Oto kilka ciekawostek na temat kwiatu mniszka lekarskiego.

 

Mniszek jest jedynym kwiatem, który reprezentuje 3 ciał niebieskich słońca, księżyca i gwiazd. . Żółty kwiat przypomina słońce, kula ptysia przypomina księżyc, a rozchodzące się nasiona przypominają gwiazdy.

Kwiat mniszka otwiera się na powitanie poranka, a wieczorem zamyka się spać.

Przydatna jest każda część mniszka: korzeń, liście, kwiat. Może być używany do jedzenia, leku i barwnika do koloryzacji.

Do lat 1800-tych ludzie wyciągali trawę z trawników, aby zrobić miejsce na dmuchańce i inne przydatne ′′ chwasty ′′ jak chickweed, malva i rumianek.

Nazwa mniszka lekarskiego pochodzi od francuskiego słowa ′′ dent de lion ′′ oznaczającego lwią ząb, odnoszącego się do liści ząbków.

Dmuchawce mają jedną z najdłuższych pór kwitnienia każdej rośliny.

Nasiona mniszka lekarskiego często są przenoszone przez poryw wiatru i podróżują jak małe spadochrony. Nasiona często są przenoszone aż 5 mil od ich pochodzenia!

Zwierzęta takie jak ptaki, owady i motyle spożywają nektar lub nasiona mlecza. .

Kwiaty mniszka lekarskiego nie muszą być zapylane do tworzenia materiału siewnego.

Przydatna jest każda część mniszka: korzeń, liście, kwiat. Może być używany do jedzenia, leku i barwnika do koloryzacji.

Dmuchawiec może być używany do produkcji wina i piwa korzennego. Korzeń mlecza może służyć jako zamiennik kawy.

Dmuchawce zatopiły swoje korzenie głęboko w historii. Byli dobrze znani starożytni Egipcjanie, Grecy i Rzymianie i od ponad tysiąca lat stosowani w chińskiej tradycyjnej medycynie.

Dmuchawiec wykorzystywany jest w medycynie ludowej w leczeniu infekcji i zaburzeń wątroby. Herbata wykonana z mniszka lekarskiego działa jako moczopędna.

Jeśli kosisz dmuchawce, to na złość będą coraz krótsze łodygi.

Dmuchawce to prawdopodobnie najbardziej udane rośliny, jakie istnieją, mistrzowie przetrwania na całym świecie.

Niezbyt zabawny fakt: co roku kraje wydają miliony na pestycydy trawnikowe, aby mieć jednolite trawniki traw nie rodzimych, a my wykorzystujemy 30 % wodociągu kraju, aby były zielone.

Źródło: Bee Wesołe Ogrody

Legenda o Jeżówce

 

Mówią, że na początku była ciemność albo chaos. Mówią, że trwał zbyt długo i Duch rzucił gromem, aż wszystko wybuchło. Mówią, że unosił się nad powierzchniami wód, dopóki ponownie znudził się samym sobą i rozdarł na drobne kawałki, by te odnalazły drogę do całości, do domu. To wtedy, zanim pojawili się zwierzęta i ludzie, życie zaczęło rozwijać się, dzielić, mnożyć, kwitnąć, porastać. Kwiaty, krzewy, drzewa uczyły się smaku gleby i powietrza. Z wód wypełzły złaknione słońca istoty. Powstawały rośliny i zwierzęta, umierały, zmieniały formy, ewoluowały, szukając najlepszej, nowej wersji samych siebie i drogi do domu. Te, którym się to udało, wracały do domu, wracały do Ducha. Inne pozostawały w dalszym ruchu i rozwoju, aż ich los wypełnił się, a gatunek przeminął, ustępując miejsca nowemu, który nadejdzie. Po tych został tylko pył, zapach, a niekiedy odcisk w kamieniu, żywicy albo kości ukryte w wiecznej zmarzlinie. Były jednak takie części Ducha, które próbowały go przechytrzyć i nie chciały wracać do domu. Nie chciały nieustannie zmieniać się, rozwijać, by po setkach lat przepaść po cichu lub odnaleźć się w innej, nowej formie. Jeżówka była jedną z tych istot, które zakochały się w samych sobie i odmówiła powrotu do Ducha. Ukochała Ziemię bardziej niż eteryczne królestwo Ducha, nawet jeśli to jemu zawdzięczała swój początek i życie. Purpurowa roślina była sprytna i przebiegła. Urządziła się na Ziemi, zarzucając sieć przywiązania na motyle i pszczoły, które wabiła zapachem i nektarem. Rozrzucała pośpiesznie nasiona i nauczyła je, jak przetrwać zimne lata. Doczekała czasu, w którym po Ziemi rozpanoszył się człowiek. Wiedziała, że przetrwa, jeśli wplącze człowieka w swoją sieć. Ukryła w sobie lekarstwo, którym można leczyć skórę i wątrobę, gardło i płuca. Przystosowała się do dalekich podróży, by móc porosnąć nieznaną sobie ziemię, gdyż jeżówka bardziej od wszystkiego pokochała czas teraźniejszy. Mówią, że w tym jest jak człowiek, który podobnie jak purpurowy kwiat udaje, że zapomniał, po co tu jest, zamiast szukać drogi do domu. Duch przygląda się tej przygodzie i nie ingeruje w nią. Czeka cierpliwie, jak to Duch, gotowy na każde zakończenie i rozmiłowany w niespodziankach. Drzwi domu pozostawia otwarte, bo wie, że niekiedy trzeba być bardzo długo w podróży, by zrozumieć, gdzie jest prawdziwy dom. Wie również, że dla niektórych jedynym domem jest wolność.

tekst: https://przekroj.pl/

zdjęcie: https://budujesz.info/

Ziołowe Bractwo