Nasza polska piękna jesień.....

 
Według naszych przodķów Sławian każda pora roku wiązała się z pewnymi zwyczajami i rytuałami, które były praktykowane przez naszych praojców. Zresztą, zwyczaje te w znacznej mierze zdołały przetrwać w naszej kulturze, choć dziś już często nie zdajemy sobie sprawy z ich pierwotnego znaczenia.Na przełom lata i jesieni przypadało tzw. Święto Plonów, które po dziś dzień mocno utrzymuje się w kulturze ludowej za sprawą tzw. dożynek. Święto Plonów było czasem dziękczynienia za pomyślność plonów, które najlepiej było okazać poprzez ofiarę ze zbiorów i rzecz jasna zabawę. Był to też proszenia bogów o to, by przyszły rok obfitował w jeszcze lepsze zbiory. Ważnym elementem tych obchodów było plecenie wieńca ze zbóż, jarzębiny, owoców , kwiatów, w których dodatkowo umieszczano dawniej żywe koguty, kaczki lub małe gąski. Wieniec powinien być przetrzymywany w ukryciu aż do następnego roku i siewu.
Szczególnym dla dawnych Słowian czasem był przełom października i listopada, czas słynnych Dziadów, które większość kojarzy z Adamem Mickiewiczem i lekturą szkolną. Warto jednak nadmienić, że nasi praojcowie cześć zmarłych oddawali nawet do sześciu razy w roku. Największe obchody związane z Dziadami przypadały jednak na koniec października i początek maja, stąd przyjęło się mówienie o Dziadach jesiennych i wiosennych. Należy pamiętać o tym, że nazwa dziady była używana jedynie w gwarach na terenie Białorusi, Polesia, Rosji, Ukrainy i różnych terenach przygranicznych, stąd też nie dziwi oboczność w nazewnictwie tego desygnatu, np. pominki, przewody, radecznica.

Slava Naszym Rodom i powitajmy naszą piękną Polską Złotą Jesień

Aga Aga-ta

SŁAWIAŃSKIE ŚWIĘTA WE WRZEŚNIU!

 

Co przyniosą nam ciepłe dni na początku jesieni? Przyszłość znana jest tylko Bogom, ale my, istoty ludzkie, wciąż staramy się w nią patrzeć. Wiemy na pewno, że nadchodzą zmiany! Lato zastępuje jesień, a jesień wkrótce zostanie zastąpiona przez zimę. Cieszmy się więc ostatnimi dniami słońca i świętujmy nadchodzący wrzesień!

Od 1-7 września – Stare Babie Lato, oddajemy cześć Bogini Makosz.

8 września - Dzień Roda i Rodzanic. Kobiety oddają cześć Boginiom-Porodu: Ładzie, Leli, Makosz, Matce Surowej Ziemi. Mężczyźni na jakiś czas przejmują obowiązki domowe, kobiety gotują tylko rytualne potrawy. Odprawiane są obrzędy za zdrowie niemowląt i matek.

14 września - Jesienny Wąż. Czcimy Boga Welesa, patrona węży. Uważa się, że w tym dniu węże udają się do Nawi, aby spędzić tam zimę.

Od 19-25 września - Oseniny. Oseniny - to nie tylko jedno święto, ale czas radości, spotkań z bliskimi i świętowanie żniw. Podczas tego czasu przypada święto Avsen.

19 września – Pierwsze Bractwo, przygotowania do Avsen. Mężczyźni zbierają się do Bractwa. Przynoszą jedzenie z nowych zbiorów na stół, omawiają ile zebrali plonów, planują obchody święta Avsen i rozdają jedzenie na długą zimę: co sprzedać, co kupić, a kto może pomóc innym.

20 września – Strzybóg Jesienny. Nadchodzą zimne wiatry, pierwsze przypomnienie, że po jesieni przyjdzie zima.

22 września - Avsen (Tausen), równonoc jesienna. Jest to wielkie święto, na którym spotykają się krewni z różnych wiosek. Czasami świętują przez cały tydzień, najpierw przyjmując gości, a potem odwdzięczając się tym samym.

27 września – Kapuściane Wieczorki. Młodzi ludzie zbierają się w jednym domu i siekają kapustę.

Noc Kupały.

Żar spływa z nieba, wonne zioła rozkwitają pełnią, a noce się robią niebezpiecznie krótkie... niechybny znak, iż przesilenie letnie nadciąga. Słowianie z wielką, niczym nieskrępowaną radością świętują na łonie natury Noc Kupały.
Przed nastaniem zmroku krzeszą nowy ogień. W tym celu koło z drewna jesionowego mocują do brzozowego kołka, który umieszczają w otworze deski. Koło ze szprychami symbolizuje Słońce. Obracając kołem - rozgrzewają drewno, które wkrótce ulega zapłonowi. Od tego ognia zapala się ułożone wcześniej ogniska, najlepiej nad wodą, aby ich moc magiczną zwiększyć.
Niewiasty przywdziewają białe, zwiewne suknie, przepasują je bylicą. Plotą kwietne wianki, ozdabiając nimi swe głowy. W wiankach najczęściej znajduje się dziurawiec - ziele sprzyjające miłości, piołun i bylica chroniące przed złymi mocami, paproć przyciągająca miłe spojrzenia, krwawnik przynoszący szczęście w małżeństwie, rumianki i chabry przywołujące miłość i obfitość, ruta, chroniąca przed złem i rozmaite, barwne kwiaty...
Tańcząc wokół ognia dziewczęta wrzucają do niego zioła, śpiewając pieśni przywołujące Kupałę i Ładę - bóstwa płodności.
O zmierzchu zanurzają się w wodzie, puszczają na nią wianki z wstawioną w nie płonącą świeczką. Ten, kto wyłowi wianek, zapewne stanie się wybrańcem.
W tę szczególną noc jest dozwolone znacznie więcej, niż w inne... Można się udać z wybraną, miłą sercu osobą w spokojne miejsce wśród zieleni i czas radośnie spędzić, oczywiście szukając kwiatu paproci - nikt nie będzie miał nic przeciwko temu.
Zioła zbierane w te dni mają największą moc - Wiedźmy i Wiedźmini robią teraz zapasy na cały rok.
Niech moc magicznego ognia z rozpalonych ognisk oczyści nas i nasze domostwa ze złych energii i chorób, doda nam mocy. Niech żywioł wody zmyje to, co już niepotrzebne, przyniesie obfitość, płodność, powodzenie i rozkwit naszych działań.