Słowiańskie zwierzę mocy. Ten, Który Pamięta. Strażnik Znaku.

 

KRUK

SŁOWIAŃSKIE ZWIERZĘ MOCY

Ten, Który Pamięta.

Strażnik Znaku.

Posłaniec Tego, Co Nie Chce Zostać Zapomniane.

W dawnych borach, nad rzekami ciemnymi od odbicia nieba, na skrajach osad i w miejscach, gdzie wiatr niósł głosy przodków, pojawiał się Kruk.

Nie był ptakiem zwyczajnym.

Nie przylatywał bez znaczenia.

Jego obecność zatrzymywała człowieka choćby na chwilę, bo niósł w sobie coś więcej niż ruch skrzydeł.

Dla dawnych Słowian był znakiem pamięci, czujności i mądrości, która nie zawsze przychodzi w jasności.

Był tym, który widzi z góry, ale schodzi nisko wtedy, gdy trzeba przypomnieć to, co zostało zlekceważone.

KRUK W TRADYCJI SŁOWIAŃSKIEJ

Kruk był symbolem:

• pamięci rodu i starych śladów,

• znaku, którego nie wolno zignorować,

• mądrości cienia, bo nie wszystko przychodzi w świetle,

• czujności wobec fałszu,

• obecności przodków i duchów miejsc.

W ludowych wyobrażeniach nie był tylko ptakiem lasu.

Był świadkiem.

Tym, który siada tam, gdzie coś domaga się zauważenia.

W niektórych przekazach uznawano go za strażnika granicy między tym, co widzialne, a tym, co ukryte.

Kruk nie przynosił pustych wieści, kruk przynosił znak.

SYMBOLIKA I ARCHETYP

Kruk niesie archetyp:

• tego, który widzi więcej, niż mówi,

• strażnika pamięci,

• obserwatora ludzkich intencji,

• przewodnika po miejscach ciemnych, ale prawdziwych,

• świadka przemiany.

To zwierzę tych, którzy: czują więcej niż chcieliby przyznać,

rozpoznają fałsz szybciej niż inni,

przechodzą przez własny cień nie po to, by w nim zginąć, lecz by odzyskać wzrok.

Kruk nie jest ptakiem pocieszenia.

On nie przychodzi, by uśpić.

Przychodzi, by obudzić czujność.

I mówi: „Nie odwracaj wzroku.

To, co widzisz, zostało ci pokazane nie bez powodu.”

KRUK W OBRZĘDACH I ZNAKACH

W słowiańskiej wyobraźni kruk był ptakiem granicznym.

Pojawiał się tam, gdzie kończyło się jedno, a zaczynało drugie.

Jego krzyk bywał odczytywany jako ostrzeżenie, ale też jako wezwanie do uważności.

Wierzono, że:

• pióro kruka może chronić przed zaślepieniem i złudzeniem,

• jego obecność nad domem nie zawsze oznacza nieszczęście, • lecz często znak, że coś wymaga zauważenia,

• spotkanie kruka na drodze jest pytaniem, nie wyrokiem,

• ptak ten zna miejsca, gdzie pamięć nie zginęła.

Szeptuchy mawiały: „Kruk siada tam, gdzie prawda nie chce już milczeć.”

JEŚLI KRUK PRZYCHODZI DO CIEBIE

Jeśli Kruk pojawia się w Twoich snach, znakach, obrazach albo wraca do Ciebie bez powodu, to może znaczyć, że:

• czas przestać udawać, że czegoś nie widzisz,

• jakaś prawda domaga się nazwania,

• pamięć o czymś ważnym wraca, by zostać przyjęta,

Twoja intuicja już wie, choć głowa jeszcze się waha,

trzeba odzyskać czujność i wewnętrzną suwerenność.

Kruk uczy:

• jak patrzeć bez lęku,

• jak nie mylić ciemności z kłamstwem,

• jak usłyszeć to, co ukryte pod słowami,

• jak stać na straży własnego rozpoznania.

On nie zabiera cienia.

On pokazuje, że również w cieniu można zobaczyć prawdę.

RUNA ZNAKU I CZUJNOŚCI

Na karcie Kruka najmocniej działa runa Ansuz, runa przekazu, znaku, słowa i głosu, który przychodzi z wyższego poziomu rozumienia.

Runa mówi:

„Słuchaj uważnie.

Nie każdy znak krzyczy.

Nie każde słowo pochodzi z ust.”

To runa tych, którzy uczą się słyszeć głębiej niż tylko uszami.

SŁOWA DLA CIEBIE

„Jestem Krukiem.

Nie przylatuję przypadkiem.

Siadam tam, gdzie pamięć chce wrócić.

Patrzę tam, gdzie inni wolą odwrócić wzrok.

Nie po to, by cię przestraszyć, po to, byś przestała spać w miejscu, które już dawno domaga się przebudzenia.

Jeśli mnie widzisz, to znaczy, że jesteś gotowa. Nie na hałas. Na prawdę. Stań. Słuchaj.

Przypomnij sobie, co już kiedyś wiedziałaś.”

Psy nigdy nie umierają. One śpią w twoim sercu.

Strata psa bardzo boli każdego miłośnika zwierząt. Psy są najwierniejszymi przyjaciółmi, zawsze kochającymi bezinteresownie. Mamy nadzieję, że te mądre słowa pomogą Tobie lub twoim bliskim. Jeśli zainspirował Cię ten artykuł udostępnij go dalej.

Poniższe słowa zostały napisane przez Ernesta Montague i opublikowane na portalu DogHeirs. Ernest napisał je po stracie ukochanego czarno-białego pit bula Bolo, który do końca życia kochał spacery. Nawet gdy po każdych 5 metrach musiał się zatrzymać, w jego oczach widać było wolę dalszego spaceru.

"Niektórzy z was, zwłaszcza Ci którzy niedawno stracili psa na rzecz "śmierci", nie do końca to rozumieją. Nie czuję potrzeby tłumaczenia tego, ale ponieważ sam nie jestem wieczny więc muszę to wyjaśnić.

Psy nigdy nie umierają. Nie wiedzą jak to zrobić. Stają się zmęczone i bardzo stare, ich kości zaczynają boleć. Oczywiście nie umierają. Jeśli by umierały to przecież nie chciały by zawsze iść na spacer, a przecież chcą iść na spacer, nawet długo po tym jak ich stare kości mówią: "Nie, to nie jest dobry pomysł. Nie idźmy na spacer". One zawsze chcą iść na spacer. Nawet jeśli kolejny krok oznacza, że ich stare ścięgna nie utrzymają ich na nogach, to i tak będą szły dalej.

To nie jest tak, że nie lubią twojego towarzystwa. Przeciwnie, spacer z tobą jest dla nich wszystkim. Symfonia zapachów, która je otacza to ich świat. Kocia kupa, zapach innego psa, gnijące szczątki jakiegoś ptaka, no i ty. To jest to co sprawia, że świat jest dla nich idealny, a w idealnym świecie nie ma miejsca na śmierć.

Jednak psy stają się bardzo śpiące. I tu jest sedno sprawy. Nie uczą tego na uczelniach, gdzie wykładają co to kwarki, gluony oraz ekonomia Keynesa. Wiedzą tam tak wiele rzeczy, że zapominają o tym, że psy nie umierają. Naprawdę szkoda. Psy mają przecież tak wiele dobrych rzeczy, a ludzie potrafią tylko gadać.

Gdy myślisz, że twój pies umarł, on po prostu usnął w twoim sercu. One wciąż merdają ogonem, przez co twoje serce tak boli i ciągle płaczesz. Kto by nie płakał mając szczęśliwego, merdającego ogonem psa w klatce piersiowej. Ała! One merdają gdy się tam budzą. Wtedy mówią: "Dzięki! Dzięki za cieplutkie miejsce do spania, w dodatku tak blisko twojego serca, to najlepsze miejsce!"

Na samym początku ciągle się budzą, dlatego tak często płaczesz. Ich ogon merda. Ale po jakimś czasie śpią coraz więcej. (pamiętaj, że psia chwila jest zupełnie inna od ludzkiej chwili. Idziesz z psem na spacer, a dla niego to cały dzień przygód w ciągu jednej godziny. Potem wracasz do domu i zanim znowu z nim wyjdziesz to dla niego mija tydzień lub co najmniej kilka dni zanim znowu z nim wyjdziesz. Nie dziwi więc dlaczego tak kochają spacery).

W każdym razie, jak już mówiłem, one zasypiają w twoim sercu, a gdy się budzą merdają ogonem. Po kilku psich latach śpią już coraz dłużej, więc i ty możesz. Były GRZECZNYMI PSAMI całe swoje życie i oboje to wiecie. Bycie grzecznym psem przez cały czas jest bardzo męczące, zwłaszcza gdy jest się już starym i bolą kości, a chcąc iść do przodu ląduje się pyszczkiem na ziemi i nawet gdy pada na dworze i nie chce się wyjść to i tak się wychodzi wysikać na zewnątrz bo tak czynią dobre psy. Więc zrozum, po czymś takim trzeba odespać w twoim sercu, więc będą spały dłużej i dłużej.

Ale nie daj się zmylić, one nie są martwe. Nie ma czegoś takiego. One śpią w twoim sercu, a budzą się gdy tego najmniej oczekujesz. One już takie są.

Jest mi żal ludzi, którzy nie mają psa śpiącego w sercu. Tak wiele tracą. Przepraszam, ale idę sobie popłakać."

https://podaj.to/post/2460,1,psy-nigdy-nie-umieraj-one-pi-w-twoim-sercu-kady-mionik-zwierzt-powinien-to-przeczyta.html?fbclid=IwAR2L0sm-ppfZqIgaK0LUF2xcDv_CFx3XRYFRXE1Uz8eDnwVlbGU9GpVKd1s