• młode, jasnozielone pędy sosny – najlepiej zebrane w maju (dł. 5–10 cm)
• cukier trzcinowy lub biały (ew. miód, ale tylko po zakończeniu fermentacji)
• duży szklany słój (wyparzony)
• czysta ściereczka lub gazę i gumkę
1. Zbieranie pędów:
• Zbieraj tylko młode, jasnozielone pędy sosny, najlepiej z lasu z dala od dróg.
• Unikaj obrywania wszystkich pędów z jednego drzewa – zostaw część dla drzewa 
2. Układanie warstw:
• Do wyparzonego słoja wsypuj warstwami:
1 warstwa pędów → 1 warstwa cukru → i tak do końca.
• Mocno dociśnij każdą warstwę.
3. Zamknięcie:
• Przykryj gazą lub lnianą ściereczką, zabezpiecz gumką (nie zakręcaj słoika – syrop musi oddychać).
• Odstaw w ciepłe, jasne miejsce (nie na pełne słońce).
4. Czekanie:
• Codziennie potrząsaj słoikiem lub delikatnie mieszaj drewnianą łyżką.
• Po 2–3 tygodniach pędy powinny puścić sok i całkowicie się zanurzyć.
5. Zlanie syropu:
• Gdy syrop jest gęsty, złocisty i pachnący lasem – przecedź go przez gazę do czystych butelek lub słoików.
• Możesz dodać miodu na końcu (jeśli nie był używany wcześniej) – poprawi smak i działanie.
• Syrop przechowuj w lodówce lub w chłodnym, ciemnym miejscu.
• Trwałość: do 12 miesięcy, a nawet dłużej (jeśli dobrze przechowywany i bez dostępu powietrza).
• Dorośli: 1 łyżeczka 2–3 razy dziennie
• Dzieci (od 3 r.ż.): ½ łyżeczki dziennie
• W profilaktyce lub podczas infekcji
– Możesz zamiast cukru użyć miodu, ale wtedy syrop nie fermentuje – przechowuj go w lodówce.
– Nie podgrzewaj! Gotowanie zabija witaminę C i fitoncydy.
– Jeśli chcesz bardziej intensywny syrop, pędy możesz lekko rozgnieść przed włożeniem do słoja.
Syrop z sosny czyści ciało z toksyn, a przestrzeń z ciężkiej energii. W dawnych domach dawano go osobom “przygaszonym”, bez sił, z ciężkim oddechem.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz