyhaftować swoją Esencję.”

Kobiecy szamanizm

CZY WIESZ, ŻE KIEDY ŚPISZ, PRZYKŁADASZ RĘCE DO CZĘŚCI CIAŁA, KTÓRE WYMAGAJĄ UZDROWIENIA?

 

* W górze głowy: szukasz większego duchowego połączenia.

* Na klatce piersiowej: bóle z przeszłości, które nadal bolą.

* Na żołądku: złość, gniew, problemy trawienne.

* Między nogami: strach, uczucia braku.

* Organy płciowe lub w ich pobliżu: problemy seksualne i brak ekspresji.

* Pod poduszką: Ukryte emocje, nie chcemy demonstrować tego, co czujemy lub naszych prawdziwych intencji.

* Tulenie się do siebie: brak miłości lub szczegóły dotyczące Twoich bliskich, brak wsparcia.

* Na ramionach: wyczerpanie, brak energii życiowej.

* Dłonie między głową a poduszką: Wewnątrz Ciebie jest spokój.

Jeśli nie kładziesz rąk na swoim ciele, kiedy dobrze śpisz, jesteś Wolnym Duchem i nie ma potrzeby Uzdrawiania.

Jeśli obejmujesz swojego partnera, nie ma żadnego symbolu do analizowania, więcej niż miłość, którą darzysz do niego.

Widzę Cię

A Ty jak śpisz?

~ Todos Somos Uno ~ Marek Majchrowski

Namaste

Zapytałam babcię: jak uśmierzamy ból?

Zapytałam babcię: jak uśmierzamy ból?

- Rękami, kochanie.

- Naszymi rękami?

-Tak. Nasze ręce są antenami naszej duszy.

Kiedy wprawiasz je w ruch poprzez splatanie, gotowanie, malowanie, zabawę lub zakopywanie ich w ziemi, wysyłasz uzdrawiającą energię do najgłębszej części siebie.

Twoja dusza rozjaśnia się, ponieważ wtedy zdajesz sobie sprawę z jego wagi. W ten sposób oznaki bólu nie są już potrzebne.

- Czy ręce są naprawdę takie ważne?

- Tak, kochanie. Obserwuj dzieci: odkrywają świat poprzez dotyk swoimi małymi rączkami. Zobacz ręce starożytnych, powiedzą ci więcej o swoim życiu niż jakąkolwiek inną część ciała.

Mówi się, że: Wszystko, co się czyni ręką, czyni się sercem.

Ręce i serce są połączone. Masażyści dobrze o tym wiedzą: kiedy dotykają czyjegoś ciała rękami, tworzą głębokie połączenie. Właśnie z tego połączenia następuje uzdrowienie.

- Moje ręce ... jak długo ich nie używałam!

- Wpraw je w ruch, kochanie, zacznij z nimi tworzyć, a wszystko w tobie ruszy. Zrozum, co chcesz wywołać z tym bólem, że ujawni to twoją zdolność uczynienia go swoim najpiękniejszym arcydziełem. Ból zniknie, ponieważ będziesz w stanie przekształcić jego istotę.

Po prostu obserwuj wszystko, naturę, królestwo zwierząt ... bądź obecny, ponieważ to wszystko może cię nauczyć wielkich rzeczy ... łącząc cię z mądrością twoich przodków ... i nigdy więcej nie poczujesz potrzeby szukania jakiegokolwiek zewnętrznego potwierdzenia...w tym przemijającym świecie materialnym ....

Pamiętaj: Jedynym sposobem na zaprowadzenie pokoju na ziemi jest nauczenie się, jak uczynić swoje własne życie spokojnym.

 

