Słowiańskie zwierzę mocy. Ten, Który Pamięta. Strażnik Znaku.

 

KRUK

SŁOWIAŃSKIE ZWIERZĘ MOCY

Ten, Który Pamięta.

Strażnik Znaku.

Posłaniec Tego, Co Nie Chce Zostać Zapomniane.

W dawnych borach, nad rzekami ciemnymi od odbicia nieba, na skrajach osad i w miejscach, gdzie wiatr niósł głosy przodków, pojawiał się Kruk.

Nie był ptakiem zwyczajnym.

Nie przylatywał bez znaczenia.

Jego obecność zatrzymywała człowieka choćby na chwilę, bo niósł w sobie coś więcej niż ruch skrzydeł.

Dla dawnych Słowian był znakiem pamięci, czujności i mądrości, która nie zawsze przychodzi w jasności.

Był tym, który widzi z góry, ale schodzi nisko wtedy, gdy trzeba przypomnieć to, co zostało zlekceważone.

KRUK W TRADYCJI SŁOWIAŃSKIEJ

Kruk był symbolem:

• pamięci rodu i starych śladów,

• znaku, którego nie wolno zignorować,

• mądrości cienia, bo nie wszystko przychodzi w świetle,

• czujności wobec fałszu,

• obecności przodków i duchów miejsc.

W ludowych wyobrażeniach nie był tylko ptakiem lasu.

Był świadkiem.

Tym, który siada tam, gdzie coś domaga się zauważenia.

W niektórych przekazach uznawano go za strażnika granicy między tym, co widzialne, a tym, co ukryte.

Kruk nie przynosił pustych wieści, kruk przynosił znak.

SYMBOLIKA I ARCHETYP

Kruk niesie archetyp:

• tego, który widzi więcej, niż mówi,

• strażnika pamięci,

• obserwatora ludzkich intencji,

• przewodnika po miejscach ciemnych, ale prawdziwych,

• świadka przemiany.

To zwierzę tych, którzy: czują więcej niż chcieliby przyznać,

rozpoznają fałsz szybciej niż inni,

przechodzą przez własny cień nie po to, by w nim zginąć, lecz by odzyskać wzrok.

Kruk nie jest ptakiem pocieszenia.

On nie przychodzi, by uśpić.

Przychodzi, by obudzić czujność.

I mówi: „Nie odwracaj wzroku.

To, co widzisz, zostało ci pokazane nie bez powodu.”

KRUK W OBRZĘDACH I ZNAKACH

W słowiańskiej wyobraźni kruk był ptakiem granicznym.

Pojawiał się tam, gdzie kończyło się jedno, a zaczynało drugie.

Jego krzyk bywał odczytywany jako ostrzeżenie, ale też jako wezwanie do uważności.

Wierzono, że:

• pióro kruka może chronić przed zaślepieniem i złudzeniem,

• jego obecność nad domem nie zawsze oznacza nieszczęście, • lecz często znak, że coś wymaga zauważenia,

• spotkanie kruka na drodze jest pytaniem, nie wyrokiem,

• ptak ten zna miejsca, gdzie pamięć nie zginęła.

Szeptuchy mawiały: „Kruk siada tam, gdzie prawda nie chce już milczeć.”

JEŚLI KRUK PRZYCHODZI DO CIEBIE

Jeśli Kruk pojawia się w Twoich snach, znakach, obrazach albo wraca do Ciebie bez powodu, to może znaczyć, że:

• czas przestać udawać, że czegoś nie widzisz,

• jakaś prawda domaga się nazwania,

• pamięć o czymś ważnym wraca, by zostać przyjęta,

Twoja intuicja już wie, choć głowa jeszcze się waha,

trzeba odzyskać czujność i wewnętrzną suwerenność.

Kruk uczy:

• jak patrzeć bez lęku,

• jak nie mylić ciemności z kłamstwem,

• jak usłyszeć to, co ukryte pod słowami,

• jak stać na straży własnego rozpoznania.

On nie zabiera cienia.

On pokazuje, że również w cieniu można zobaczyć prawdę.

RUNA ZNAKU I CZUJNOŚCI

Na karcie Kruka najmocniej działa runa Ansuz, runa przekazu, znaku, słowa i głosu, który przychodzi z wyższego poziomu rozumienia.

Runa mówi:

„Słuchaj uważnie.

Nie każdy znak krzyczy.

Nie każde słowo pochodzi z ust.”

To runa tych, którzy uczą się słyszeć głębiej niż tylko uszami.

SŁOWA DLA CIEBIE

„Jestem Krukiem.

Nie przylatuję przypadkiem.

Siadam tam, gdzie pamięć chce wrócić.

Patrzę tam, gdzie inni wolą odwrócić wzrok.

Nie po to, by cię przestraszyć, po to, byś przestała spać w miejscu, które już dawno domaga się przebudzenia.

