Gliniane dzbany oczyszczają wodę i przynoszą wiele innych korzyści.

Gliniane dzbany przez długie stulecia wykorzystywano do przechowywania wody, mleka, wina. Powoli zaczęto zastępować je metalowymi i szklanymi naczyniami, a w ostatnich latach bardzo szkodliwym plastikiem.


Kilka dni temu podczas wizyty w jednej z niewielkich firm przyprawowych na Sri Lance zostałam poczęstowana wodą w glinianym kubku nalanej z glinianego dzbana, który jak poinformował mnie właściciel pełni m.in rolę filtra i schładzacza. Woda pomimo wysokiej temperatury otoczenia była przyjemnie chłodna, odświeżająca, smakowała dużo lepiej niż „normalna” a pijąc ją miałam wrażenie, że jest bardziej „mokra”.
Dzięki temu doświadczeniu i  zaciekawieniu po zdobyciu szczątkowych informacji postanowiłam bardziej zgłębić tajemnicę glinianych dzbanów na wodę a przy okazji dowiedzieć się czegoś na temat innych naczyń z gliny np. przeznaczonych do żywności.
Według starożytnych przekazów gliniane ręcznie wyrabiane naczynia łączą w sobie elementy ziemi, wody, powietrza i ognia pozwalając na zachowanie dynamicznej równowagę między żywiołami co ma zapewniać zdrowie i większą harmonię w życiu.

Wszelkie wyroby garncarskie mają wiele cudownych zalet.
Przede wszystkim porowata struktura ścianek naczyń „oddycha”, łatwo chłonie i odparowuje płyny. Potrawy gotowane w takich naczyniach są szczególnie smaczne, soczyste i aromatyczne a żywność w nich przechowywana dłużej zachowuje świeżość. Pieczone, duszone i gotowane warzywa czy owoce nie tracą koloru, nie wysychają a dania nie przypalają się i zachowują wartości odżywcze i witaminy.
Sama glina jak i gliniane wyroby co potwierdza współczesna nauka – ze względu na porowatą strukturę, są doskonałymi pochłaniaczami wszelkich zarazków i chemicznych trucizn podobnie jak węgiel leczniczy. W niektórych miejscach na świecie do dziś ludzie w dziwaczny sposób piją wodę z rzeki czy potoku. Najpierw mącą ją rękami, a gdy przypomina kałużę, dopiero nabierają wody do picia. W tych z pozoru absurdalnych praktykach kryje się wielka mądrość: wraz z wodą do organizmu trafiają cząstki glinki, która neutralizuje ewentualne zanieczyszczenia organiczne i chemiczne.
Co ciekawe jeszcze nie tak stosunkowo dawno z gliny robiono opatrunki na rany. Szczególnie często stosowano tę metodę na wojennych frontach, kiedy w nie było w pobliżu lekarza rannych żołnierzy towarzysze opatrywali gliną, dzięki temu nie wdawały się zakażenia.
Woda przechowywana w glinianych dzbanach dzięki odparowywaniu jest naturalnie schładzana do temperatury ok 14° C, przyjemnie chłodzi i jest łagodna dla gardła w przeciwieństwie do wody z lodówki. Ponadto alkaliczna glina oddziałuje z kwasowością wody i zapewnia jej optymalne pH.

Glina obfituje w liczne minerały i ma korzystną energię elektromagnetyczną, które pobiera z niej woda. Udowodniono empirycznie, że woda z glinianych naczyń przynosi ulgę w problemach żołądkowych i ma właściwości lecznicze. Może również dlatego, że dzięki pamięci woda po odstaniu w naczyniu z gliny wraca do naturalnej struktury, która ulega naruszeniu i zniekształceniu w wodociągach pokonując liczne zakręty w rurach.
Idealnie jeśli gliniane naczynia na wodę będzie miało kształt sferyczny albo eliptyczny. Stworzy to wewnątrz własny wir, który ułatwi stały energetyczny ruch wewnątrz naczynia a woda będzie miała optymalne napięcie powierzchniowe, a zatem woda zachowa „żywotność”. Naczynie powinno być naturalne, nie lakierowane ani malowane.  Co drugi dzień należy je umyć w samej wodzie bez środków czyszczących, od czasu do czasu dobrze jest osuszyć na słońcu.
Przepis na energetyczny zakwas do żurku 
Do glinianego garnka wsypać 5 łyżek mąki żytniej razowej. Dolać nieco gorącej, przegotowanej wody i rozmieszać by powstało rzadkie ciasto. Następnie wlać 1 litr ciepłej przegotowanej wody. Dodać 2 posiekane ząbki czosnku i skórkę chleba razowego, starannie wymieszać drewnianą łyżką. Nakryć garnek lnianą ściereczką i odstawić na 3-4 dni do zakiszenia.

Bogusia della Porta

https://sekrety-zdrowia.org/gliniane-dzbany-naczynia-filtr/?fbclid=IwAR0FtoIflf8JyHtoE4AEa_wX9pmA1o_C4MOhqBnmga1YEr8DXJo1wnCxKcU

Co symbolizuje spirala?

Spirala jest jednym z kształtów, występujących bardzo często w przyrodzie. Możemy zauważyć jej specyficzną regularność w tym, jak układa się embrion w brzuchu matki, w ukształtowaniu rogów wielu gatunków zwierząt, kształcie jaki przyjmują huragany, prądy wodne, galaktyki czy energia, gdy nic nie zaburza jej przepływu. Jej ruch nas hipnotyzuje, sprawia, że nasza uwaga skupia się na śledzeniu jej linii. Jest w niej coś co nas przyciąga. Jest harmonią pomiędzy ciągłą zmianą, a stałością.

Spirala w przyrodzie - galaktyka, kwiat, liście, chmury (front niskiego ciśnienia), roślina, muszla (Wikimedia)

Z punktu widzenia matematyki jest linią, która rośnie jednostajnie z centralnego punktu w nieskończoność. Ta jej cecha sprawia być może, że możemy ją spotkać w wierzeniach i mitach całego świata. Często występuje jako metafora rośnięcia, doskonalenia się duchowego, głębokiej transformacji i dalekiej podróży na poziomie psychologicznym i duchowym.

W zależności od tego, w którą stronę kręci się spirala zmienia się jej znaczenie, dlatego często łączy opozycje znaczeniowe -wzrost i rozpad, ruch wschodzący i opadający, ewolucję i inwolucję, koncentrację i rozpuszczenie, wyjawianie i ukrywanie. Cecha łączenia przeciwieństw jest szczególnie wyraźna w symbolu dwóch połączonych spiral.

Georgia O'Keeffe, Różowa muszla z wodorostami (1938) (Wikiart)

Wyróżnia się trzy typy spiral:

a. spirale Archimedesa

Odległość pomiędzy kolejnymi liniami jest taka sama. Tego typu spiralę możemy spotkać w symbolice węży i labiryntów.

b. podwójna helisa

DNA (Wikimedia)

jest połączeniem dwóch spiral pierwszego typu. Widzimy ją tym, jak zbudowane jest DNA oraz symbolice dwóch węży oplatających drzewo lub Laskę Eskulapa.

Laska Eskulapa

100. spirala logarytmiczna

Ten rodzaj spiral charakteryzuje się tym, że odległość pomiędzy kolejnymi liniami stale rośnie lub maleje.

Odnoszą się do sytuacji, w której konflikt został rozwiązany, a wszelkie opozycje zostały rozpuszczone. Taki kształt przyjmuje dym, który spotyka się z powietrzem. Ruch spiralny pozwala rozpuścić się konfliktowi w sposób harmonijny, z poszanowaniem naturalnej równowagi i rytmów przyrody.

Ten ruch przywoływany jest jako symbol mitycznej podróży, proces regeneracji i przebudzenia. Tak jak w przypadku kwiatów, które pod wpływem słońca otwierają swoje kwiaty i liście w ruchu spiralnym.

Spirala Fibonacciego (Wikimedia)

Spiralny ruch wiatru i kształt, jaki przyjmują niektóre galaktyki przywołuje podróż duchową, którą muszą przebyć szamaniu, geniusze i duch, by dojść do nowej formy życia psychicznego. Jest to podróż, w którym ciągle wraca się do tych samych punktów, ale za każdym razem na innym poziomie.

Spiralna teoria czasu jest konsensusem pomiędzy dwoma teoriami czasu – czasem cyklicznym obecnym w przyrodzie, i czasem linearnym (najczęściej związanym z podziałem na przeszłość- teraźniejszość – przyszłość), który charakterystyczny jest dla doświadczenia człowieka w społeczeństwach tzw. rozwiniętych cywilizacyjnie.

Spirala (złudzenie optyczne)

Spirale rozwijają się z jednego punktu, w nieskończoność, dlatego mogą być pośrednikiem pomiędzy różnymi wymiarami świata – ludzkim i boskim. Dzięki nim możliwa jest komunikacja człowieka z bogiem. Bogowie w mitologii często występują pod postacią spiralnego wiru energii, pyłu, dymu lub ognia. Dym unoszący się z ofiar składanych bogom, pokonuje tę samą drogę, tylko w drugą stronę.

Ostatnim istotnym elementem spirali jest jej punkt początkowy, oko huraganu, które jest jedynym punktem statycznym, gdy wokół panuje nieustanna zmiana. Jest on centrum naszego jestestwa, które jest źródłem boskości, stałości i nieskończoności. Odwołuje do oka mądrości, które obserwuje wszystko, ale nie angażuje się w świat ciągłych zmian.

http://www.mysliwwielkimmiescie.pl/2015/06/co-symbolizuje-spirala.html

Piękny wiersz..przeczytajcie proszę.
Autora nie mogę odnaleźć.

Droga przez życie jest długa i trudna
Do tej pory myślałam,
Że idę sama przez ten smutek, ból i łzy.
Dzień był dniem klęsk, rozpaczy i bolesnych strat.
Jedynym oderwaniem od rzeczywistości był sen-
Błogi, miły i spokojny,
Lecz i tam potrafił dopaść mnie strach.
Próbowałam uciec przed mrokiem, który mą dusze pożerał.
Noce zlewały się z dniem.
Dni przeistaczały się w lata.
Lata zdawałyby się być wiecznością.
Błądziłam po świecie ze świadomością,
Że nikt nigdzie na mnie nie czeka,
Nikt mnie nie potrzebuje,
Ani nikomu na mnie nie zależy.
Już stałam na krawędzi życia i śmierci.
Nagle na mojej drodze pojawiłeś się Ty-Boże.
A wraz z Tobą pojawiła się światłość.
Wyciągnąłeś do mnie rękę z uśmiechem
I spojrzeniem pełnym miłości.
Ja nieufnie podałam Ci dłoń.
Nasz uścisk symbolizował przymierze.
To przymierze stało się początkiem nowego życia
- mojego życia.
Teraz jak narodzone niemowlę,
Czuję i wielbię świat, a świat to Ty.
Przeszłość minęła, nadeszły piękne dni.
Tamte wspomnienia
Zostały rzucone w wir zapomnienia,
Tworzą się nowe, wspanialsze.
Nie ma w nich żalu, smutku i rozczarowania.
Jest tylko radość, miłość, uczucie nadziei,
A przede wszystkim Ty.
Wielki, wspaniały - po prostu doskonały.
Zniszczyłeś mrok panujący od dawna w moim sercu.
Zasklepiłeś rany w mojej duszy.
Dałeś mi wiarę w człowieka.
Dałeś mi wiarę w sens życia..