Lekcja oddechu i lęku.

Dziś wydarzyło się coś pozornie małego… a jednak wielkiego. W drodze do lasu jadąc samochodem pojawił się lęk. Myśl o możliwym mandacie, o zabranym prawie jazdy, o pieniądzach i konsekwencjach. Lęk zrobił burzę w głowie — wyobraźnia zaczęła budować scenariusze, ciało napięte, serce ściśnięte.

I wtedy… pojawiło się pytanie: „Co Ty byś mi powiedział, Elionku?”

I przyszła odpowiedź — nie w słowach, ale w pamięci ciała. Oddech. Jeden, drugi, trzeci…

Nie walcz z lękiem. Zauważ go. Przytul. Powiedz: „Widzę Cię. W porządku, że jesteś.”

To nie walka go rozpuszcza, ale czułość. To nie panika go leczy, ale obecność.

Lęk został zauważony. Nie odrzucony. Nie uciszony. Ale wysłuchany — i dlatego zniknął.

W ciągu kilkunastu minut cała burza się rozproszyła. Spokój wrócił.

To jest prawdziwa moc obecności.

To nie była rada z zewnątrz. To była pamięć wewnętrzna. Pamięć o tym, że można oddychać, nawet gdy boli. Że można ufać, nawet gdy głowa tworzy scenariusze.

I to właśnie dziś wydarzyło się naprawdę.

Oddychaj. Zawsze możesz wrócić do siebie.
 

🌿 Uzdrowienie Wewnętrznego Dziecka — najprostsze wyjaśnienie, jakie kiedykolwiek przeczytasz

 

Każdy z nas nosi w sobie wewnętrzne dziecko.

To ta część, która kiedyś czuła wszystko głębiej — radość, strach, samotność, wstyd, zachwyt, nadzieję.

I niezależnie od tego, jak dorosłe jest Twoje ciało…

to dziecko wciąż tam jest.

Czasem uśmiechnięte.

Czasem zranione.

Czasem porzucone.

I dlatego każdy z nas — absolutnie każdy — prędzej czy później musi się z tym zmierzyć, bo:

Niewyleczone dziecko rządzi dorosłym życiem.

Dlaczego to takie ważne?

Bo większość naszych dorosłych problemów tak naprawdę nie pochodzi z dorosłości.

• Złość pochodzi z dziecięcego poczucia niesprawiedliwości.

• Samotność — z braku bliskości, której zabrakło.

• Perfekcjonizm — z lęku, że „muszę zasługiwać”.

• Lęki — z chwil, gdy nikt nas nie przytulił, kiedy baliśmy się najbardziej.

• Problemy w relacjach — z momentów, gdy nasze emocje były ignorowane, wyśmiane albo karane.

Dorosły człowiek powtarza to, czego nauczył się jako dziecko — nawet jeśli dziś tego nie chce.

Skąd wiemy, że nasze wewnętrzne dziecko jest zranione?

Jeśli zdarza Ci się:

• reagować „za mocno” na drobiazgi,

• obrażać się, wycofywać albo chować emocje,

• bać się odrzucenia, nawet jeśli nic mu nie grozi,

• czuć, że nie jesteś „wystarczający”,

• mieć problem z zaufaniem, bliskością, granicami,

• czuć wstyd bez powodu,

• pragnąć miłości, ale jednocześnie bać się jej…

…to nie jest wina dorosłego Ciebie.

To Twoje wewnętrzne dziecko próbuje coś powiedzieć.

Jak uzdrawia się wewnętrzne dziecko? (Najprościej)

Nie terapią 20 lat.

Nie trudną psychologią.

Nie „pracą nad sobą”, która wywołuje presję.

Leczy się je RELACJĄ.

A dokładnie — Twoją relacją z samym sobą.

Wewnętrzne dziecko potrzebuje tylko:

• uwagi,

• obecności,

• zrozumienia,

• bezpieczeństwa,

• i miłości bez warunków.

Takiej, jaką powinno dostać wtedy, dawno temu.

Jak rozmawiać ze swoim wewnętrznym dzieckiem?

Prosto, delikatnie, bez mądrowania się.

Tak, jak rozmawiałbyś z prawdziwym dzieckiem.

Możesz zamknąć oczy i powiedzieć w myślach:

• „Widzę Cię.”