Jeśli mnie widzisz, to znaczy, że jesteś gotowa. Nie na hałas. Na prawdę. Stań. Słuchaj.

Przypomnij sobie, co już kiedyś wiedziałaś.”

10 metod szeptuch do stosowania na co dzień.

Pewne rytuały wykonywane są w wielu kulturach ludowych na całym świecie. Kulturach, które nigdy nie mały prawa się spotkać i przenikać. Kulturach, które nawet dziś są na tyle od siebie odległe, że nieznane dla siebie w pełni. To na przykład obrzędowość ludów Amazonii i nasza ludowa tradycja z Podlasia, gdzie jak wiadomo, prężnie działają szeptuchy. Zaskakujące jest to, że w obu przytoczonych przypadkach jak i w wielu innych ludowych ośrodkach, podobne gesty i zachowania są remedium na te same problemy.
Na szczęście obecnie wielu z Was odwołuje się do wiedzy czarownic i do wiedzy praprababek, które posługiwały się, często nieświadomie, tymi samymi sposobami, co szeptuchy. Czemu? Ponieważ Magia i Moc na całym świecie są takie same. To jedna siła, która występować może pod różnymi nazwami, a jej składowe mogą być inaczej tłumaczone bądź rozumiane w zależności od codziennego życia i kultury danego ludu. W każdej obrzędowości ludu lub plemienia występuje pierwiastek zła, który sprowadza nieszczęścia, choroby i problemy. Jednocześnie istnieje pierwiastek jasności i miłości, który – odpowiednio wspomagany i ukierunkowany intencją – pokonuje wszelkie przeciwności.

Każda z szeptuch wybierała u schyłku życia adeptkę, której przekazywała swoją wiedzę. Nigdy nie powstało coś takiego, jak szkoła magii ludowej, rzadko też spisywano przekazy doświadczonych czarownic. Odkąd na ziemiach Słowian zagościło chrześcijaństwo, kościół z okropną stanowczością próbował wyplenić te praktyki, skazując je na miano demonicznych i zakazanych. Mądrość jednak przetrwała, a my nie możemy pozwolić sobie na to, by zniknęła. Akademia Ducha powstała po to, by pomagać w zbieraniu i rozumieniu wiedzy, która ma uzdrawiać świat. Zatem podajemy kilka sprawdzonych szeptuchowych metod na niektóre dolegliwości losu.
1. Oddawanie zła do ziemi
Kiedy czujemy się gorzej, mamy wrażenie, że ktoś lub coś wyciąga z nas energię, najlepiej położyć się na ziemi (wystarczy też dotknąć ziemi rękoma i stopami) i wyszeptać w nią trzykrotnie szeptuchowe zaklęcie: A wszystko, co złe niech wsiąknie do ziemi. A wszystko co złe, niech się w dobre zamieni.
2. Zlizywanie klątwy z czoła
Kiedy chorowało dziecko, babki miały w zwyczaju zlizywać lub wysysać z ciała chorobę i wszystko to, co uważały za sprawców złego stanu zdrowia. Koniecznym było, by po każdym zebraniu złej energii z ciała wypluć ją i nie kumulować w sobie. W ten sam sposób zlizywało się z czoła rzuconą klątwę.

3. Klon i ostrożeń na klątwy
Najlepszym sprawdzianem na to, czy osoba ma na sobie klątwę, jest zapalenie w jego obecności suchych liści klonu. Jeśli dym klonowy dusi delikwenta, jest to znak, że trzeba wykonać rytuał na zdjęcie klątwy. Domowym sposobem na klątwy jest także kąpiel w wywarze z ostrożenia. Wlewamy do kąpieli wywar z tego ziela (dostępny w sklepach zielarskich) i zanurzamy się w wannie. Jeśli na powierzchni wody zrobił się kożuszek, wiadomo, że mieliśmy na sobie klątwę. Jeśli nie jest mocna, działanie ostrożenia czyści ją od razu podczas kąpieli.
4. Celowy hałas
Dzwonienie, krzyczenie, piszczenie, trąbienie, ogólne robienie hałasu w koło człowieka miało nie tyle wygnać z niego choroby i demony, co nie pozwolić im się zbliżyć. Tradycja była tak silna, że przeniknęła do ludowej codzienności. Zaczęto stosować ją na weselach, by zapewnić młodej parze powodzenie w życiu.
5. Pozbywanie się zła
Zło, uroki, klątwy i związane z tym choroby szeptuchy wyciągały z człowieka na kilka sposobów. Można było przewlec delikwenta przez dziurę w ziemi lub pod drzewem pochylonym w dół. Z jednej strony pozbywano się w ten sposób zła, które klinowano w dziurze, z drugiej ciało pacjenta przejmowało siły witalne od ziemi lub drzewa. Inny sposób to odstraszenie niegodziwości poprzez wymachiwanie przy ciele pacjenta ostrymi przedmiotami takimi jak sierpy lub noże, ewentualnie kije i baty. Z kolei bicie gałązkami wierzbowymi służyło odpędzeniu choroby. Dziś raczej ta rytualna czynność zapewnia, że choroba się nie pojawi.