WYRZUĆ TO CO NIE DZIAŁA

Wyrzuć to, co nie działa

Wyrzuć wszystko, co nie działa. Teraz. Weź i wynieś na śmietnik.
Buty, dajmy na to, w których się potykasz, jest ci niewygodnie – na śmietnik. Talerz ze starego serwisu, na którym już nic nie podasz – wystaw przed drzwiami, może ktoś weźmie.
Karteczkę z dietą, przyczepiona na drzwiach lodówki (to już nawet nie jest śmieszne!!!)
Codzienne wieczorne rozmowy telefoniczne: „wyobrażasz sobie, co za koszmar!”, a ty: „Uhm! Koszmar!”, a sama przestępujesz z nogi na nogę, bo twój ulubiony serial zaraz się zacznie, kąpiel stygnie (pachnąca kąpiel po ciężkim dniu). Twoja znajoma (ta od telefonu) ma codziennie koszmar – po co ci to?
Wyrzuć słowa, które wypowiadasz rano do budzika: „jeszcze pięć minut”. Albo wstań od razu, albo ustaw pobudkę dla siebie, a nie dla sumienia. Nie działa!
Wyrzuć zwyczaj pocierania oczu, gdy są umalowane – albo się nie maluj, albo nie pocieraj – przecież oczy to boli!
Wyrzuty z powodu tego, czego dziś nie zdążyłaś zrobić – won. Nobody is perfect – powieś sobie na lodówce zamiast diety.
Wyrzuty z powodu przeszłych czynów, stosunków, znajomości, wyborów, które kiedyś zrobiłaś… Wyrzuty – won do diabła. Wszystko się zgadza. Co by się nie zdarzyło, to był jedyny prawidłowy wybór wtedy, w tamtej sytuacji. Żadnego żalu – tylko doświadczenie i wdzięczność. Żadnego rozmyślania „co by było, gdyby…” – albo rób, albo nie myśl. Spróbuj – jak się spodoba, to idź dalej. Lodowisko, nauka japońskiego, poznać kogoś, nowa praca, nowa fryzura, teatr… Jutro, dobrze? Choć jedną rzecz, ok? Zamiast rozmyślania, które trzeba wyrzucić.
Wyrzuć zwyczaj przepraszania po kilka razy. Wystarczy jedno szczere „przepraszam”, jeśli jest powód. Reszta to śmieci, balast.
Swetry, sukienki, dżinsy i inne badziewie, które ci nie pasuje, pogrubia, postarza – won! Żadnych „na działkę”, żadnego „do lasu”! Na przemiał! Przecież nie znalazłaś siebie na śmietniku – masz być zawsze piękna!
Wyrzuć „walizkowe relacje”, które są jak walizka bez rączki, co to i nieść ciężko i wyrzucić szkoda. Ręce ci jeszcze nie odpadły? Zdecyduj się i zamień je na eleganckie, z kółeczkami, takie, co same jadą ku radości wszystkich. Zrozumiałaś metaforę? Pięknie, lekko, komfortowo, pewnie.
Resztki kosmetyków, zbędne lekarstwa, przeterminowane kremy – won! Zasługujesz na świeże, dobre, najlepsze.
Obietnice, że „kiedyś” napiszesz, zadzwonisz, zrobisz, zaniesiesz, kupisz – jeśli wiszą ponad tydzień (no dobrze – dwa!) i nikt nie umarł, to znaczy, że są zbędne. Wykreśl.
Słowa „nie umiem”, „nie znam się” – nie działają. Dowiedz się, naucz, poznaj albo zapłać temu, co umie. Przecież nie prowadzisz hodowli kompleksów, tylko chcesz żyć wygodnie, prawda?
Wspomnienia, z powodu których trzęsą ci się ręce i masz łzy w oczach – won! Jak wrócą – ponownie delete. Nie zatruwaj sobie życia. Było – minęło.
Zwyczaj ciągłego ustępowania, bycia „grzeczną dziewczynką”, przemilczania, nawet gdy czegoś bardzo potrzebujesz, ale „co ludzie powiedzą” – wyrwij z korzeniami! Mów, proś, komentuj, wypowiadaj się – grzecznie i taktownie, ale zgodnie z własną wolą i o swoich potrzebach.
Strach przed starością, chorobą, przed nowym, wątpliwości co do swojej urody i wdzięku, brak wiary we własne szczęście – spakuj i spal, a popiół – na wiatr. To nie działa, nie pomaga. Przeszkadza żyć po ludzku.
Zepsute zapalniczki, długopisy, czajnik, kuchenkę – won. Kupisz nowe.
Zwyczaj przepieprzania czasu w internecie – wywal już teraz, zaraz, natychmiast!
Skończysz czytać – idź na spacer. Tam jest dobrze, jest świeży podmuch powietrza, słońce albo deszcz, zieleń albo śnieg. Przejdź się, pooddychaj, popatrz, posłuchaj, powąchaj.
To żyje.
To działa.
Tekst znaleziony w internecie

Ustawienia Systemowe Wojciech Jarczewski

Irlandzkie życzenia dla przyjaciela.

Nazywał się Fleming i był biednym szkockim farmerem. Pewnego dnia, gdy ciężko pracował w polu usłyszał wołanie o pomoc dobiegające z pobliskich bagien. Pobiegł tam i znalazł przestraszonego chłopca, którego uratował od śmierci. Następnego dnia przed dom farmera zajechał powóz, z którego wysiadł elegancki gentleman, który przedstawił się jako ojciec uratowanego chłopca. Powiedział do farmera, ze chce mu zapłacić za uratowanie syna.Farmer odrzekł, ze zapłaty nie przyjmie gdyż uratował chłopca nie dla pieniędzy. W tym momencie do domu wszedł syn farmera Alexander.
Czy to twój syn?- zapytał genetelman.
Tak to mój syn- odrzekł dumnie farmer.
Mam ofertę dla ciebie. Opłacę naukę dla twojego syna tak, aby zdobył to samo wykształcenie jak mój syn. I jeśli chłopak jest taki jak jego ojciec nie zmarnuje okazji i obaj będziemy z niego dumni. I tak się stało. Syn farmera ukończył najlepsze szkoły i stal się znany na całym świecie jako sir Alexander Fleming, odkrywca penicyliny.
Wiele lat później ten sam chłopiec, który został uratowany z bagien zachorował na zapalenie płuc.
Co uratowało jego życie? Penicylina. Nazwisko chłopca: sir Winston Churchill.
Ktoś kiedyś powiedział: wszystko powraca...

Pracuj tak jakbyś nie potrzebował pieniędzy.
Kochaj tak jakby nikt nigdy Ciebie nie zranił.
Tańcz jakby nikt na Ciebie nie patrzył.
Śpiewaj jakby nikt Cię nie słuchał.
Żyj jakby był raj na ziemi.

Irlandzkie życzenie dla przyjaciela mówi:
Niech zawsze będzie praca dla Twoich rak,
Niech w Twoim portfelu zawsze będzie moneta albo dwie,
Niech zawsze świeci słońce w Twoim oknie,
Niech przyjaciel zawsze będzie przy Tobie,
Niech po każdym deszczu pojawia się tęcza,
Niech Bóg napełni Twe serce radością...


Autor nieznany

Origami-pasja Ewy.

Zapraszam Was do zapoznania się z fantastycznymi pracami Ewy :)

http://origami-pasja.blogspot.com/