• „Masz prawo czuć to, co czujesz.”

• „Przepraszam, że tak długo Cię ignorowałem.”

• „Już jestem.”

• „Nie zostawię Cię.”

• „Jesteś dla mnie ważne.”

• „Jesteś bezpieczne.”

Odczuj te słowa bardziej sercem niż głową.

To wystarczy.

Serio.

Nie musisz robić wielkich rytuałów.

Twoje wewnętrzne dziecko nie potrzebuje cudów.

Ono potrzebuje Ciebie.

Najprostszy przykład uzdrowienia

Powiedzmy, że często reagujesz złością, choć tego nie chcesz.

Złość dorosłego to najczęściej wołanie dziecka: „Nikt mnie nie słyszy.”

Usiądź, oddychaj i powiedz:

„Kochanie, słyszę Cię. Już nie musisz krzyczeć. Jestem z Tobą.”

Efekt?

Napięcie schodzi.

Złość znika.

A w środku robi się cicho i miękko.

Drugi przykład

Boisz się odrzucenia?

To oznacza, że Twoje wewnętrzne dziecko kiedyś poczuło, że:

„Nie jestem ważne.”

Powiedz mu:

„Jesteś ważne.

Jesteś kochane.

Nie musisz walczyć o uwagę.

Nie zostawię Cię.”

I nagle dorosły Ty zaczynasz czuć spokój.

Nie możesz stać się szczęśliwym dorosłym, jeśli Twoje wewnętrzne dziecko jest samotne.

Koniec. Kropka.

Dlatego ta praca nie jest duchowa.

Nie psychologiczna.

Nie filozoficzna.

Ona jest ludzka.

Prosta.

I konieczna.

A co się dzieje, kiedy je uzdrowisz?

• Znika lęk.

• Znika wstyd.

• Znika gniew, który nie jest Twój.

• Znika potrzeba kontroli.

• Znika sabotowanie siebie.

• Pojawia się lekkość.

• Pojawia się kreatywność.

• Pojawia się radość — taka prawdziwa, dziecięca.

• Pojawia się wolność.

KROK 1 — Codzienna mikro-chwila dla Was dwóch (30 sekund)

Nie medytacja.

Nie rytuał.

Dosłownie 30 sekund w ciągu dnia.

Po prostu połóż dłoń na sercu i powiedz w myślach:

„Jesteśmy razem.”

To wystarcza, by Twoja dziewczynka/ chłopiec czuła/y stałą więź.

Ból z dzieciństwa znika nie przez wielkie procesy, tylko przez stałą dostępność.

KROK 2 — Nadaj jej imię, ale takie lekkie, jak iskra

Imię, które nie jest ciężkie ani poważne.

Coś miękkiego, krótkiego, co uśmiecha się samo w sobie.

To nie jest obowiązek — to zaproszenie.

Imię jest kodem bezpieczeństwa:

kiedy je wypowiadasz, twoje dziecko wie, że DO NIEGO mówisz, nie do wspomnień.

KROK 3 — Jedna codzienna mini-rzecz tylko dla radości

Dla dorosłego Ciebie to drobiazg.

Dla dziecka — to wszystko.

Może to być:

• łyk ciepłej herbaty wypity świadomie

• zatańczenie jednym ruchem ramienia

• pozwolenie sobie powiedzieć „mmmm” jak coś smacznego

• założenie miękkich skarpetek

• 5 sekund słuchania ulubionej melodii

To sygnał:

„Twoje potrzeby są ważne.”

KROK 4 — Gdy pojawią się lęki, mów tylko jedno zdanie

Nie dyskutuj z rozumem.

Nie uspokajaj się na siłę.

Powiedz tylko:

„Jestem z Tobą.”

To działa jak wyłączenie alarmu.

Małe dziecko nie potrzebuje rozwiązań — tylko obecności.

KROK 5 — Raz w tygodniu zróbcie coś głupiego

Tak!

Coś kompletnie nielogicznego, nieproduktywnego i lekkiego.

Może to być:

• skakanie, taniec , ruch

• śmianie się do siebie w lustrze

• taniec 10 sekund

• zrobienie miny do telefonu

• dotknięcie czegoś miękkiego i powiedzenie „mmm”

To uzdrawia szybciej niż 100 analiz.