6. Jajcowanie
Popularne było wykorzystywanie podczas rytuałów jajek. Toczono je po ciele chorego, by wnętrze jajka wyciągnęło z niego chorobę. Po oczyszczeniu wyrzucano jajko. Obecnie popularne jest jajcowanie, gdzie również wyciąga się wszelkie blokady i cienie z ciała, ale jajko na koniec rytuału rozbija się w szklance, by zobaczyć czy jakiekolwiek podpięcia energetyczne nadal działają. Jajo toczono też po polu, by jako symbol płodności zapewniło dobry plon. W tym samym celu jajko toczono też po brzuchach kobiet mających problem z zajściem w ciążę lub jej donoszeniem. Wykorzystane do rytuału jajko nie może być jajkiem kupionym w sklepie. Trzeba znaleźć takie, które zostało zniesione w dzień rytuału przez kurę żyjącą na wsi.
7. Sól na ochronę
Wiadomo, że sól działa bardzo ochronnie, dlatego szeptuchy zawsze jej używały. Przy oczyszczaniu mieszkań i domostw sypały solą na cztery strony świata lub sypały ją w cztery rogi domu i na próg. Częstowały nią także krowy i konie oraz cały inwentarz zwierzęcy u gospodarza, by nie spotkały ich choroby i nieszczęścia.
8. Ochrona domostw
W tym przypadku przydatny jest pięciornik gęsi, który sypie się na zewnątrz domu lub – jeśli mamy mieszkanie – na parapety i progi. Do oczyszczenia podłogi w domu szeptuchy stosowały bylicę lub werbenę, które mają właściwości oczyszczające.

9. Odprowadzanie dusz
Szeptuchy zwykle zaprzyjaźniają się z duchami, które odprowadzają. Działa tu zasada zasługa za zasługę. Szeptuchy kładły kromkę chleba posypaną solą na grobie. Zjadały połowę, a drugą połowę zostawiały dla duszy. Zapalały zieloną lub niebieską świecę (znicz). Po odmówieniu trzykrotnie modlitwy „Wieczny odpoczynek” wypowiadały zaklęcie Nie strasz, a pomóż, nie strasz, a zaprzyjaźnij się ze mną. Uwolniony duch chętnie, z wdzięczności, asystował w rytuałach szeptuchy, kiedy był potrzebny. Uwaga, to już magia zaawansowana i nie radzimy bawić się w nią podczas halloween. Poprzez brak szacunku dla dusz zmarłych można dostać mocną nauczkę.
10. Sypanie nowożeńców ryżem
Ta tradycja jest odpowiednikiem obsypywania przez babki ziarnem, co dawało żywotność temu, co zostało obsypane. Miało też służyć jako ofiara dla bóstw, które tak obłaskawione miały opiekować się nowożeńcami.
Jeśli interesuje Was temat szeptuch oraz ich sposoby na zdrowie i dobre samopoczucie, polecamy Wam książkę „Sekrety szeptuch. Ludowe sposoby uzdrawiania”, którą znajdziecie w Sklepie Akademii Ducha.
Dora Rosłońska / Ada Jamrozińska

http://akademiaducha.pl/10-metod-szeptuch-do-stosowania-na-co-dzien/

Oczyść nerki i popraw wzrok.

Ten prosty przepis ze starorosyjskiej medycyny ludowej, prawie zapomniany w miastach, gdzie wyrosły jak grzyby po deszczu apteki, jest ciągle jeszcze używany na terenach wiejskich, polecany przez znachorki, tzw. „szeptuchy”.
Skuteczny w przypadkach problemów z nerkami i ze wzrokiem.

Przepis:
Kilka młodych gałązek (10-15cm) gruszy pokroić na kawałki. Umyć i zalać 1L wody.
Gotować na małym ogniu przez 5-7 minut, po czym odcedzić.
Pić szklankę wywaru 3 razy dziennie przez 3-4 tygodnie. Nie dodawać cukru, miodu ani żadnych innych dodatków.
Poza tym, że nerki zaczną lepiej funkcjonować i poprawi się wzrok, cera stanie się jaśniejsza, znikną ciemne kręgi pod oczami a same oczy odzyskają blask.

UWAGA:
Używać gałązki tylko z drzewka niepryskanego, idealnie jeśli będzie ze starych odmian gruszy. Nie używać z drzewek nawet młodych, które rosną na terenach sadowniczych regularnie chemicznie nawożonych.

http://sekrety-zdrowia.org/oczysc-nerki-i-popraw-wzrok/