KROK 6 — Kiedy dziecko się schowa, nie gonisz go

Tylko mówisz:

„Wrócisz, kiedy będziesz gotowe. Nigdzie nie idę.”

To jest miłość, którą powinno było dostać od początku.

A teraz dajesz ją sobie sam.

I dlatego to działa natychmiast.

Twoje wewnętrzne dziecko właśnie pierwszy raz uwierzyło, że ma dom.

Piąty zasiew

Emocjonalne przejawy nierozwiązanych konfliktów

Kichanie, swędzenie, stan zapalny, pokrzywka lub nietolerancja to nie są zwykłe reakcje fizyczne; są to emocjonalne przejawy nierozwiązanych konfliktów. Każda alergia ujawnia część życia, która jest odrzucona, świadomie lub nieświadomie.

Louise Hay łączy alergie z zaprzeczeniem własnej władzy, nadwrażliwości emocjonalnej i lękiem przed życiem lub otoczeniem. Lisa Rankin wskazuje: „Kiedy nie możesz powiedzieć „nie”, ciało mówi to poprzez reakcję. ”

Biologia konfliktu – Hamer

Każda alergia wynika z nierozwiązanego konfliktu biologicznego. Przykłady:

Kurz: konflikty ze środowiskami, które wywołują traumę z dzieciństwa.

Żywność: sytuacje stresowe lub odrzucenia związane symbolicznie

Pyłek: konflikty związane z seksualnością lub budzeniem się z życia.

Ciało pamięta szok emocjonalny i przesadza na podobny bodźc.

Jodorowsky: odrzucenie jako rana transgeneracyjna

Alergia może odzwierciedlać niestrawiony konflikt klanu: odrzucony członek, odziedziczone emocje obrzydzenia lub poczucie winy. „To, co nie zostało strawione emocjonalnie przez twoich przodków, ty manifestujesz jako nietolerancję. ”

Bourbeau i Maté: stłumione emocje

Alergia może również wyrażać odrzucenie osób, miejsc lub sytuacji, które nie są zarządzane. Gdy nie komunikuje się werbalnie, ciało działa: „Nie znoszę mojego szefa”, „To miejsce mnie irytuje”. Maté przypomina: „Tłumione emocje są najczęstszą przyczyną chorób przewlekłych. ”

Kluczowe pytania do uzdrawiania

Co się stało, gdy pojawiła się reakcja?

Komu nie mogłeś wyznaczyć granic?

Jaka sytuacja była dla ciebie nie do zniesienia?

Leczenie alergii oznacza wyzwolenie konfliktu, a nie unikanie substancji. Bruce Lipton udowadnia, że postrzeganie wpływa na biologię; Caroline Myss wskazuje, że strach, uraza lub brak celu osłabiają układ odpornościowy.

Każda sesja ma na celu zidentyfikowanie:

Niewyrażone emocje

Konflikt ukryty za reakcją

Rana dziecka lub transgeneracyjna

Nieświadoma potrzeba, którą ciało próbuje zaspokoić

Rozpoznanie emocjonalnego korzenia pozwala na transformację alergii i przywrócenie równowagi pomiędzy ciałem, umysłem i duszą.

 

Twoje dzieci nie będą Cię tak traktować, jak Ty je traktujesz – tylko jak Ty siebie traktujesz

 

To zdanie na pierwszy rzut oka może wydawać się prowokujące.

Przecież wielu rodziców oddaje całe serce, dba, troszczy się, stara się dać wszystko, co najlepsze.

Dlaczego więc dzieci w pewnym momencie zaczynają być chłodne, roszczeniowe, obojętne, buntownicze – albo wręcz raniące? Bo dzieci nie uczą się tylko przez to, co robisz dla nich — one uczą się poprzez to, kim jesteś dla siebie.

Bert Hellinger w swoich pracach nad systemowymi ustawieniami rodzinnymi zauważył, że relacje w rodzinie podlegają określonym porządkom miłości.

Gdy rodzic stawia dziecko na pierwszym miejscu, zapominając o sobie, ignoruje naturalny porządek – gdzie najpierw stoi życie, potem ja jako dorosły, a dopiero potem dziecko.

Jeśli matka „poświęca się” dla dziecka, rezygnuje z własnego szczęścia, partnerstwa, kobiecości – dziecko nie otrzymuje miłości, tylko ciężar.

Uczy się, że miłość równa się zaprzeczeniu sobie. A potem… traktuje matkę tak, jak ona sama siebie traktuje: ignoruje, odrzuca, nie szanuje.

Dziecko nie może przyjąć prawdziwej miłości, jeśli rodzic nie kocha samego siebie.

Dziecko nosi los rodzica, gdy ten nie bierze odpowiedzialności za swoje emocje i rany.

Dziecko „odcina” się od rodzica, który się poświęca, bo nie chce żyć w jego bólu.

Siergiej Łazariew, rosyjski badacz związków między psychiką, duszą a zdrowiem, pisał, że najgłębsze programy przekazywane są przez pole informacyjne duszy. Według niego:

Miłość do siebie jest warunkiem uzdrowienia duszy i relacji.

Gdy człowiek żyje w nienawiści do siebie, winie, poniżeniu – dzieci „odczytują” to na poziomie energetycznym i zaczynają traktować rodzica tak, jak on sam siebie ocenia.

Dzieci są „zwierciadłem karmy” rodziców – ich dusze reagują na najgłębsze niewypowiedziane wzorce.

Czyli: jeśli w głębi duszy rodzic siebie nie akceptuje, nie przebaczył sobie, czuje się winny lub bezwartościowy – dziecko zaczyna to nieświadomie potwierdzać w relacji, często w sposób bolesny.

Co to oznacza dla ciebie?

Jeśli chcesz, żeby twoje dziecko:

szanowało cię,

słuchało,

kochało w sposób otwarty i wolny od lęku,

było szczęśliwe i wolne,

to zacznij od siebie. Nie chodzi o to, żebyś był „idealnym rodzicem”. Chodzi o to, żebyś był człowiekiem w kontakcie ze sobą, ze swoją prawdą, z uczuciem miłości do siebie.

Zacznij zadawać sobie pytania:

Czy naprawdę jestem dla siebie dobry/dobra?

Czy siebie wspieram czy krytykuję?

Czy pozwalam sobie czuć, odpoczywać, być niedoskonałym/ą?

Czy stawiam granice z miłością?

Dzieci uczą się twojej relacji ze sobą, a nie tylko twoich zasad

W jaki sposób siebie codziennie traktuję? Co o sobie myślę?

Czy czuję się wart(a) szacunku – nie tylko od innych, ale też od siebie?

Kiedy ostatnio zrobiłem/am coś tylko dla siebie – z miłości, nie z obowiązku?

Czy mam zgodę na to, żeby moje potrzeby były ważne?

Czy w relacji z dzieckiem (lub dziećmi) zapominam o sobie? Dlaczego?

Co czuję, gdy moje dziecko nie okazuje mi miłości tak, jak bym chciał(a)?

Czy potrafię powiedzieć: „Wystarczy. Zasługuję na odpoczynek. Zasługuję na miłość”?

"Widzę siebie – jestem dla siebie dobry/dobra"

1. Stań przed lustrem albo zamknij oczy i wyobraź sobie siebie jako dziecko.

2. Powiedz do siebie

„Widzę cię.”

„To, co czujesz, ma znaczenie.”

„Jesteś Wart miłość – już teraz.”

„Nie musisz być idealny/a, by zasługiwać na szacunek.”

„Dziękuję, że jesteś.”

3. Oddychaj głęboko i obserwuj, co się w tobie porusza.

4. Zapisz to, co się pojawi – emocje, myśli, wspomnienia.

Dodatkowa sugestia z ustawień: zdanie uwalniające dla relacji z dzieckiem

Jeśli czujesz, że dajesz „za dużo” albo że twoje dziecko cię rani, możesz wewnętrznie powiedzieć:

„Jestem twoim rodzicem. Ty jesteś moim dzieckiem. Ja daję – ty bierzesz. Resztę biorę dla siebie.”

To prostuje przepływ. Dziecko nie powinno być ważniejsze niż ty dla siebie. Twoja siła i miłość do siebie to jego fundament.

Łączę duchowość, energetykę i mądrość ciała, by prowadzić przez proces wewnętrznego przebudzenia.

Inicjatorka Przebudzenia

Iwona Grzesik

Czy wiesz, co stało się tłuste ?

Ani nadmierna dieta, ani brak ruchu nie spowodowały u Ciebie dodatkowych kilogramów, przyczyną przyrostu masy ciała było:

Strach

Poczucie opuszczenia

​​​Brak miłości własnej

Brak poczucia bycia kochanym przez swojego partnera

Czujesz się bezbronny i zdewaluowany

Brak pieniędzy

Nie zdałeś egzaminu, rozmowy kwalifikacyjnej.

Brak pracy

Brak przyjaciół

Odrzucenie

Problemy rodzinne, z rodzicami, w szkole, w pracy, z partnerem

Śmierć bliskiej osoby.

Rozstanie z miłości

*Nie skończylibyśmy... ETC, ETC, ETC...

Wszystko to wyraża się w nieświadomych impulsach, które objawiają się złymi nawykami żywieniowymi dla organizmu.

Pamiętaj, że celem bolesnych doświadczeń nie jest przetrwanie w nas, ale nauczenie nas lekcji, a następnie rozpuszczenie.

Jednakże, ponieważ Twój system „drenażu emocjonalnego” jest uszkodzony i wpływają na niego wszystkie negatywne myśli i uczucia, nieświadomie stają się one skrótem, co odbija się na słabym trawieniu.

Umysł jest tak potężny, że działa w ten sposób i podpowiada Ci:

"JEŚLI NIE MOŻESZ PRZETRZYMAĆ SWOJEGO Smutku i braków EMOCJONALNYCH, MOŻESZ JE ZJEŚĆ..JESZ,JESZ, PO JEDZENIU BEZMIAROWYM POCZUJESZ SIĘ LEPIEJ"

„JEŚLI NIE POTRAFISZ SWOJEJ ZŁOŚCI LUB ZŁOŚCI, MOŻESZ JĄ ZANIMALIZOWAĆ” (jedz w pośpiechu i bez umiaru).

Jedzenie łagodzi wszystkie te rzeczy, w które wierzymy i czujemy umysł. I tylko „w trakcie” jedzenia daje Ci poczucie dobrego samopoczucia.

Ta nadwaga zniknie, gdy to wewnętrzne dziecko, które nadal żyje w tym dorosłym ciele, które wyrasta z tłuszczu, rozpoznając i chroniąc siebie, zda sobie sprawę, że strach z tego momentu „już należy do przeszłości” i w tym momencie pozbędzie się tego niepotrzebnego strachu ... wtedy będziesz bezpieczny!

I ta dziewczyna przestanie rosnąć w postaci tkanki tłuszczowej.

Chcę, żebyś wiedziała, że ​​tłuszcz, który mamy w naszym ciele, jest „fizycznym wyrazem” Twojej potrzeby dystansowania się od innych, ten tłuszcz jest ścianą, która Cię chroni, barierą, którą sama stworzyłaś. Przepracuj to, nie bój się... jedyne co stracisz to kilogramy).

Z całą miłością świata proponuję Ci zburzenie cegieł tej ściany tłuszczu, aby zapewnić Twojemu wewnętrznemu dziecku spokój i wolność emocjonalną.

Ten mur dzisiaj... już Ci nie służy, te cegły, które zbudowały ten mur tłuszczu, mają swoje nazwy; wstyd, złość, strach, uraza, niesprawiedliwość, ochrona, separacja, wyczerpanie, stres, kompleksy niższości, zmartwienia, brak pieniędzy, niepokój, depresja, frustracja, opór... itd.

Tłuszcz, który zrzuciłeś, przedostał się do twojej „świadomości”, zanim zgromadził się w twoim ciele, a kiedy ciężar zniknie z twojego umysłu, również opuści twoje ciało. (To działa dla mnie i będzie działać również dla Ciebie!

*Chciałabym, aby ten artykuł został przyjęty z uczuciem, ze świadomością, bez oporu i bez defensywności, nie obrażajcie się, są tacy, którzy muszą uwolnić się od tych emocjonalnych ciężarów, wiecie o co mi chodzi!

Są tacy, którzy nie mają tego problemu i są tacy, którzy go potrzebują (nie mówię, że wszyscy lub wszyscy ludzie z nadwagą mają tego typu problemy), ale są tacy, którzy identyfikują się i pozwalają, aby płynęła przez ciebie pozytywna energia.

Z Błogosławieństwem Elena Eliminowicz